เสียงจอแจในห้องทำให้ลีออนนอนไม่หลับแม้จะยังไม่ถึงตอนกลางคืนแต่เพราะวันนี้ใช้พลังสมองไปมากทำให้เขาอยากพักสามเสียงคุยกันไปมานั่นคือผู้ร่วมห้องทั้งสามของเขาซึ่งคนที่พูดมากที่สุดคงไม่พ้นริชชี่“พอดีที่บ้านฉันทำธุรกิจเกี่ยวกับเครื่องใช้เวทมต์น่ะ นี่...ลองดูให้ทีสิ แผงวงจรของบริษัทเรา”
ชายตัวเล็กรับของจากมืออีกฝ่ายพลางใช้สายตาตรวจดูระหว่างนั้นริชชี่ไม่ปล่อยให้การสนทนาตายเขาหันไปทางดาราเกาหลีชื่อดังมุน แด ซอง เกี่ยวกับการใช้ชีวิตในโรงเรียนต่อจากนี้ไปราวกับพวกเขาทุกคนจะสอบผ่านอย่างแน่นอน
“นี่แดซองสนใจรับงานเป็พรีเซนเตอร์ให้บริษัทฉันไหม”ริชชี่พูดคุยกับทั้งสองคนเหมือนว่าสนิทสนมกับมานาน “ตราบใดที่นายจ่าย ฉันก็พร้อมหมดแหละ”แดซองพูดเสียงต่ำนุ่ม ทั้งหน้าตาและน้ำเสียงไม่แปลกใจเลยที่เป็ดาราดัง
“แน่นอนแต่ขอราคาเพื่อนนะ”
‘นักธุรกิจพันล้านชัดๆ’ เขาเบ้ปากกับลีลาการพูดคุยและชักชวนของริชชี่จนในที่สุดเหมือนจะมีบทสนทนาพูดถึงเขา
“โดยรวมแผงวงจรนี้ก็ไม่มีปัญหาอะไรนะครับแต่บางชิ้นส่วนเห็นจะอยู่ผิดที่เหมือนกับขัดกันเองยังไงก็ไม่รู้ถ้าไม่เอาเข้าเครื่องเช็คคงตอบได้ยากครับ” หวังเฉินชุนตอบก่อนจะคืนมันให้เ้าของ
“ใช่ม้าต้องใช้เครื่องแบบพิเศษเช็คเท่านั้นถึงจะรู้แต่ไม่รู้ทำไมหมอนั่นมองปราดเดียวก็รู้ว่าไอ้นี่มันมีปัญหาแถมพอตรวจสอบแล้วดันเป็อย่างที่เขาบอกด้วย”ริชชี่ชี้นิ้วโป้งไปยังลีออนขณะที่เขากำลังข่มตาหลับ
“เหเป็ไปได้ด้วยหรอครับเนี่ย คุณ...เอ่อ” ดวงตาใสซื่อจ้องเขาเขม็ง ‘นี่พวกเอ็งไม่รู้หรือไงว่าตูกำลังจะนอนว้อย’
“ลีออน เทพพิทักษ์”เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
“คุณลีออนเทพพิ...อ๋า หรือว่าจะเป็ลีออนคนนั้น” ร่างเล็กถามด้วยท่าทีตระหนก “คนนั้น...คนนั้นนี่คนไหนอะ”
“เมื่ออาทิตย์กว่ามีการจดทะเบียนเวทมนต์ใหม่ขึ้นสองบทเป็เวทมนต์ระดับ B- และ A และชื่อผู้ที่คิดค้นคือ ลีออน เทพพิทักษ์ เป็คนไทย”เสียงของคนตัวเล็กแทบจะลั่นห้อง “จริงหรอเนี่ย นาย ไม่เห็นบอกเลย”ริชชี่ลุกขึ้นกางแขนออกพร้อมรอฟังคำอธิบาย
“เออ ฉันเองมีปัญหารึไง นาย...” ตอนนี้ดวงเขาตื่นเต็มที่ไม่มีอารมณ์จะหลับอีกต่อไปใครมันจะไปหลับลงกันเล่า
