ลีโอหยุดเดินและมองไปที่ชาร์ลอตต์
ดูเหมือนว่าลีโอจะเข้าใจในความรู้สึกนั้น
เขาเดินเข้าไปหาเธอใกล้ๆ
พร้อมกับยื่นมือจับที่ไหล่ของชาร์ลอตต์เพื่อให้กำลังใจ
“ฉัน... เสียใจด้วยนะ”
“ขอบใจนะ แต่ฉันไม่เป็ไรแล้วละ ฉันทำใจได้แล้ว
และอีกอย่าง มันก็ผ่านมาตั้ง 2 ปีแล้ว
ตอนนี้ฉันก็มีเพื่อนใหม่แล้ว คือนายไง”
ลีโอยิ้มแห้งๆ ในตอนท้ายคำพูดของชาร์ลอตต์
“แหะๆ อ่อ”
“ฉะนั้นถ้านายไม่อยากให้ฉันต้องเสียใจอีก
นายต้องห้ามตาย เข้าใจไหม”
ชาร์ลอตต์ยิ้มพร้อมกับยกไหล่และออกเดินต่อ
“คนอะไร พูดเอาแต่ใจชะมัดเลย”
“อะไรนะ”
“เปล่าๆไม่มีอะไรรีบๆเดินเพราะทางมันอีกยาวไกล...”
ทั้งสองเดินไปด้วยกัน ระหว่างทางที่เดินก็เจอสิ่งต่างๆมากมาย
สภาพของชุมชน ตึกที่ถูกทิ้งร้างเพราะพวกบ้าอำนาจ
มันไม่เคยเห็นถึงความเ็ปและเสียงร้องของมนุษย์ด้วยกัน
ลีโอและชาร์ลอตต์คุยกันไปเรื่อยๆ ทำความรู้จักกันมากขึ้น
ลีโอคิดกับตัวเองว่านานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้มีเพื่อนคุย
และเดินทางไปไหนมาไหนด้วยกันแบบนี้
เขารู้สึกว่าเขาจะต้องพาชาร์ลอตต์ไปยังสถานที่ที่มันปลอดภัย
สำหรับชาร์ลอตต์เพราะถ้าเดินทางไปกับเขาชาร์ลอตต์อาจเป็อันตราย
และค่อยคิดหาทางต่อว่าจากนั่นจะเอายังไงกับชีวิต
และเส้นทางที่จะต้องไปต่อยังจุดหมายและจะต้องเริ่มต้นจาก
เส้นทางที่เขาต้องพบเจออุปสรรคที่จะไปให้ถึงเมืองกรีนวูด
และลีโอก็หันมาพูดกับชาร์ลอตต์
“ฉันมีความหวังว่าฉันจะเจอเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนานในกรีนวูด...”
“นายไม่ได้เจอเพื่อนนานแค่ไหนแล้ว”
“ั้แ่เกิดเื่นั้นแหละ มีอะไรที่ฉันต้องคุยกับเขา
และ ฉันก็มีเื่ที่อยากจะถามเขาเหมือนกัน”
ขณะที่ลีโอพูดสายตาของเขาเหมอลอยราวกับคนที่ใช่ความคิด
“แล้วนายคิดว่า จะมีสักวันไหม ที่โลกของเราจะกลับไปเป็เหมือนเดิม”
ชาร์ลอตต์ถามลีโอเหมือนขอความแน่ใจกับเหตุการณ์อันเลวร้ายในครั้งนี้
“แน่นอนฉันหวัง และหวังว่าเราจะเห็นมัน”
ลีโอหันไปยิ้มให้กับชาร์ลอตต์เหมือนเป็การยืนยันและพูดต่อ
“ฉันคิดว่าเราต้องเริ่มต้นจากอะไรที่เล็กๆก่อน แล้วค่อยก้าวไปเรื่อยๆ สร้างใหม่”
“สร้างใหม่...?”
