"จำไว้ด้วยว่าต่อไปนี้ห้ามยิ้มให้ผู้ชายอื่นอีก! ผมหวง!!" พรตพูดยิ้มๆแต่แววตาจริงจัง
"คุณน่ะความจำบกพร่องหรือเปล่า? ฉันเป็พนักงานของโรงพยาบาลนะ! เวลาใครมาติดต่อจะให้ชักหน้าั์ใส่เขาได้ไงกัน! อีกอย่าง..เราก็ไม่ได้เป็อะไรกันสักหน่อย! อย่ามาพูดอย่างนี้นะ!" นายิกาแหวใส่อย่างโมโห
"เป็แค่การเงินไม่ใช่ประชาสัมพันธ์สักหน่อยไม่ต้องยิ้มมากนักก็ได้ แล้วที่พูดว่าเราไม่ได้เป็อะไรกันน่ะ คิดดีแล้วเหรอ!?" พรตย่างสามขุมเข้าหาคนปากแข็งอีกครั้ง เล่นเอานายิกาถอยกรูด รีบยกมือขึ้นกอดอกอย่างป้องกันตนเองจนหมอหนุ่มอดยิ้มขำไม่ได้
"แบบนี้จะป้องกันตัวเองได้หรือไงน้องสาว!?" พรตเท้าเอวขณะถาม
"คราวหน้าฉันจะพกยาพิษมาด้วย!ป้องกันไม่ได้ก็ฆ่าตัวตายเลยแล้วกัน!" นายิกาพูดฉุนๆ
"ถูกหมออย่างผมจูบมันแย่มากนักถึงขนาดต้องฆ่าตัวตายเลยหรือไง!?" เหมือนถูกกระตุ้นเข้าจุดสำคัญทำให้พรต 'ของขึ้น' ขึ้นมาทันที ใบหน้าคมเข้มทะมึนลงอย่างเริ่มมีโทสะเมื่อคว้าต้นแขนของอีกฝ่ายหนึ่งดึงเข้ามาใกล้แล้วก้มลงถามจนใบหน้าแทบจะชิดกัน..
"........." นายิกาเงียบกริบ เม้มริมฝีปากแน่น เธอหรือจะไม่รู้ว่ายามหมอบ้านี่โกรธขึ้นมาแล้วจะเกิดอะไรขึ้น แก้มคงได้ช้ำจนใครๆถามเอาอีกน่ะสิ!
"แสดงว่ายังรู้อยู่นะเนี่ย.." พรตจุ๊บปากเล็กๆนั้นทีหนึ่งอย่างหมั่นไส้ก่อนจะปล่อยเ้าหล่อนเป็อิสระ
"นี่เห็นว่าเป็เวลาทำงานหรอกนะ ไม่งั้นได้มีเลิฟซีนเื่ยาวแน่" เมื่ออารมณ์เริ่มเข้าที่ คำพูดกวนประสาทแบบเดิมก็กลับมาอีก แต่คราวนี้นายิการู้แกวจึงไม่ตอบโต้อะไรให้เปลืองตัวอีก หญิงสาวเก็บปากเก็บคำก่อนจะเปิดประตูห้องออกไปอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังทันได้ยินเสียงทุ้มๆนั้นลอยมาเข้าหู
"ห้ามยิ้มมาก จำไว้ด้วยล่ะ!!"
2K