“หวังเฉินชุนครับถ้ายาวไปจะเรียกชุนก็ได้ไม่ว่ากัน ออกจะเสียมารยาทไปสักหน่อยแต่ช่วยแสดงให้ดูหน่อยได้ไหมครับเวทมนต์ของคุณ”เด็กขี้อายตอนนี้กลับมาตาเป็ประกายราวกับเด็กที่กำลังจะได้เห็นโชว์มายากล
เขาจ้องเข้าไปในดวงตาเปร่งประกายและถอนหายใจจัดให้เด็กมันดูสักรอบละกัน คิดได้ดังนั้นเขากวักมือเรียกริชชี่มาใกล้ๆและจัดการแตะกลางหัวเขา “หนีให้ทันล่ะ”ไม่รอช้าบอลน้ำขนาดเล็กพุ่งเข้าใส่ริชชี่เขาะโหลบแทบไม่ทัน
ปากกำลังจะร้องถามว่าลีออนคิดจะทำอะไรแต่ไม่ทันจะร้องบอลน้ำที่น่าจะกระทกเข้ากับกำแพงพลันเลี้ยวเข้าหาริชชี่เด็กชายพยายามหลบทุกวิถีทางแต่ผลสุดท้ายทั้งหัวเขาก็ชุ่มไปด้วยน้ำสร้างเสียงหัวเราะให้กับทั้งห้อง ‘โทษฐานที่พูดไม่หยุดจนฉันไม่ได้นอน’
“ยอดเยี่ยมเลยครับเื่ทฤษฎีของเวทโฮมมิ่งผมได้อ่านมาแล้วก็เข้าใจบางส่วนถ้ายังไงสอบผ่านว่างๆช่วยอธิบายให้ผมหน่อยจะได้ไหมครับ”เ้าของดวงตาใสซื่อถามแกมขอร้อง
“พูดอย่างกับจะสอบผ่าน”
“ไม่มีปัญหาหรอกครับข้อสอบที่ทำไปไม่ได้ยากเลย ผมมั่นใจว่าได้เต็มชัวร์ คนอื่นๆล่ะครับ” หวังเฉินชุนหันไปถามอีกสองคน
“ก็ไม่ได้ยากอะไรขนาดนั้นถ้าติวมาของแค่นั้นน่าจะได้เกิน70ด้วยซ้ำ”
“ถ่ายหนังยังยากกว่าเลย”
สีหน้ากลายเป็เหยเก‘ขอโทษด้วยละกันที่ไม่ได้อ่าน’ ลีออนคิดในใจ
“คุณลีออนไม่มั่นใจหรอครับ”
“แค่ลีออนก็ได้จะว่างั้นก็ไม่ผิด แค่มันผ่านครึ่งได้ก็ถือว่า์เมตตามากแล้วล่ะ” ไม่ว่าเปล่าพลางยกมือขึ้นพนมอธิษฐานให้ตัวเองผ่าน
“แต่ยังเหลือการสอบอีกสองรอบนะครับอย่างคุณน่าจะทำได้บางทีอาจจะเต็มเลยก็ได้นะครับ” เขาเริ่มสนใจเล็กน้อยตามตรงแล้วเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าระบบการสอบของที่นี่เป็ยังไงจึงได้เอ่ยถาม
“การสอบของที่นี่จะแบ่งเป็สามพาร์ทเริ่มด้วยพาร์ททฤษฎีเมื่อตอนบ่ายที่ผ่านมา สองคือการแสดงเวทมนต์ ที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้โดยจะให้เราแสดงเวทมนต์ที่ถนัด3บทต่อหน้ากรรมการ6คน คะแนนเต็มอยู่ที่150คะแนนเท่าที่รู้มาจากพวกนักวิจัยในห้องแล็ปเดียวกันที่จบจากที่นี่เขาบอกว่าแค่แสดงเวทมนต์ระดับสูงสักสองบทก็ได้คะแนนเต็มโดยไม่ต้องแสดงบทที่สามแล้วล่ะครับ
