“แบ่งงานเหรอคะ”ช่อฟ้าเอ่ยถามบ้าง
“อืมใช่แล้ว พี่จะให้พวกเราจับฉลากแบ่งเป็กลุ่มเข้าฝึกในแต่ละที่วนกันพวกเราจะได้ได้ประสบการณ์กันเยอะๆ พอเขียนเล่มจะได้ง่าย” ทุกคนพยักหน้าตื่นเต้น
“น่าจะที่ละสองเดือนนะพวกเราฝึกกันหกเดือนใช่ไหมละ”รถรับส่งเข้าจอดที่หน้าฟาร์มแพะ ทั้งหมดก็ลงจากรถเดินตามหมอตะวันเข้าฟาร์ม
….
“น่ารักจังเลยนะคะฐานญาดาอุ้มได้ไหม”หมอญาดาขออุ้มลูกแพะตัวน้อยที่พึ่งคลอดได้ไม่นาน
“อื้มได้สิ”ฐานทัพอุ้มมาให้เธอ
ภาพที่สองหนุ่มสาวกำลังยื่นลูกแพะให้กันทำให้เหล่านักศึกษาต่างซุบซิบเป็เสียงเดียวกันว่าทั้งคู่เหมาะสมกันมาก
“สวัสดีครับคุณฐานทัพคุณหมอญาดา”ตะวันเอ่ยทักก่อนเป็คนแรกเหล่านักศึกษาฝึกงานต่างรู้งานเอ่ยขึ้นพร้อมกัน
“สวัสดีครับ/สวัสดีค่ะ”สองหนุ่มสาวเงยหน้าขึ้นพร้อมกันหมอญาดายิ้มหวานเมื่อเห็นว่าใครมา
“หมอตะวันสวัสดีค่ะแล้วนี่พาใครมาคะเนี่ย”
“น้องๆนักศึกษาฝึกงานครับ”ญาดาพยักหน้า
“ทุกคนนี่คุณหมอญาดาเป็หมอประจำอยู่ที่โรงพยาบาลในอำเภอเป็เพื่อนกับคุณฐานทัพ”ตะวันแนะนำอีกครั้งทุกคนยกมือไหว้สวัสดี
“ยินดีที่ได้รู้จักนะ”หมอญาดายิ้มหวานให้กับรุ่นน้องอย่างเป็กันเอง
“ขอตัวก่อนนะครับ”ฐานทัพพยักหน้าให้ตะวันแล้วสายตาของเขาก็จ้องมาที่เหมือนฝัน ทำให้เธอต้องรีบหลบสายตาคมคู่นั้นหันมองไปทางอื่น
“ไปเถอะ”ตะวันหันมาบอกรุ่นน้องให้เดินตามเข้าไปสำรวจฟาร์มแพะ
.....
“ญาดารบกวนเธอแล้วจริงๆ”ฐานทัพหันมามองญาดาเพียงชั่วครู่ก่อนจะหันกลับไปมองถนนวันนี้ฐานทัพมารับญาดาไปพบมารดาของเขาซึ่งเดินทางมาที่ไร่และเอ่ยปากบอกว่าอยากจะเจอคุณหมอคนสวยจนเป็เหตุให้เขาต้องรบกวนเพื่อนอย่างที่เห็น
“เื่เล็กน้อยไม่ต้องคิดมากหรอก อีกอย่างเราก็ไม่ได้เจอคุณป้านานมากแล้ว คิดถึงเหมือนกันแต่ว่านะ นายอ่ะต้องตัวจริงแล้วรู้ไหม”
“อืมรู้แล้ว”
“รู้แล้วก็หาด้วยเดี๋ยวคุณหมอตะวันเขาจะเข้าใจผิดดาได้นะ”ฐานทัพหันมายิ้มให้กับเพื่อน ที่ออกตัวแรง
สองหนุ่มสาวคุยกันจนรถยนต์วิ่งเข้าจอดที่หน้าบ้านและทั้งสองก็ลงจากรถและเดินเข้าบ้านพร้อมกัน
“สวัสดีค่ะคุณป้า”หมอญาดาไหว้ทำความเคารพแม่ของฐานทัพ
“สวัสดีลูกไม่ได้เจอตั้งนาน หนูสบายดีไหม?”
