ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

ก่อนจบการประชุม พระราชาได้สั่งจัดงานพิธีสักการะอัฐิพระราชาเหยียนต้าหลัว เหมือนเดิม ซึ่งงานจะเริ่มในอีก 2 วัน ซึ่งวันนั้นจะทำการเปิดให้ทุกคนได้เข้ามาทำการสักการะตลอดทั้งวัน และได้แบ่งหน้าที่กันตามความเหมาะสม ทางด้านความปลอดภัยก็ให้เหล่าแม่ทัพเป็นคนดูแล ชิงหลงได้เดินทางกลับไปที่ตระกูลของเขาอีกครั้ง ซึ่งองค์หญิงเหยียน ฉื่อชิงตามชิงหลงไปด้วย โดยบอกท่านพ่อตาว่า จะมาก่อนวันพิธีสักการะอัฐิพระราชาเหยียนต้าหลัวแน่นอนไม่ไม่ต้องกังวลเมื่อกล่าวบอกเรียบร้อยก็สร้างประตูวาปขึ้น ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปพร้อมกับเหยียนฉื่อชิงกับคนดูแลหยุนฮวา การกลับมาที่ตระกูลครั้งนี้ชิงหลงตั้งใจจะดูดซับพลังเวทย์จากผลึกคิดตัลที่ได้มาจากผู้นำทัพสัตว์อสูรในการต่อสู้ในครั้งนั้น"เจ้าไปพักผ่อนที่ห้องก่อน เดี๋ยวข้าจะไปรับท่านพ่อท่านแม่ที่ร้านค้าซะหน่อย""เข้าใจแล้ว พี่หยุนฮวาเราไปกันเถอะ ""เพค่ะ องค์หญิง"ชิงหลงสร้างประตูวาปไปยังร้านค้าอีกครั้ง เมื่อก้าวเดินผ่านออกมาก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายทันที ชิงหลงขมวดคิ้วก่อนจะเดินออกไปที่หน้าร้าน ก็พบกับคนกลุ่มหนึ่งแต่งตัวแปลกๆชายที่สวมเสื้อคลุมขนสัตว์ อายุน่าจะ25ปี เป็นชายรูปร่างกำยำแข็งแรง น่าตาดุร้าย สะพายดาบเล่มใหญ่ไว้ที่หลังดูหน้าเกรงขาม ส่วนที่ยืนรอบกายก็น่าจะเป็นคนคุ้มกัน แต่งชุดหนามาก น่าตาก็ดูธรรมพกมีดสั้นไว้ที่ข้างเอวไม่รู้ว่าคนพวกนี้มาจากที่ไหน ถ้าดูจากการแต่งตัวน่าจะเป็นเผ่าอะไรซักอย่าง"มีอะไรกันอย่างนั้นรึท่านแม่""พวกเขาโมโหที่ตงเสี่ยวกับฟงหมิงไม่ขายเม็ดยาสีทองให้น่ะ ทั้งที่อธิบายไปแล้ว ก็ไม่ยอมฟัง""อืม..เดี๋ยวลูกจัดการเอง"ชิงหลงเดินไปหาตงเสี่ยวกับฟงหมิงที่กำลังอธิบายให้พวกนั้นเข้าใจ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผล เริ่มที่จะพูดจาหยาบคาย ต่ำสถุนออกมา "เห้ย!อยากเจ็บตัวมากรึไง เอาเม็ดยาสีทองนั่นออกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นล่ะก็...""