"หาาาาาาาาา มีเื่อยากคุยกับชั้น ?" ผมพึมพำ
"ยังไงก็เถอะ รีบๆเข้าไปได้แล้ว" ยัยผมบ๊อบพูด
"คร้าบ คร้าบ" ผมรับคำแล้วลุกขึ้นเดินเข้าไปข้างใน
"มีอะไรรึเปล่าครับ ?" ผมเดินไปถามคุณเ้าของร้านที่ยืนรอผมอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์
"นาย ... เอามือวางที่เ้าเครื่องนี่เดี๋ยวนี้เลย" คุณเ้าของร้านพูดเหมือนรีบร้อนอะไรซักอย่าง
"อ่า ... ครับ" ผมตอบแล้ววางมือลงไปบนเ้าเครื่องถ่ายเอกสารอเนกประสงค์เ้าเดิม
แสงปรากฏขึ้นที่หลังมือของผมตรงที่สัญลักษณ์เหมือนกับภารกิจแรกแล้วจากนั้นซักพักก็หายไป
"เ้าแมงมุมตัวนี้มันคือตัวอะไรกัน" คุณเ้าของร้านเดินไปหยิบโน๊ตบุ๊คมาจากเคาน์เตอร์พร้อมหันหน้าจอที่มีเ้าแมงมุมตัวเมื่อคืนมาทางผม
"ก็เ้านี่แหละครับ สาเหตุที่ทำให้หน่วยสืบสวนของสมาคมหายไป" ผมตอบเธอไป
"ไม่ใช่ ชั้นอยากรู้ว่ามันมาได้ยังไงตะหาก ไม่มีรายงานว่าเคยพบมอนสเตอร์ตัวนี้มาก่อนในลิสของสมาคมผู้กล้าทั้งหมด" คุณเ้าของร้านพูดพร้อมสีหน้าไม่ค่อยดี
"เอ่อ ถึงจะถามผมยังงั้นก็เถอะนะ" ผมเหงื่อตกเพราะไม่สามารถพูดเื่ 'รัตนชาติ' ออกไปได้
"นั่นสินะ นายที่เพิ่งจะเป็นักผจญภัยได้ไม่นานคงจะไม่รู้หรอก ชั้นคงใจเร็วด่วนได้ไปหน่อย" คุณเ้าของร้านพูดอย่างใจเย็นลง
"เกี่ยวกับเื่คนที่คุณส่งออกไปตามหา .... ผมช่วยออกมาได้แค่คนเดียวครับ" ผมก้มหน้าพูด
"ชั้นรู้แล้วล่ะ รายงานภารกิจของนายถูกส่งเข้ามาทางเ้าเครื่องนี่หมดแล้ว มันไม่ใช่ความผิดของนายหรอกนะ แถมนายยังคิดถึงอนาคตล่วงหน้าของหมู่บ้านนั่นอีก แบบนี้นับว่านายตัดสินใจถูกแล้วล่ะ" คุณเ้าของร้านพูดปลอบผม
ยัยผมบ๊อบแบกกระเป๋าใบใหญ่ั์เข้ามาในร้าน
"เห้ออออออออ หนักชะมัด" ยัยผมบ๊อบบ่น
"อ๊ะ นายเลเวล 9 สรุปว่าเป็ไงมั่งอะ" ยัยผมบ๊อบถามผม
"คุณเ้าของร้านบอกว่าเ้าแมงมุมตัวเมื่อคืนมันไม่เคยมีใครพบมาก่อนเลยน่ะสิ" ผมตอบยัยผมบ๊อบกลับไป
"เอ๊ะ ไม่เคยเลยงั้นหรอ ?" ยัยผมบ๊อบสงสัย
"ใช่แล้วล่ะ ั้แ่มีการก่อตั้งสมาคมผู้กล้าขึ้น ไม่เคยมีใครเคยพบมอนสเตอร์แบบแมงมุมตัวนั้นมาก่อน" คุณเ้าของร้านย้ำ
"แล้วแบบนี้ ภารกิจของพวกเราจะนับว่าเป็ภารกิจระดับสูงรึเปล่าคะ ?" ยัยผมบ๊อบถามคุณเ้าของร้าน