ส่วนการสอบสุดท้ายคือการประลองเวทมนต์โดยจะให้จับฉลากสู้กัน ถ้าชนะในครั้งเดียวจะได้คะแนน100เต็มแต่ถ้าแพ้จะต้องไปสู้กับคนที่แพ้ในรอบแรกเพื่อชิงคะแนน75คะแนน ลดลงมาเรื่อยๆคนที่แพ้4รอบจะเท่ากับได้0คะแนนในรอบนี้รวมคะแนนเค็มทั้งหมด350คะแนน ขอแค่ได้200คะแนนก็พอจะผ่านแล้วล่ะครับ”ชุนอธิบายยาวหยียดลีออนพยักหน้าตาม พยายามทำความเข้าใจกับรบของที่นี่
‘ถ้าสมมุติได้สัก20คะแนนในรอบแรกแต่ทำได้ดีในรอบต่อไปก็ยังพอไปไหวสินะ’
“ถ้ายังกังวลสนใจไปซ้อมกันข้างนอกไหมครับ”เขาโบกมือปฏิเสธก่อนจะล้มตัวลงนอนอีกครั้งเพราะความง่วงเริ่มกลับมาแล้ว
แม้จะได้ยินเสียงพูดคุยกันเล็กน้อยทว่าต่อมาทุกอย่างกลับเงียบเหมือนว่าไม่มีใครอยู่ในห้องอีก นั่นเพราะทุกคนตกลงที่จะออกไปฝึกซ้อมกันด้านนอก ‘ในที่สุด...ก็ได้นอนสักที’
ไม่รู้ว่าสลบไสลไปกี่ชั่วโมงระหว่างที่กำลังหลับอย่างมีความสุข แต่แล้วเสียงมารร้ายกลับมาปลุกให้เขาตื่น
ปัง ปัง
เสียงประตูกระแทกผนังและปิดลงอย่างรุนแรง“ลีออนๆ ตื่นๆ”
“อะไร”เด็กหนุ่มถามเสียงราวกับพูดในลำคอ “มีคนก่อตั้งกลุ่มตามล่านายอยู่ข้างนอกบอกว่าจะอัดนายให้พิการ ในกลุ่มมีคนเข้าร่วมกว่า500คนตอนนี้วางกำลังไว้ข้างนอกเต็มเลย”
“อะไรอีกวะ”เขากดเสียงต่ำจนฟังดูเหี้ยม1อย่างที่เขาเกลียดที่สุดคือการโดนปลุกทั้งที่ยังนอนไม่เต็มอิ่มใบหน้าเขาตอนนี้มุ่ยเป็ที่สุด
“แล้ว...ไอพวกบ้านั่นจะตามล่าฉันหาพระแสงอะไรจำไม่เห็นได้ว่าไปก่อเื่ไว้” เขาพยายามคิดด้วยสมองที่กำลังเปิดเครื่อง “นี่ไงชนวนของเหตุการณ์ทั้งหมด” ริชชี่ยื่นโทรศัพท์ให้เขาดู มันคือเวปข่าวสารของจอมเวท
ภาพของเขาที่กำลังกอดและโดนลีเช่หอมแก้มแสดงเด่นหลาเขาเกาหัวความสงสัยเข้าถาโถม “ไม่เข้าใจการที่ฉันจะทำอะไรกับน้องสาวตัวเองมันไปหนักหัวใคร”
“ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ว่าทำอะไรแต่ทำกับใคร”
“กับใครหรอ”
“ใช่ตอนแรกที่เราเจอกันฉันก็มั่นใจไม่ได้ คิดว่าเป็คนหน้าเหมือนเท่านั้นแต่ตอนนี้มั่นใจแล้วล่ะ น้องของนายน่ะคือ ลีเช่แห่งราชนิกูลรุ่นเยาว์” ลีออนหลี่ตาลงจ้องหน้าริชชี่
“อะไรมันคืออะไรไอ้ราชนิกูลนั่น...”
