กลรัก หนุ่มปริศนา

รดากับสิทธาจับมือกันเดินดูน้ำทะเลสีครามตัดกับสีทองของท้องฟ้ายามอาทิตย์อัสดง ต่างคนต่างอยู่ในห้วงของภวังค์และความคิดของตัวเอง ไม่มีการพูดคุยกันอีกหลังจากนั้น แต่ทว่ามือยังคงจับกันแน่น

พระอาทิตย์สอนให้เราได้รู้ว่า…ทุกอย่างย่อมมีการเปลี่ยนแปลง ทุกการพบเจอย่อมมีการจากลา และในไม่ช้าก็จะเริ่มต้นใหม่

บางคนอาจจะมีเ๱ื่๵๹ราวดีๆในชีวิตที่น่าจดจำและหวนกลับไปคิดถึง บางคนอาจมีเ๱ื่๵๹ราวแย่ๆที่แค่คิดถึงก็ทำให้ห่อเหี่ยวจิตใจ

อย่างไรก็ตามวันที่ผ่านมาก็มักจะมีเสียงหัวเราะก็เลยไม่แปลกที่จะมีหยดน้ำตา เปรียบเสมือนงานเลี้ยงที่ต้องมีวันเลิกรา ไม่มีความสุขใดอยู่กับเราตลอดไป ความทุกก็เช่นกัน

หลายๆครั้งที่ผ่านเ๱ื่๵๹ราวร้ายๆ เราก็จะรอให้ตะวันลับขอบฟ้า เพื่อที่จะโผล่ขึ้นมาใหม่อีกครั้ง เพื่อเป็๲สัญญาณของการเริ่มต้นใหม่วันต่อไปที่ดีกว่าที่ผ่านมา

รดาคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย เธอปล่อยจิตปล่อยใจตามสบายดื่มด่ำบรรยากาศอันแสนเงียบสงบ จนกระทั่งพระอาทิตย์ลับหายไปจากขอบฟ้า ความมืดมิดและลมเย็นของทะเลพัดผ่านมากระทบผิวเนื้อ

“ อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว กลับกันเลยมั้ยครับ” สิทธาพูดเบาๆพร้อมกับก้มหน้ามองหญิงสาวที่อยู่ข้างๆ

“อืม…กลับสิ” รดาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนตอบออกไป

“รู้สึกยังไงบ้างครับ สบายใจขึ้นรึเปล่า” สิทธาถามระหว่างที่เดินกลับรถ

“หึหึ ฉันดูเหมือนคนอมทุกข์ขนาดเลยเหรอ” รดาไม่ตอบแต่ยิงคำถามกลับ

“ไม่รู้สิดูเหมือนคุณไม่สบายใจ” สิทธากล่าว

“ฉันสบายใจขึ้นมากขอบใจนายมากนะที่ชวนมาเดินดูพระอาทิตย์ตกวันนี้ “ รดากล่าวขอบคุณด้วยใจจริง

“ไม่เป็๲ไรครับผม..ถ้าคุณชอบไว้วันหลังเรามาอีกก็ได้ ยังไงผมก็ต้องมาเจอคุณทุกวันอยู่แล้ว” สิทธาพูด

“นั่นสินะ..วันนี้ฉันกินเวลานายเกิยไปเยอะเลย นายคิดเป็๲สองวันเลยก็ได้นะ” รดาบอก

“ไม่หรอกครับ ผมชวนคุณมาเองถือซะว่าผมก็ได้มาเที่ยวด้วย ปกติผมไม่ได้มีเวลาเที่ยวแบบนี้สักเท่าไหร่” สิทธาตอบ

“ทำไมนายไม่หางานประจำทำล่ะ” รดาชวนคุย

“ผมมีเหตุผลส่วนตัวของผมครับ” สิทธากล่าวเรียบๆ สายตาจับจ้องไปข้างหน้าอย่างว่างเปล่า

“หืมมมม..อะไรของนายบทจะนิ่งก็นิ่งขึ้นมาซะเฉยเลย” รดาพูดพร้อมกับหันมองหน้าคนขับรถของเธอ