Galactic Imperium

ตอนที่หนึ่งร้อยห้าสิบสาม Losing money to be a Tycoon 12

หากมองในแง่หนึ่งโจโฉแห่งสามก๊กทำตัวเหมือนคนเล่นเกมส์ที่พยายามเอาคนที่เคยสู้ด้วยมาเข้าก๊กตนเองแม้คนนั้นจะเคยฆ่าบุตรชายของตนเองก็ตาม

ความสมเหตุสมผลแบบบ้าบอในโลกของความเป็นจริงนั้นอะไรมันก็เกิดขึ้นได้ที่ไม่จำเป็นต้องโทษระบบของเกมส์

หากเรามองเรื่องความแค้นส่วนบุคคลเราอาจจะต้องการฆ่าคนที่เราแค้นให้ตายอย่างทรมาน

แต่หากเรามองทุกคนที่เราพบเจอเป็นประชากรที่มีคุณภาพเราก็อาจจะอยากจะเกลี้ยกล่อมมากกว่า

ว่าเราอยู่ในจักรวาลที่สเกลการเสียชีวิตในการต่อสู้สงครามอวกาศนั้นเป็นล้าน

ไม่มีความจำเป็นใดใดที่ต้องมาเสียชีวิตมากกว่านี้

“เรียกผมว่า บอส หรือ บอสอดัมก็ได้”

ผมปรากฎตัวต่อหน้าพวกไซโคพาธที่นับว่าคือพวกที่มีค่าสถานะเป็นหัวกระทิของบรรดาแก๊งอาชญากรที่ผมจับได้

“อย่ามาทำงี่เง่าน๊า มิ๊”

คนที่โดนดัดแปลงร่างกายให้เป็นสาวหูแมวกล่าวและไม่ว่ากล่าวเปล่าได้ทำการพุ่งเข้ามาโจมตีใส่ผม

ผมเลิกคิ้วชื่นชม

นี่ล่ะคือสิ่งที่ผมต้องการ

แม้แต่อยู่ในร่างของเซ็กส์บ็อทที่ไม่เอื้ออำนวยต่อการต่อสู้แต่สาวหูแมวนั้นใช้ความสามารถที่แฝงอยู่ของร่างกายที่มีลักษณะอย่างแมวออกมาได้อย่างเต็มที่

ว่าแม้ผิวหนังจะนุ่มไม่ได้ทำด้วยสว่านที่สามารถฉีกเหล็กได้

สาวหูแมวใช้ความยืดหยุ่นของคุณลักษณะแมวในการพุ่งเข้ามาหาผมด้วยมวลความเร็วที่มากที่สุดเท่าที่เป็นไปได้

แรงผสานกับมวล

สามารถทำให้คนทั่วไปบาดเจ็บได้จริงๆ

เปรี้ยง

ผมกดคอเธอลงกับพื้นอย่างอ่อนโยนใช้กำลังประมาณเศษเสี้ยวของที่ผมมี

นั่นหมายความว่าพื้นสนามที่พยายามสร้างมาเพื่อความบันเทิงแทนที่จะมีความทนทานกลายเป็นหลุมขนาดเท่าตัวของสาวหูแมว

ผมพยักหน้าด้วยความพอใจ

“ดีมากรู้จักใช้ความได้เปรียบจากร่างกายได้ขนาดนี้สมกับเป็นมืออาชีพจริงๆบริษัทของเราต้องการคนแบบนี้”

ผมกล่าวต่อสาวหูแมวที่ถูกฟังลงกับพื้นหญ้าเทียมและดินที่สังเคราะห์ขึ้นมา

“มีใครอยากลองจะสู้ด้วยอีกไหม?”

ผมกล่าวต่อพวกเธอทุกคนที่ทำสีหน้าตกใจ

“ถ้าอย่างนั้นขอต้อนรับเข้าสู่บริษัทของเรา”

ผมดีดนิ้วกระสุนลมหลายสิบลูกกระจายซัดเข้าไปที่ทุกคนที่ยังไม่ลงมือเข้ามาสู้กับผมแบบสาวหูแมว

เปรี้ยง

ราวกับโดนอัดด้วยกระสุนปืนใหญ่ทุกคนปลิวไปตามกระสุนสายลม

ผมหันหน้ามาที่สาวหูแมวที่อยู่ที่พื้น

“เธอเป็นหัวหน้าพวกนี้แล้ว ดีใจด้วย”