“นี่นายถามจริงไม่รู้จริงอะ” เพื่อความชัวร์ริชชี่เช็คอีกครั้งว่าเขาไม่รู้จริงๆ “ตาย...นี่นายไม่รู้จริงหรอเนี่ยงั้นฟังดีๆนะ ราชนิกูลรุ่นเยาว์คือกลุ่มเด็กสาวที่มีความสามารถทางเวทมนต์สูงระดับ100ปีจะมีสักคนแต่นั่นไม่สำคัญเท่ากับพวกเขาล้วนเกิดปีเดียวกัน น้องของนายก็เป็1ในนั้นสมญานามเ้าหญิงเหมันต์ได้ชื่อว่าเป็คนที่สวยที่สุดในกลุ่มและมีการตั้งกลุ่มแฟนคลับชื่อว่ากลุ่มหิมะขาวสำหรับผู้ที่เป็แฟนคลับของเธอ”
เขานิ่งแววตาจากหงุดหงิดเปลี่ยนไปเป็เศร้าสร้อยทำไมคนอื่นถึงรู้แต่เขาไม่รู้ทั้งที่เธอเป็น้องสาวของเขาแท้ๆ ทำไมเธอถึงไม่บอกทำไมกัน หรือว่าเธอไม่เห็นพี่ชายคนนี้อยู่ในสายตา หรือว่าที่คอยมาเอาอกเอาใจเขาจะเป็เพียงแค่ภาพลวงหลอกที่เธอสร้างขึ้นมาอย่างไหนกันแน่ที่เป็ตัวจริงของเธอ ‘เธอเห็นฉันเป็ตัวอะไรลีเช่ฉันเป็อะไรในสายตาเธอกันแน่’
ใบหน้าที่เคยมุ่ยหงุดหงิด งัวเงียบัดนี้จริงจังขึ้นมาทันทีบอกไม่ได้ว่าเขากำลังโกรธอยู่หรือเปล่าเขารีบลงมาจากเตียงและหยุดอยู่หน้าประตู ระดับสายตาคือแผ่นพลาสติกที่แปะติดประตูเนื้อหาใจความของมันคือหาก้าไปที่ไหนในเขตโรงเรียนเพียงแค่นึกภาพและจับลูกบิดประตูสถานที่ๆประตูจะพาไปคือที่ๆเราคิดไว้
“น...นายจะไปไหน”
“ไปเคลียร์”
.................................................................................................
ตึ้ง
โทรศัพท์เครื่องบางตกลงกระแทกกับพรมปูพื้นลีเช่ยกมือปิกปาก ร่างเล็กสั่นเทาหลักจากเธอกลับมาบ้านก็หาอะไรทานพลางเล่นโทรศัพท์จนข่าวหนึ่งลอดเข้ามาในสายตาเธอเนื้อข่าวเกี่ยวกับการที่เธอมีความสัมพันธ์ชู้สาวกับหนุ่มปริศนาทั้งกอดและหอมแก้มพร้อมแนบภาพเ่าั้ ข่าวนี้ว่อนเน็ตมาได้สัก2-3ชั่วโมงแล้ว
แต่นั่นยังไม่แย่พอเมื่อเธอรู้ว่ามีการตั้งกลุ่มตามล่าพี่ชายของเธอที่ถูกเข้าใจผิดว่าเป็คนรักลับๆแต่หากคิดว่านั่นแย่ที่สุดแล้วยังไม่ใช่เพราะยิ่งกว่าบรรดาผู้คุมสอบตั้งกลุ่มขึ้นมาดันมีแฟนคลับของเธอที่เป็นักเรียนที่นั่นเข้าร่วมด้วยฉะนั้นกฏที่ว่าห้ามมีเื่ระหว่างผู้เข้าสอบกันเองตอนนี้ทุกอย่างมันยิ่งซับซ้อนยิ่งขึ้น
ทำไมกลายเป็แบบนี้ทั้งที่เธอตั้งใจจะบอกหลังจากที่พี่ชายสอบเสร็จ อีกแค่ไม่กี่วันเท่านั้นทำไมโชคชะตาถึงกลั่นแกล้งเธอแบบนี้ ป่านนี้พี่ของเธอคงรู้ทุกอย่างหมดแล้วเธอรู้จักพี่ของเธอดีและรู้ด้วยว่าตอนนี้เขารู้สึกอย่างไร ‘เหมือนโดนหักหลังจากคนที่ไว้ใจมากที่สุด’
‘พี่คะ น้องขอโทษ’ น้ำตาแห่งการสำนึกผิดไหลอาบหน้าเธอร่างบางรีบตรงออกจากบ้านไปยังนอกเมือง บางสิ่งบางอย่างในตัวเธอบอกว่าจะต้องไปไม่อย่างนั้นมันอาจเป็รอยร้าวระหว่างความสัมพันธ์ของเธอกับลีออน
..........................................................................................................
