เฟยฮุ่ยทะยานหมื่นลี้

ทางเข้าประตูทิศตะวันออกนั้น เป็นที่ตั้งของวังตะวันออกหรือจวนไท่จื่อ ซึ่งกองกำลังขององค์ชายรองนำโดยหลี่จิ้ง ได้เคลื่อนพลผ่านไป ทำให้ภายในจวนเกิดความโกลาหลกันเล็กน้อย เนื่องจากเป็นที่รู้กันดีอยู่ว่าองค์ไท่จื่อกับองค์ชายรองนั้นอยู่ในระหว่างแข่งขันกันขึ้นสู่บัลลังก์ในอนาคต

"หากว่าเราผ่านวังตะวันออกแล้วพบองค์ไท่จื่อ หรือพระญาติของพระองค์ ขอให้พวกท่านลงจากม้าแล้วทำความเคารพด้วยนะ" หลี่จิ้งแจ้งแก่เฟยฮุ่ยและหานเทียนเสียง

"ทำไมข้าต้อง..."เฟยฮุ่ยกำลังจะอ้าปากถามแต่หานเทียนเสียงส่งสัญญาณมิให้นางพูดต่อ

"ข้ารู้....ว่าเจ้าคิดเช่นไร แต่ว่าสถานการณ์ตอนนี้ จะใช้กำลังมิได้ คิดถึงพวกเราเข้าไว้" หานเทียนเสียงเตือน

เป็นไปดังที่หลี่จิ้งคาด ทหารวังไทจื่อแต่งเต็มยศสวมเกราะนับร้อยอยู่หน้าประตูทางเข้า ขบวนของหลี่จิ้งจึงต้องลงจากหลังม้า เข้าไปคุกเข่าคำนับ

"ถวายบังคมองค์ไท่จื่อ กระหม่อมมีความจำเป็นต้องนำกำลังผ่านหน้าวัง ขอพระองค์โปรดประทานอภัยพะย่ะค่ะ" ลี่จิ้งหันไปมองเฟยฮุ่ยที่ยังไม่ยอมลงจากหลังม้ามาทำความเคารพถึงกับตาเหลือก จนหานเทียนเสียงแทบจะต้องอุ้มนางลงมา พร้อมกับย้ำนางให้คิดถึงพวกสำนักเฟยหลงที่ตามนางมาให้มาก นางจึงได้อ่อนลง

"ถวายบังคม..." เฟยฮุ่ยเปล่งวาจาไม่เต็มเสียงนัก

"ไม่เป็นไร แค่พวกเจ้าไม่บุกเข้าจวนข้าก็พอแล้ว เป็นถึงขุนพลเอกของน้องชายข้า ข้าจะว่าอันใดพวกเจ้าได้"

"กระหม่อม มิบังอาจ" หลี่จิ้งยังคงคุกเข่าคำนับต่ไป

"ข้าก็คิดว่าเจ้าคงไม่กระทำการอันเป็นปรปักษ์กับข้าหรอกนะ..ใช่ไหม?" ใบหน้ายิ้มแย้มแต่แววของไท่จื่อนั้นบ่งบอกถึงขุ่นเคืองใจที่เก็บไว้เป็นอันมาก

บรรยากาศเงียบงัน มีเพียงเสียงม้าที่แทรกมาเป็นระยะ พื้นเย็นเฉียบแต่เหงื่อกาฬของหลี่จิ้งไหลมิได้หยุด

"ฮ่าๆ ฮ่าๆ.." ข้าจะกลับเข้าวังแล้ว แค่ออกมาดูแม่ทัพที่องอาจเช่นเจ้า ให้เป็นบุญตา หวังว่าในอนาคตข้าจะขอยืมตัวเจ้ามาสร้างผลงานสร้างบารมีให้กับข้าดังเช่นที่เจ้าสร้างชื่อให้กับน้องรองของข้าบ้างนะ..." ไท่จื่อจงใจกลับเข้าจวนโดยปล่อยให้พวกลี่จิ้งยังคุกเข่าคำนับต่อไป

เมื่อไท่จื่อกลับเข้าจวนแล้ว หลี่จิ้งจึงสั่งให้ทุกคนเคลื่อนขบวนต่อ แม้ไม่พูดทุกคนก็รู้ดีว่าหลี่จิ้งถูกหยามเกียรติอย่างมาก แต่เพราะเป็นช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อ ความอดทนจึงเป็นสิ่งจำเป็น โดยเฉพาะผู้ที่ควบคุมกำลังจำนวนมาก

จวนองค์ชายรอง หากเปรียบเทียบกับองค์ไท่จื่อแล้ว มิได้ต่างกันมากนัก เนื่องด้วยเจ้าของจวนเป็นผู้สร้างความดีความชอบไว้มากมายหลายผลงานให้กับองค์ฮ่องเต้ รวมถึงเหล่าขุนนางเป็นอันมากที่นิยมชมชอบในสติปัญญาและความสามารถของพระองค์ เว้นแต่ว่าวันใดองค์ไท่จื่อนั้นขึ้นครองบัลลังก์ ก็จะต่างกันอย่างหาข้อเปรียบมิได้ 