พวกเจ้าหยุดแหกปากซักทีจะได้ไหมมันรบกวนคนอื่น" ชิงหลงตะโกนออกไป"คารวะ นายน้อยชิงหลง""ตามสบายเถอะ""นายน้อยจะเอายังไงกับพวกเขาเหล่านี้ดี ขอรับ""พวกเจ้ามาจากที่ไหนถึงได้ทำตัวหยาบช้าเช่นนี้กับร้านค้าของข้ากัน ผู้ดูแลก็บอกไปแล้วนิว่า อีก5วันค่อยมา พวกเจ้าฟังไม่เข้าใจรึไง" "เหอะ! ข้าไม่จำเป็นต้องคุยกับขยะไร้ค่าอย่างเจ้าหรอก ข้าต้องการเม็ดยาสีทองทั้งหมดในร้านนี้ เอามันมาให้ข้าซะ จะได้ไม่เดือดร้อน"ชายสวมชุดคลุมหนังสัตว์กล่าวออกมาหน้าตาเฉยชิงหลงเริ่มหมดความอดทนเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น"ยาเม็ดสีทองที่เจ้าต้องการจะซื้อนั่น ก็เป็นเม็ดยาที่ขยะไร้ค่าที่เจ้าพูดถึงเป็นคนสกัดมันขึ้นมา แล้วยังมีหน้ามาว่าข้าทั้งๆที่ตนเองยังทำไม่ได้""หืม...เจ้าเนี้ยนะสกัดเม็ดยาสีทองนั่น เด็กอย่างเจ้าน่ะรึจะมีปัญญา" "ทำอย่างกับเจ้ามีปัญญาอย่างนั้นล่ะ ถ้าข้าสกัดเม็ดยาสีทองขึ้นมาได้ เจ้าจะทำลายพลังบ่มเพาะของตัวเจ้าเองรึเปล่าล่ะ""เจ้าว่ายังไงนะ" "ข้าบอกว่า เจ้าจะทำลายการบ่มเพาะพลังตัวเองรึเปล่า หากข้าสกัดเม็ดยาสีทองได้ "ชายสวมชุดคลุมหนังสัตว์มองไปที่ชิงหลงเพื่อจับผิดคำพูดโกหกอย่างละเอียด แต่กลับไม่พบอาการเหล่านั้นเลย จนเริ่มลังเลขึ้นมานิดๆแล้วคิดในใจอย่างรวดเร็ว "อืม..เจ้าเด็กนี่มันเป็นคนสกัดเม็ดยาสีทองนี่จริงๆงั้นหรอ หรือว่ามันกำลังพูดกดดันเราให้เกิดความกลัวกันแน่ แต่ท่าทางของเจ้าเด็กนี่บอกได้เลยว่ามั่นใจมาก""ทำไมข้าต้องทำตามที่เจ้าพูดด้วยล่ะ เจ้าจะเป็นคนสกัดหรือไม่ยังไงข้าก็จะเอาเม็ดยาสีทองพวกนี้ไปเป็นของข้าได้อยู่แล้ว ถ้าพวก้จ้าส่งเม็ดยาสีทองทั้งหมดมาให้ข้า ข้าจะไม่ทำอะไรร้านของเจ้า"ชิงหลงหมดความอดทนกับคนพวกนี้แล้ว ตระหวาดเสียงดังลั่น"เจ้าจะออกจากร้านค้าดีๆหรือจะให้ข้าจับโยนออกไป!!" "หาาา...เจ้าเนี้ยนะจะจับข้าโยนออกไป นี่ข้ากำลังโดนขู่อย่างนั้นหรอ" ฮ่าๆ ฮ่าๆ ชิงหลงใช้ เวทย์ตรึงวิญญาณ ออกไปทันที ทำให้ชายสวมชุดคลุมหนังสัตว์หุบปากลง ตัวแข็งเกร็งขยับไม่ได้ อึก!! "เกิดอะไรขึ้นกับข้ากัน ร่างกายไม่ฟังคำสั่งเลย หรือว่าข้าจะโดนคำสาป เป็นไปไม่ได้" ขณะที่เขากำลังคิดอยู่นั้นก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นที่หน้าอกของตน เปรี้ยง!!! อึก! อ๊ากกก!! เพราะไม่ได้สร้างเกราะป้องกันเอาไว้ทำให้ชายสวมชุดคลุมหนังสัตว์ ถูกกระแทกด้วยแรงมหาศาล พุ่งออกไปด้านนอกร้านอย่างรวดเร็ว ตกลงกระแทกพื้นดังสนั่น ตู้ม!!!