ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

ช่วยจนถึงที่สุด

           เมื่องานศพของย่าสองพี่น้องจบลงแล้วแต่พวกชิงเถายังไม่กลับ เพราะว่า

“กลับไปกับพวกเราเถอะนะเยว่ซินเย่วสือ อยู่ที่นี่กันสองคนอันตรายนัก” นางลี่จูเอ่ยเกลี่ยกล่อมสองพี่สองพวกนางอยากจะจะพาสองพี่น้องนี้กลับไปอยู่ด้วยเพราะดูแล้วหากจะปล่อยผ่านกลับไปโดยปล่อยให้สองพี่น้องอยู่เองตามยถากรรมคงจะใจร้ายเกินๆปเด็กสองคนอยู่ด้วยกันเงินทองก็ไม่มีคงจะได้อยู่อย่างเป็นสุขหรอก

“พวกข้าไม่อยากรบกวนพวกท่านจริงๆเจ้าค่ะ เพียงพวกท่านช่วยเรื่องงานพวกข้าสองพี่น้องก็เกรงใจแย่แล้ว” หญิงสาวนามว่ากวงเยว่ซินเป็นผู้ตอบออกมา

“ไปอยู่ด้วยกันเถอะนะอยู่ที่นี่พวกเจ้าคงลำบากกันมากไปอยู่กับพวกข้าไม่ต้องเกรงใจหรอก พวกเจ้าก็ช่วยพวกข้าทำงานก็ได้” ชิงเถาบอกออกมาตอนนี้พวกนางนั้นพากันพูดโน้มน้าวมาครู่ใหญ่แล้วแต่ก็ยังไม่สำเร็จ

“พวกข้าทิ้งบ้านไปไม่ได้หรอกขอรับ”เด็กหนุ่มนามกวงเยว่สือตอบออกมาอีกคนถ้าไปอยู่กับพวกชิงเถาพวกเขาก็ต้องทิ้งที่นี่ไป ที่ที่เคยอยู่กับท่าย่า ความทรงจำต่างๆที่ผ่านมาที่นี่ก็คงจะ

“พวกเจ้าก็กลับมาที่นี่บ่อยๆก็ได้ พวกข้ามิได้ห้ามเสียหน่อย” ลี่ถิงบอกออกมาเมื่อเด็กหนุ่มหาเหตุผลไปเรื่อยๆ

“เยว่สือพี่สาวเจ้าก็โตเป็นสาวแล้วนะพวกเจ้าอยู่ด้วยกันเพียงสองคนหากเกิดอะไรขึ้นเจ้าจะปกป้องพี่สาวได้หรือ”จิ้นสิงเอ่ยออกมา ถ้าเป็นเรื่องความปลอดภัยเด็กหนุ่มจะต้องเป็นห่วงผู้เป็นพี่สาวอยู่แล้วซึ่งก็เป็นจริงดังคาด เยว่สือที่ได้ยินก็หยุดเงียบคิดตามทันทีเรื่องนี้เขากังวลมากตั้งแต่ท่านย่ายังมีชีวิตอยู่ก็มีชายในหมู่บ้านหลายคนมาตามวอแวพี่สาวแต่นั้นพวกเขาก็ยังคงเกรงใจท่านย่าอยู่แต่ตอนนี้หล่ะไม่มีท่านย่าแล้วคนพวกนั้นอาจจะ

“แต่ว่าเรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง”เยว่ซินที่ได้ยินพวกเขาเอ่ยข้อนี้ออกมาจึงจะเอ่ยขัด แต่นางก็ไม่ทันน้องชายเสียแล้ว

“ตกลงพวกข้าจะไปอยู่กับพวกท่านขอรับ” เยว่สือเมื่อคิดดูแล้วจึงรีบตอบออกมาทันทียังไงความปลอดภัยของพี่สาวก็ต้องมาก่อน

“เสี่ยวสือ”เยว่ซินหันขวับไปหาน้องชายทันที เมื่อครู่เจ้าพูดอะไรออกมากัน

“ถ้าเช่นก็ไปเก็บข้าวของเถอะเยว่สือตกลงแล้วพี่เยว่ซินก็ต้องเป็นอันตกลงนะเจ้าคะหรือท่านจะปล่อยให้น้องชายไปกับพวกข้าคนเดียวท่านไม่กลัวว่าพวกข้าจะหลอกน้องท่านรึ”ชิงเถารีบพูดดักออกมาอีกก่อนที่สองพี่น้องจะเปลี่ยนใจกันอีกจนสุดท้ายเยว่ซินก็ยอมทำตามที่น้องชายตอบตกลงไป

           เมื่อตกลงกันแล้ว น้องพี่สองแซ่กวงก็เก็บข้าวของตามพวกชิงเถาไปอยู่ที่จวนทันทีตอนขึ้นรถม้าหน้าบ้านออกมามีชายในหมู่บ้านหลายคนมองตามเยว่ซินอย่างเสียดายพวกเขาคงไม่ได้เจอนางอีกแล้วแต่นั่นช่างสะใจเยว่สือนักต่อไปคนพวกนี้จะได้ไม่มายุ่งกับพี่สาวเขาอีก