เฟยฮุ่ยยังคงตื่นตาตื่นใจในความสวยงามแห่งจวนอ๋อง ขณะเดินตามหลี่จิ้งเข้ามาในจวน จนลืมความทุกข์โศกไปชั่วขณะ

"นี่..เทียนเสียง เจ้าว่าต้องใช้เงินเท่าไหร่กัน จึงจะสร้างจวนใหญ่และสวยเช่นนี้ได้"

"มิรู้สิ...เจ้าชอบมากเหรอ" เทียนเสียงไม่ค่อยสนใจเท่าใดนัก เขาชอบธรรมชาติและป่าเขามากกว่าเมืองที่วุ่นวาย และสลับซับซ้อน

"แต่ว่า...เป็นถึงองค์ชาย ว่าจ้างเพียงหนึ่งพันตำลึงนี่..งก.." เฟยฮุ่ยต้องหยุดพูดกลางคัน เมื่อคนที่กำลังนินทาปรากฏอยู่ต่อหน้า

"ข้าจ้างเจ้ามากกว่านั้นก็ย่อมได้ แต่ก็จะถูกสงสัยน่ะสิ" องค์ชายรองยิ้มเมื่อเห็นวงหน้าเรียวงามปานภาพเขียน นั่นแดงระเรื่อเพราะเขินอาย

"ถวายบังคมองค์ชายรองพ่ะย่ะค่ะ" หลี่จิ้งนำขบวนทำความเคารพ ได้จังหวะให้เฟยฮุ่ยได้ก้มหน้าหลบพอดี

"หึหึ ลุกขึ้นเถอะ พี่น้องของเจ้า ข้าจัดที่พักให้อย่างดี ที่เจ็บก็ได้ตามหมอมารักษาให้แล้ว" องค์ชายรองอารมณ์ดีอย่างประหลาดเมื่อเห็นหน้าสวยๆ ดื้อๆ ของเฟยฮุ่ยอีกครั้ง

"ขอบพระทัยองค์ชายรองเพคะ"เฟยฮุ่ยรู้สึกแปลกๆ เพราะไม่คุ้นเคยกับการสนทนากับเชื้อพระวงศ์

"ไม่มีพวกเจ้า ข้าคงตายไปหลายรอบ เจ้าคงรู้แล้วสินะ ว่าคนปองร้ายข้านั้น เขายิ่งใหญ่เพียงใด"

"ทราบแล้วเพคะ" เฟยฮุ่ยลุกยืนขึ้นแต่ยังก้มหน้า องค์ชายรองจึงเชยคางของนางขึ้นมา เพื่อจะมองให้เต็มตา เฟยฮุ่ยถอยหลังแล้วก้มหน้าลงมิยอมสบตา

หานเทียนเสียงตาลุกวาว ใจหายวาบ แต่ก็โล่งใจที่เฟยฮุ่ยแสดงท่าทีเช่นนั้น

"สงสัยข้าคงต้องแต่งหน้าเป็นชายสูงวัยอีกกระมัง เจ้าจึงสนทนาข้าด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วดังแต่ก่อน"

เฟยฮุ่ยยิ้มไม่พูดไม่จาผิดวิสัยของนาง แต่ก็เกิดเสียงดังขึ้นขัดการสนทนาเสียก่อน

"ครืดด.." 

เสียงน้ำย่อยในกระเพาะจากท้องน้อยๆ ของเฟยฮุ่ย สร้างความขบขันให้ทุกคน เพราะตัวนางเล็กแต่ท้องนางร้องดังมาก 

"หม่อมฉัน...หิวมากเพคะ..." หน้าของนางแดงมิรู้ว่าเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้ว

"ฮ่าๆ ฮ่าๆ...ไปกินข้าว ข้าเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับเจ้าไว้แล้ว" องค์ชายรองเชิญพวกเฟยฮุ่ยไปห้องจัดเลี้ยง

"นี่! เฟยฮุ่ย เจ้ากินเยอะๆ เลยนะ อาหารที่องค์ชายประทานเลี้ยงเจ้าน่ะ" หานเทียนเสียงกระซิบ

"เหตุใดเล่า...อาหารฮ่องเต้มันช่วยฟื้นฟูร่างกายกระนั้นหรือ" เฟยฮุ่ยสงสัย

"เปล่า! เวลาเจ้าให้ข้าพาไปเที่ยวในเมือง ข้าจะได้ไม่เปลืองเงินเลี้ยงเจ้าเยอะไงล่ะ"

"เทียนเสียง! ข้าจะกินให้มากกว่าเดิมอีก! เจ้าเตรียมหมดตัวได้เลย"

"เจ้าบ้าหรือเปล่าของดีๆ มีก็กินเข้าไปสิ" 

"กินเงินเจ้ามันอร่อยดีนะสิ ข้าซื้อเองก็ไม่อร่อยเท่าเจ้าเลี้ยง อิอิ"