อึก! แค่กๆ!! ชายสวมชุดคลุมหนังสัตว์ค่อยๆประคองตัวเองลุกขึ้นนั่ง เอามือกุมไว้ที่หน้าอกตนเอง เลือดไหลย้อยลงที่มุมปาก "คุณชาย!!" เหล่าผู้ติดตามตะโกนออกมาด้วยความตกใจ รีบพุ่งเข้าไปดูอาการทันที เมื่อตรวจดูอาการแล้วได้รับบาดเจ็บไม่รุนแรงมากนัก ก้ถอดหายใจออกมาก่อนจะหยิบเม็ดยาออกมาให้คุณชายของพวกเขากลืนลงไปชิงหลงเดินออกมาจากในร้านค้า ก่อนจะหยุดยืนอยู่ด้านหน้าสายตาเย็นชาจ้องมองไปยังกลุ่มคนเหล่านั้นก่อนจะกล่าวออกมาอย่างเย้ยหยัน"ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่พวกเจ้าจะมาสร้างปัญหาให้ได้ กฎก็คือกฎ เห็นร้านค้าของข้าเป็นอะไรกัน บิดามารดาเจ้าไม่เคยสอนให้รู้จักมารยาทรึไง ถึงได้ทำตัวเป็นอันธพาลแบบนี้"ชายสวมชุดคลุมหนังสัตว์จ้องมองชิงหลงด้วยความโกรธแค้น เส้นเลือดปูดที่หน้าผากจนเห็นได้ชัดขบฟันแทบจะแตกละเอียด เขาไม่เคยถูกต่อว่าจากเด็กอายุเพียงเท่านี้มาก่อน มันทำให้เขาอับอายเป็นอย่างมาก จิตสังหารที่ถูกปลดปล่อยออกมาทำให้คนรอบข้างสั่นกลัวแต่กับไม่ส่งผลอะไรแก่ชิงหลงเลย ชายสวมชุดคลุมหนังสัตว์ไม่เคยเจอเด็กแบบนี้มาก่อน ไม่ว่าจะส่งแรงกดดันไปเท่าไหร่เด็กตรงหน้าเขาก็ยังยืนจ้องมองมาที่เขาอย่างหน้าตาเฉย "แปลกเกินไปแล้ว เจ้าเด็กนี่มันใช่มนุษย์จริงๆรึเปล่าเนี้ย อีกอย่างทักษะของมันข้าก็ไม่เคยเห็น ถึงกับทำให้ข้าบาดเจ็บได้ เจ้าเด็กนี่อันตรายจริงๆ พวกเรากลับ"ก่อนจากไปชายสวมชุดคลุมหนังสัตว์ก็หันหน้ากลับมาแล้วกล่าวเสียงเย็นเยียบออกมา"ข้าจะมาเอาคืนแน่นอน ครั้งนี้ข้าประมาณเจ้าไปหน่อย ครั้งหน้าเจ้าจะต้องตายอย่างหน้าสมเพช" "ไปให้พ้น!! อย่ามาอวดดีต่อหน้าข้าหากเจ้าสามารถสังหารผู้นำทัพสัตว์อสูรและสัตว์อสูรสี่แสนตัวได้ด้วยตัวคนเดียวของเจ้า ข้าจะรับไว้พิจารณา แต่ถ้าไม่เชื่อคำเตือนข้าแล้วยังมาก่อกวนสร้างความวุ่นวายที่ร้านข้าอีกล่ะก็... ข้าจะสังหารคนในตระกูลของเจ้าทั้งหมดให้หายไปจากโลกนี้อย่างแน่นอน"ชิงหลงเอ่ยคำทิ้งท้ายไว้ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในร้านค้าตนอีกครั้ง เหตุการณ์นี้จะเป็นตัวอย่างให้กับคนที่คิดจะมาสร้างเรื่องวุ่นวายให้กับร้านค้าแห่งนี้ได้เป็นอย่างดี คงไม่มีใครโง่พอที่จะทำให้ตัวเองเดือดร้อนแน่นอน"พวกนั่นคงจะไม่มาอีกแล้วล่ะพวกท่าสบายใจได้ แต่ถ้ามาจริงๆละก็..