           ออกเดินทางจากหมู่บ้านของสองพี่น้องแซ่กวงไม่ถึงชั่วยามพวกเขาก็มาถึงจวนเจี้ยนเฉิงตอนเดินทางมาสองพี่น้องไม่คิดว่าครอบครัวของชิงเถาจะร่ำรวยขนาดนี้ดูสิตามสองข้างทางมีแต่บ้านหลังใหญ่ ยิ่งบอกว่าถึงหมู่บ้านที่พวกเขาอยู่แล้วก็ยิ่งตกใจสรุปพวกเขาถูกเศรษฐีเก็บมาเลี้ยงหรือนี่

“จวนเจี้ยนเฉิงยินดีต้อนรับขอรับ”สองแฝดที่รอให้สองพี่น้องลงมาจากรถม้าพูดขึ้นทั้งสองพี่น้องเป็นคนแรกที่จะเข้ามาอยู่กับพวกเขาที่นี่ สองแฝดจึงต้องกล่าวต้อนรับกันหน่อย

“เข้าไปข้างในกันเถอะ”นางลี่จูเมื่อเห็นทุกคนยังยืนกันอยู่หน้าเรือนจึงเอ่ยชวน

           เมื่อเข้ามาด้านในนั่งพักจิบน้ำจิบชาแล้วพวกเขาก็ตกลงกันว่าสองพี่จะไปพักที่ไหน

“พวกข้าไม่กล้ามานอนที่เรือนนี้กับพวกท่านหรอกเจ้าคะ”เยว่ซินตอบออกมาเมื่อเห็นว่าจะให้พวกนางพักในเรือนนี้กับพวกเขา

“ได้ยังไงล่ะแล้วพวกเจ้าจะอยู่ที่ไหน” นางลี่จูเอ่ยออกมาเมื่อพวกเขาปฏิเสธที่จะอยู่ในเรือนนี้

“พวกท่านก็กำลังสร้างเรือนคนงานพวกข้าอยู่ที่นั้นก็ได้เจ้าค่ะ”เยว่ซินกล่าวออกมาอีกตอนนางจะเข้ามายังเห็นมีคนงานก่อสร้างอยู่เลยเมื่อถามดูจึงได้ความว่าเป็นเรือนคนงานที่กำลังก่อสร้าง

“แต่พวกเราไม่ได้ต้องการให้พวกเจ้าเข้ามาอยู่แบบคนงานนะ”ลี่ถิงเอ่ยออกมาถึงบอกว่าจะให้พวกเขาช่วยงานด้วยพวกเขาจึงจะยอมมาและจะได้ไม่เกรงใจพวกตนจนเกินไปแต่ก็มิได้มีเจตนาจะรับเข้ามาเป็นคนงานโดยตรง

“แต่ข้ากับน้องก็ไม่กล้าอยู่ในเรือนเดียวกับพวกท่านหรอกเจ้าค่ะ”เยว่ซินกล่าวออกมาเสียงอ่อน นางเป็นเพียงสาวชาวบ้านพึ่งจะมาวันแรกก็จะได้อยู่ในเรือนเหมือนเจ้าของบ้านเลยรึ

“แล้วพวกเจ้าจะอยู่ไหนหล่ะถึงจะบอกว่าอยู่เรือนคนงานได้แต่มันก็ยังสร้างไม่เสร็จด้วยซ้ำ”นางลี่จูถามออกมาอีก

“แล้วเรือนเล็กๆข้างหน้านั้นล่ะขอรับ” เยว่สือเอ่ยถามออกมา ตอนเข้ามาเขาเห็นว่ามีเรือนเล็กๆอยู่ถัดไปข้างหน้าจากเรือนนี้

“เป็นเรือนเก่าของพวกข้าเองน่ะทำไมรึ” จิ้นสิงถามออกมาอย่างสงสัย

“ถ้าไม่รังเกียจข้าขอไปอยู่ที่นั่นได้หรือไม่ขอรับ”เยว่สือร้องขอออกมา เมื่อเทียบกับให้อยู่เรือนนี้เขายอมเอ่ยปากขอที่อยู่เองจะดีกว่า

“ที่นั่นรึก็ใช่ว่าจะไม่ได้แต่มันอาจจะเล็กไป” นางลี่จูบอกออกมาอย่างกังวล แต่นางก็ต้องนึกขึ้นได้ว่าถึงมันจะดูเล็กไปแต่พวกนางก็ยังเคยอยู่ด้วยกันตั้งหกคนเชียว

“ไม่เล็กไปเจ้าค่ะพวกข้าอยู่ได้ดีเสียอีกพวกข้าสองพี่น้องจะไม่ได้รบกวนพวกท่านด้วยเพราะข้าได้ยินหมิงลู่กับหมิงเลี่ยนบอกว่าพวกท่านต้องฝึกปราณด้วยให้พวกข้าอยู่ที่นั่นเถอะเจ้าค่ะ” เยว่ซินรีบเอ่ยออกมาอีกจนสุดท้ายคนอื่นจึงยอมไปตามที่นางว่า อยู่นั่นก็มิได้แย่อะไร พวกนางยังอยู่ได้เลยอีกอย่างก็เพียงที่พัก เรื่องกินอยู่ก็ให้มากินกับพวกนางอยู่แล้ว  

“ตกลงเอาตามที่พวกเจ้าว่าก็แล้วกันที่นั้นยังดีอยู่ เดี๋ยวให้พวกลี่ถิงเข้าไปจัดช่วยก็แล้วกัน” จิ้นสิงตอบตกลงออกมาก่อนที่พวกชิงเถาจะไปช่วยทำความสะอาดแล้วก็เก็บข้าวของในเรือนพัก