“ใช่ ถูกต้อง สร้างใหม่"
ลีโอเน้นคำพูดของเขากับชาร์ลอตต์ เื่การสร้างใหม่
"แต่ฉันว่ามันยากอยู่นะจะมีสักกี่คนที่คิดเหมือนนายและแนวโน้มมันเป็ไปได้ยาก"
"ใช่ การเริ่มใหม่มันไม่ง่าย เพราะว่าตอนนี้วัฒนธรรมของพวกเรา
จะเรียกว่าพังพินาศมันก็ไม่ผิดหรอก ที่มีพวกคนที่อยู่นอกกฎศีลธรรม
จริยธรรม เข่นฆ่า แย่งชิง รังแกคนที่อ่อนแอกว่า
ฉันเกลียดคนพวกนี้จริงๆ ฉันคิดว่าเราจะต้องสร้างมันขึ้นมาใหม่ทั้งหมด
แล้วโลกมันจะค่อยๆกลับสู่ความสงบที่แท้จริง”
ลีโอระบายคำพูดออกมาให้ชาร์ลอตต์ฟังถึงสิ่งที่เขาคิด
“ว้าว... นายดูเท่ชะมัดเลยลีโอ ฉันชอบความคิดของนาย”
“อะไรของเธอ”
ลีโอยิ้มแบบเขินๆ ที่ถูกชาร์ลอตต์ชม
หลังจากที่ลีโอและชาร์ลอตต์เดินมาได้สักพัก
จึงได้หาที่พักทั้งสองจึงนั่งพักผ่อนและคุยกันต่อเรื่อยๆ
เผื่อให้ร่างกายได้หายเหนื่อยจากการเดินทางไกล
เมื่อหมดเวลาพักลีโอจึงหยิบอาหารจากกระเป๋ามาแบ่งให้ชาร์ลอตต์
ทั้งสองทานอาหารเพื่อให้ร่างกายพร้อมสำหรับการเดินทางต่อ
“เธอเคยตั้งแคมป์ในป่าบ้างไหม”
จู่ๆลีโอก็ถามชาร์ลอตต์ขึ้นในขณะที่กำลังเก็บเสบียง
“แคมป์ในป่าหรอ...?”
ชาร์ลอตต์ทวนคำถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง
“ใช่แล้ว แคมป์ในป่า เพราะตอนที่ฉันขึ้นไปสังเกตการณ์
้าตึกสูงเมื่อกี้ ข้างหน้าเรา จะเป็ป่า
เราจะต้องหาเต็นท์ หรืออะไรก็ได้ที่จะใช้นอนค้างคืนภายในป่าได้”
“นี้เราจะต้องนอนในป่ากันหรอ!”
ชาร์ลอตต์ดูมีสีหน้าที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ที่รู้ว่าตัวเองจะต้องได้นอนในป่า
“ทำไม นอนในป่าเธอไม่ชอบหรือเธอมีปัญหาอะไรกับป่างั้นหรือ”
ลีโอถามชาร์ลอตต์แบบไม่ได้สนใจในคำตอบที่จะได้รับ
“ก็ฉันเคยได้ยินว่า ในป่า มันมีพวกเสือ หมี งู โหย แต่ละอย่าง...?”
ก่อนที่ชาร์ลอตต์จะพูดจบลีโอพูดสวนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
“น่ากินทั้งนั้นเลยใช่ไหม...”
“เดียวนะ... เออ... ใช่ๆ เราไม่ได้กินเนื้อกันมานานแค่ไหนแล้ว
กินแต่อาหารสำเร็จรูปอาหารกระป๋อง”
ชาร์ลอตต์คลายสีหน้าที่หวั่นกลัว กลายเป็สีหน้าที่ชื่นบานขึ้นมาทันทีเลย
“เดียวเราจะต้องไปช้อปปิ้งกันเพื่อหาอุปกรณ์”
ชาร์ลอตต์ขม่วนคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย
“ช้อปปิ้งงั้นหรอ... ที่ไหน...”
ลีโอชี้นิ้วไปข้างหน้าและพูดอย่างคนคุ่นเคยสถานที่เป็อย่างดี
“"อีกประมาณสามถึงสี่่ตึกจะเจอแยกไปทางขวา
ตรงนั้นมีห้างใหญ่**เราจะไปดูว่ามีเต็นท์สำหรับนอนป่าบ้างไหม
แล้วก็หาอุปกรณ์สำหรับอยู่ในป่า”
พูดจบลีโอหันมามองชาร์ลอตต์
“ดีเลย ฉันอยากหาเสื้อผ้าเปลี่ยนพอดีคงพอมีอะไรที่ใช่ได้บ้าง”
ชาร์ลอตต์แอบดีใจนิดๆถ้าเธอจะได้เปลี่ยนเสื้อผ้า
ทั้งสองจึงเดินทางไปที่ห้างสรรพสินค้าที่ลีโอพูดถึง
ทั้งคู่เดินเข้าไปภายในห้าง ลีโอเอาปืนออกมาเผื่อใช้ป้องกันตัว
เขาเช็คทุกมุมที่เขาผ่าน ชาร์ลอตต์ก็ทำตามที่ลีโอทำทุกอย่าง
เธอใช้ปืนระวังตัวทุกๆมุมเหมือนที่ลีโอทำโดยที่ไม่ต้องสอน
ชาร์ลอตต์ค่อยๆเรียนรู้สิ่งต่างๆจากลีโอและสายตาก็มองหาสิ่งที่้า
ทั้งอาหารน้ำพอที่จะกินได้ในเวลานี้
ทั้งคู่หยิบเต็นท์ไปสองชุดและอุปกรณ์บางอย่างที่ใช่สำหรับในป่า
ชาร์ลอตต์เปลี่ยนเสื้อผ้าที่จะทำให้ตัวเองคล่องตัวขึ้น
เธอหากระเป๋าแบบเดียวกับลีโอในการเก็บอุปกรณ์
จากนั้นลีโอพาชาร์ลอตต์แวะไปที่ร้านปืนภายในห้าง
ซึ่งอยู่ถัดไปอีกสองคูหาเผื่อหาอะไหล่และะุปืน
แต่ที่นั้นะุไม่มีหลงเหลือเลยสำหรับเขาเพราะถูกคนอื่นเอาไปจนหมด
เหลือทิ้งไว้แค่เพียงปืนที่ไม่มีะุ และอุปกรณ์แต่งปืนเล็กๆน้อยๆ
ชาร์ลอตต์ดูตื่นเต้นกับปืนพวกนี้มาก
“ชาร์ลอตต์…”
“ว่าไง..มีอะไรอย่างนั้นหรอ.”