ข้าจะฝังพวกมันไว้ที่นี่""ยังไงลูกก็ระวังตัวเองไว้หน่อยก็ดี เล่นไปก่อศัตรูเอาไว้แบบนี้ ระวังจะไม่มีเวลาส่วนตัวเอานะลูก"ชิงหยูเยว่กล่าวเหน็บแนมลูกชายตนเองก่อนจะยกมือขึ้นลูบหัวลูกชายด้วยความเอ็นดู "ลูกทำใจยอมรับแล้ว ถึงไม่หาเรื่องใส่ตัวก็ตาม แต่เรื่องก็มักจะมาหาลูกเสมอ ท่านแม่ไม่ต้องห่วงลูกจะระวังตัวเองให้ดี""หลงเอ๋อ อาวุธที่ลูกนำออกมาขายใกล้จะหมดแล้วนะ จะทำยังไงดีล่ะ""หืม..ท่านพ่อไม่ต้องกังวล นั่นเป็นแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น ที่ลูกยังมีอีกเยอะ" พูดเสร็จชิงหลงก็หยิบอาวุธ ชุดเกราะออกมาจากแหวนมิติ เกือบ 20 ชิ้น ให้ท่านพ่อของเขาไป ชิงฮุยหลงนำอาวุธ ชุดเกราะไปใส่ลงในตู้กระจก แยกออกเป็นส่วนๆ เพื่อความเป็นระเบียบ จากนั้นก็มานั่งคุยกับลูกชายตน จนถึงเวลาใกล้ค่ำ ก็พากันกลับไปที่คฤหาสน์โดยผ่านประตูวาปที่ชิงหลงสร้างขึ้นเมื่อมาถึงก็พบกับเหยียนฉื่อชิงที่นั่งจิบชากินขนมรอชิงหลงอยู่ เพราะเห็นว่าชิงหลงไปนานเลยออกมารอที่ห้องโถง ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีกรึเปล่า ทำให้กังวลใจขึ้นมาวิ้งงง!! ครืนนน! ตึง! ปรากฎประตูวาปขึ้นมาตรงกลางห้องโถง จากนั้นก็เห็นชิงหลงก้าวเดินออกมากับพ่อและแม่ ชิงหลงรีบกล่าวขอโทษเหยียนฉื่อชิงทันทีหลังจากที่ออกมาจากประตูวาปแล้ว"ข้าขอโทษ พอดีที่ร้านมีเรื่องเกิดขึ้น ข้าเลยต้องอยู่จัดการนิดหน่อย เจ้าคงไม่โกรธข้าหรอกนะ""ไม่หรอก ข้ารู้จักเจ้าดีพอสมควร ข้าก็แค่กังวลเท่านั้น""อ้อ จริงสิ ข้ายังไม่ได้มอบเม็ดยาสีทองที่ข้าหลอมสกัดให้เจ้าเลยนี่นา "ชิงหลงหยิบขวดยาออกมาจากแหวนมิติแล้วยื่นให้กับเหยียนฉื่อชิงไป เมื่อเปิดดูก็เห็นเม็ดยา สีทอง10เม็ดอยู่ข้างใน แต่ละเม็ดอัดแน่นไปด้วยพลังปราณ เป็นของที่ล้ำค่ามากสำหรับเหยียนฉื่อชิง "แบบนี้ระดับพลังข้าคงเลื่อนระดับขึ้นแน่นอน ถ้าข้ามีเม็ดยาสีทองนี่ แต่ข้าก็จะใช้ 1เม็ดต่อ1เดือน เพื่อปรับสภาพลมปราณให้มั่นคงเสียก่อนถึงจะกลืนเม็ดยาสีทองเม็ดที่2""ทำไมถึงยุ่งยากขนาดนั้นก็ไม่รู้ ข้ายังไม่เห็นยุ่งยากเหมือนเจ้าเลย" "ข้าไม่ได้เป็นคนแปลกประหลาดแบบเจ้านิ ถึงไม่ฝึกก็เก่งได้""นี่เจ้าชมข้าหรอ" "มันจะใช่ได้ไงเล่า" เฮ้อ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 31 ไปให้พ้น

คล้ายกับเรื่องราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง ที่คุณอ่าน

ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 31 ไปให้พ้น

คล้ายกับเรื่องราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้