ณ ประเทศอียิปต์กลางทะเลทรายฐานทัพขนาดกลางตั้งล้อมหอคอยสูงตระหง่านทุกอย่างถูกพลางอยู่ในไอเทมเวทมนต์พิเศษทำให้ภายนอกไม่สามารถมองเห็นได้
บนยอดหอคอยชายฉกรรจ์สี่คนยืนสังเกตการณ์ไปทางพายุทรายที่ขยายตัวขึ้นเรื่อยๆคนแรกคือพิทักษ์ในชุดเต็มยศคนที่สองคือชิมูระ คนที่สามคือทหารยศร้อยเอกที่มาพร้อมพิทักษ์มีชื่อจริงว่าพิชิตหรือชื่อเล่นคืออู่หลงและคนสุดท้ายคือชายร่างั์ขนาดเรียกได้ว่าใหญ่กับพิทักษ์นิดหน่อยเขาอยู่ในชุดสีเขียวของทหารตามบ่าและอกติดเครื่องหมายมากมาย
“พิทักษ์คุณมั่นใจแค่ไหนว่าอาวุธของคุณจะเกราะทะลุพายุทรายนั่น” ชายร่างั์ถาม
“ผู้บัญชาการราวิคผมมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ในความสำเร็จของอาวุธเราตอนนี้หากไม่นับกระทรวงเวทมนต์ผมเชื่อมั่นว่า D-IIมีพลังไม่ด้อยไปกว่าอาวุธชิ้นไหนๆแน่” ได้ฟังแบบนั้นราวิคพลันพยักหน้า
“เวลาไม่คอยท่า เริ่มกันเถอะ”พิทักษ์กล่าวกระเป๋าในมือวางลงกับพื้นเขาแตะไปที่ตัวกล่องก่อนที่มันจะเด้งขึ้นเผยให้เห็นสิ่งของภายใน ปืนไรเฟิลยาวสีดำสนิทแซมสีเงิน “ร้อยเอกพิชิต”เขาส่งสัญญาณให้ลูกน้อง ผู้ถูกเรียก วันทยาหัตถ์ทำความเคารพคนทั้งสามก่อนจะหยิบปืนไรเฟิลนั่นขึ้นมา
น้ำหนักของมันทำให้เขาถึงกับต้องใช้แรงทั้งหมดยกมันขึ้นเขาจับท่ายืนและท่าการจับปืนดวงตาส่องเข้าไปในกล้องเล็งไปยังพายุทรายรูปโดมและค่อยๆเรียกพลังเวทในร่างกายบีบอัดเข้าไปภายในปืนไรเฟิลจนลายเงินของมันเรืองแสงพร์การถ่ายโอนและอัดพลังเวทคือสาเหตุที่เขาถูกเลือกให้เป็ผู้ใช้อาวุธทำลายล้างสุดอันตรายชิ้นนี้
สามคนที่เหลือไม่ได้จ้องไปที่ผู้ถือปืนแต่เป็ไปโดมพายุทรายั์ตาพวกเขาเรืองแสงเพราะเวทมนต์ในการช่วยเหลือการมองในระยะไกล
“ร้อยเอก พร้อมนะ”
“ครับท่าน”
“เตรียมพร้อม...ยิงได้”หลังได้ยินสัญญาณนิ้วกดไกปืนสุดแรงเส้นสีเงินเรืองแสงสว่างจ้าเป็ครั้งสุดท้ายก่อนจะยิงลำแสงสีทองพุ่งตรงไปยังพายุทรายทุกคนบนหอคอยลุ้นอย่างใจจดใจจ่อ ทว่าจังหวะไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้น
พายุทรายที่ก่อตัวมาหลายวันโดยที่ไม่มีทีท่าจะหยุดพลันสลายหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่ลำแสงที่ควรจะกระทบเข้ากับพายุทรายพุ่งลงทรายเลยโบราณสถานไปไม่ไกล