ลีโอเรียกชาร์ลอตต์ที่กำลังนั่งดูปืนในตู้กระจก เธอจึงต้องเดินมาหาลีโอ
“มีอะไรหรอ เรียกเสียงดังเชียว”
“เอ้านี่เธอต้องใช้สิ่งนี้กับปืนของเธอ เพราะมันจะทำให้ปืนของเธอเสียงเงียบขึ้น”
ลีโอยื่นกระบอกเก็บเสียงสำหรับปืนสั้นให้ชาร์ลอตต์
“โหว... ฉันจะได้ใช้ปืนเก็บเสียงเหมือนนายด้วยหรอเนี่ย ดีจัง ขอบใจนะ”
เมื่อลีโอและชาร์ลอตต์ค้นหาสิ่งที่้าภายในห้างสรรพสินค้า
พอที่จะเป็อาหารและเครื่องนอนพวกเขาทั้งสองจึงออกเดินทางต่อ
ไม่นานนักทั้งคู่ก็มาหยุดอยู่ที่ประตูด่านตรวจเข้าเมือง
ซึ่งภายนอก มันคือป่าที่ดูทึบมาก ทั้งน่ากลัว
และดูไม่น่าใช่ที่ๆคนจะเข้าไปอยู่ได้
ทั้งลีโอและชาร์ลอตต์หันมองไปทั่วบริเวณของด่านตรวจเข้าเมือง
สิ่งที่อยู่รอบตัวของคนทั้งสองไม่น่าไว้วางใจ
นั้นแสดงว่าอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา
ทุกย่างก้าวห้ามประมาณนั้นเท่ากับชีวิต
ลีโอมองหน้าชาร์ลอตต์ที่กำลังสังเกตุความเคลื่อนไหว
สิ่งรอบกาย แต่ทุกอย่างดูช่างไม่หน้าไว้ใจเลย
ชาร์ลอตต์หันกลับมามองลีโอก็เห็นเขามองมาที่เธอก่อนแล้ว
สายตาของลีโอที่มองเธอทำให้ชาร์ลอตต์เข้าใจความหมาย
ที่ลีโอได้สื่อสารจากสายตาคู่นั้น
ชาร์ลอตต์ผยักหน้าให้ความมั่นใจกับลีโอว่าเธอพร้อม
และขยับเป้และอาวุธเผื่อบงบอกว่าพร้อมสำหรับการเดินทาง
“เอาละนะ เธอพร้อมไหมชาร์ลอตต์”
ลีโอทวนคำถามกับชาร์ลอตตอีกครั้งเผื่อความมั่นใจ
สายตาของชาร์ลอตต์ที่มองลีโอแสดงถึงความเด็ดเดียว
และไม่เปลี่ยนใจอย่างแน่นอน
“ถ้านายพร้อม ฉันก็พร้อม”
ลีโอยิ้มถึงความเด็ดเดียวและความมั่นใจของชาร์ลอตต์
ลีโอเดินนำหน้าของชาร์ลอตต์และหันกลับมาบอกกับชาร์ลอตต์
“งั้นพวกเรา... ไปกันเลย…”
โปรดติดตามตอนต่อไปนะค่ะ
แล้วจะรีบมาลงตอนต่อไปเร็วๆนี้
ขอบคุณมากคะที่เข้ามาสนับสนุนอ่านนิยายเื่นี้
258