"นั่นสินะ ต้องประเมินภารกิจของพวกเธอใหม่อีกรอบนึง แน่นอนว่ารางวัลสำหรับภารกิจก็ด้วย" คุณเ้าของร้านตอบ
"เย้ !!!" ยัยผมบ๊อบดีใจที่จะได้รางวัลเพิ่ม
"ยังเร็วไปที่จะดีใจนะ เพราะชั้นจะต้องส่งคนไปยืนยันอีกรอบที่รังของมันก่อน ... เพื่อความชัวร์น่ะ" คุณเ้าของร้านบอก
"ค่ะ รบกวนด้วยนะคะ" ยัยผมบ๊อบก้มหัวขอบคุณ
"นี่ก็ดึกแล้ว พวกเธอมีที่พักรึยังล่ะ ?" คุณเ้าของร้านถาม
"เอ่อออออ ... ยังไม่มีเลยครับ" ผมตอบ
"งั้นก็คงต้องพักที่นี่แล้วล่ะนะ" คุณเ้าของร้านบอก
"นั่นสินะครับ" ผมยิ้มเจื๋อนๆตอบเธอ
"แล้วเธอล่ะ จะเอายังไง" ผมหันไปถามยัยผมบ๊อบ
"ชั้นก็ไม่มีที่พักเหมือนกัน" ยัยผมบ๊อบตอบ
"ก็พักด้วยกันซะที่นี่เลยเป็ไง" คุณเ้าของร้านหันไปทางยัยผมบ๊อบ
"นั่นสินะคะ" ยัยผมบ๊อบพูด
"จะเอาเตียงคู่หรือเตียงใหญ่ 1 เตียงดีล่ะ" คุณเ้าของร้านถาม
"เดี๋ยวครับ เดี๋ยวๆๆๆๆๆ" ผมรีบขัด
"แยกห้องครับ เราจะนอนแยกห้องกัน" ผมรีบตอบ
"อ้าว ไม่นอนด้วยกันหรอกรึ" คุณเ้าของร้านทำหน้าสงสัย
"เราไม่ได้เป็อะไรกันครับ เพราะงั้นเราจะนอนแยกห้องกันครับ" ผมตอบคุณเ้าของร้าน
"แล้วคุณหนูล่ะ ว่ายังไง" คุณเ้าของร้านหันไปถามยัยผมบ๊อบ
"ของชั้นยังไงก็ได้ค่ะ" ยัยผมบ๊อบตอบ
"งั้นก็เอาเป็ 2 ห้องมีประตูเชื่อมถึงกันนะ" คุณเ้าของร้านยังไม่เลิก
"เอา 2 ห้องปกติครับ ไม่ต้องมีอะไรเชื่อมกันทั้งนั้นแหละ" ผมรีบตัดบท
"ว้าาาาาาา เอาเป็ 2 ห้องแยกกันสินะ" คุณเ้าของร้านทำหน้าเสียดาย
"ตามนั้นแหละครับ" ผมพูดพร้อมทำหน้าปวดหัว
"งั้นก็ 2,000 โกลด์" คุณเ้าของร้านแบมือมาทางผม
"เอ้ยยยยย เมื่อคืนก่อนทำไมผมพักแค่ 500 โกลด์เองล่ะ แล้ววันนี้จะมาเก็บ 2,000 โกลด์ได้ไง" ผมใกับราคาห้อง
"ก็ปกติค่าพักคืนละ 1,000 โกลด์นี่ ใครเก็บนาย 500 โกลด์กันล่ะ ?" คุณเ้าของร้านถาม
"ชั้นเองค่ะ คือว่า...เมื่อคืนก่อนคุณนักผจญภัยเค้าพักที่ชั้น 2 ห้องที่อยู่สุดทางเดินน่ะค่ะ" คุณ พนง. หน้าเคาน์เตอร์คนเดิมพูดตอบ
"อ้อ ห้องนั้นสินะ" คุณเ้าของร้านเข้าใจในทันที
"ห้องนั้นมัน 500 โกลด์งั้นสินะ งั้นผมเอาห้องนั้นแหละ" ผมรีบตอบ
397