ตู้ม
ทรายจำนวนมากพุ่งขึ้นเพราะแรงะเิจากลำแสงเกิดหลุมทรายกว้างหลายร้อยเมตรก่อนที่ทรายจะกลบหลุมจนมิดอีกครั้งทั้งราวิค พิทักษ์ ชิมูระ และ พิชิตได้แต่อ้าปากค้างกับภาพตรงหน้า นี่มันอะไรกันสรุปแล้วนี่มันเื่อะไร
ทุกคนคิดยกเว้นเพียงคนเดียวในจังหวะที่พายุทรายหยุดและลำแสงพุ่งผ่านทรายลงไปที่ซากโบราณสถานซึ่งเป็จุดศูนย์กลางร่างสองร่างเคลื่อนที่ด้วยความรวดเร็วออกจากซากนั่นคนแรกเขาไม่รู้จักและไม่เห็นหน้าเพราะถูกบดบังด้วยชุดคลุม ทว่าอีกคนเขากลับคุ้นเคยเพราะเห็นอีกฝ่ายมานานหลายปี “คาร์ล...หรอ”
……………………………………………………………………….
ตอนนี้ก็ออกช้าเช่นเคย จริงๆจะเขียนั้แ่3วันก่อนละพอดี ติดยูกิเลยนั่นแหละยาวเลย จริงๆมีเื่จะบอกอีกเื่ อันนี้สำคัญ...มั้งเื่นี้บอกก่อนว่าผมจะพยายามไม่เก็บเหรียญทอง ถ้าไม่มีอันจะกินจริงๆ ซึ่งตอนนี้ก็เป็แบบนั้นแหละและหนึ่งในตอนที่ผมจะเก็บทองคือตอนพิเศษที่ไม่มีผลกับเนื้อเื่ซึ่งจะลงติดกับตอนหน้านี้ แต่จะเรียกตอนพิเศษก็เรียกได้ไม่เต็มปากเพราะมันคงไม่มีเนื้อหาบรรยายครบถ้วนแบบตอนปกติแต่จะเป็ตอน What if…เช่นตอนนี้ลีเช่ตัดสินใจไปหาลีออนที่สนามสอบ แต่what if เธอไม่ไปล่ะจะเกิดอะไรขึ้น บอกเลยแอบสปอยจบได้โคตร...เหมือนเล่นเกมแนวทางเลือกอะ เนื้อเื่จะเปลี่ยนไปตามสิ่งที่เราเลือกถ้าใครอยากรู้ลองกดให้หน่อยก็ได้3บาท ยกมือไหว้ล่ะ (ตอนพิเศษลงแต่ในfictionlog)
อีกเื่ตอนนี้ผมเรียนการเขียนlight novel อยู่ที่Kadokawaคลาสวันธรรมดาแต่อย่าเข้าใจผิดเื่นี้วิธีการเขียนไม่ได้เป็ไลท์เลยนะบอกไว้ก่อน
อันนี้ลิ้งนิยายของผมในfic เผื่อใครอยากอ่านตอนพิเศษซึ่งตอนนี้ยังไงได้ลงน่าจะอีกสัก2-3วันมั้ง
https://fictionlog.co/b/5b326c2c83751125fa0838e4
ส่วนอันนี้คือนิยายของเพื่อนผมลงในficเหมือนกันชื่อว่า ’เปิดกาชาได้เกลือแต่เธอน่ารักเลยจะปั้นให้เป็สุดยอดนางฟ้า’ โคตรยาวเลยวะ
https://fictionlog.co/b/5b479161ccfdc14211c6e440
2K
![สตรีผู้นี้มิได้มีนามว่าถงหลานเฟย [ผ่านการพิจารณา สนพ.ปีกบุปผา]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1648112787_13651497.webp)