“สบายดีค่ะคุณป้าแล้วคุณป้าละคะ”
“ก็ตามประสาคนแก่นั่นแหละป้าต้องขอโทษที่ให้ฐานทัพไปรบกวนเวลาของหนูนะ”
“ไม่รบกวนเลยค่ะปกติญาดาก็มาที่ฟาร์มออกจะบ่อยนะคะ”
“จริงเหรอดี ดี ป้าฝากดูแลลูกชายป้าด้วยนะ”
“ฐานเขาโตขนาดนี้ญาดาดูไม่ไหวหรอกค่ะ”มารดาของฐานทัพหัวเราะชอบใจกับคำตอบของเธอ
“ไปกันไปนั่งคุยกับป้าไม่ได้เจอกันนาน เดี๋ยวบ่ายๆป้าก็จะกลับแล้ว อยู่กินข้าวเที่ยงกับป้าก่อนนะ”
“ค่ะ”หญิงสาวรับปากมารดาของเพื่อน
“แม่คุยกับญาดาไปก่อนนะครับผมจะทำงานซักหน่อย”ฐานทัพเอ่ยกับมารดาแล้วเดินออกไปทันที
“ดูลูกคนนี้สิไม่ได้เื่เลย นี่ฐาน เดี๋ยวสิ”
“ปล่อยเขาไปเถอะค่ะคุณป้าเดี๋ยวญาดาอยู่เป็เพื่อนคุณป้าเอง”หมอญาดาเอ่ยสองสาวต่างวัยต่างยิ้มให้กันคุยกันอย่างสนุกเป็เวลานานนับชั่วโมง
ถึงเวลามื้อเที่ยงฐานทัพก็เดินกลับเข้ามาเขาเห็นญาดากับมารดาของเขายังนั่งคุยกันอยู่ที่เดิม
“คุยอะไรกันครับเนี่ยยังอยู่ที่เดิมกันอยู่เลย”เขาเอ่ยกับมารดา
“แกจะไปเข้าใจอะไร”เขาส่ายหน้าเล็กน้อยก็ไม่เข้าใจจริงๆนั่นแหละ คุยกันั้แ่เขาไปจนกลับมาก็ยังนั่งที่เดิม
“ไปกินข้าวเถอะครับผมหิวแล้ว”
“ไปค่ะคุณป้า”หมอญาดาพยุงแขนมารดาของเพื่อนด้วยความเคารพ
“ไปกันลูก”
“เมื่อไหร่ลูกสองคนจะแต่งงานกันสักทีละ”ญาดาอึ้งตาโตมองมาที่ฐานทัพ
“แม่ครับแม่พูดอะไร ผมกับญาดาเราเป็เพื่อนกันนะครับ”
“แม่ก็เห็นเราสองคนแบนนี้มาตั้งนานแม่ไม่เชื่อหรอกว่าเราสองคนจะไม่มีความรู้สึกอะไรให้กันเลย”ญาดายิ้มให้แม่ของฐานทัพ
“เอ่อฐานเขาอาจจะยังไม่มีคนที่ชอบแต่ว่าญาดามีแล้วนะคะคุณป้า”เธอบอกมารดาของเพื่อนไปตามตรง
“อะไรนะ!”มารดาของฐานทัพแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเสียใจที่อดได้ญาดาเป็ลูกสะใภ้
“จริงหรือเปล่าญาดา?”คุณหญิงเอ่ยถามอีกครั้งหากว่าเด็กสาวตรงหน้าอาจจะล้อเล่นก็เป็ได้
“จริงค่ะคุณป้า”
“อดแล้วแม่อดแล้ว”เสียงโอดครวญเมื่อความจริงถูกเอ่ยออกมา
“แม่ครับแม่จะรีบไปทำไม ผมยังไม่รีบเลยเื่แบบนี้มันบังคับกันไม่ได้นะแม่”ฐานทัพเอ่ยกับมารดาอีกครั้ง
“ลูกอยู่แต่ในฟาร์มแบบนี้แม่ก็คงไม่มีหวังแล้ว”
“แล้วแม่ไม่ให้ผมอยู่ในฟาร์มแม่จะให้ผมไปอยู่ที่ไหนละ?”เขาย้อนถามมารดาญาดาขยิบตาให้เพื่อนเลิกพูด
“คุณป้าค่ะไม่แน่นะคะ วันนี้ญาดาเห็นนักศึกษาฝึกงานหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูหลายคนเลยค่ะ”
“จริงเหรอ?”มารดาของฐานทัพตาโต
“ญาดาเป็ไปกับแม่อีกคนแล้ว”ฐานทัพเอ่ยกับเพื่อน
“กินข้าวเสร็จเราไปดูกันไหมคะ?”
“อือเอาสิไปดูสักหน่อยก่อนกลับ”ฐานทัพส่ายหน้าให้กับความคิดเ้าเล่ห์ของสองสาวต่างวัยที่คิดแต่จะจับคู่ให้เขา
หลังจากทานข้าวเสร็จญาดาก็พามารดาของฐานทัพมาที่โรงอาหารที่ติดกับที่พักของฟาร์ม
“นายหญิงใหญ่”ทุกคนในฟาร์มต่างออกมาต้อนรับ
“ไม่มีอะไรฉันแค่มาทักทายน่ะเห็นว่ามีนักศึกษาฝึกงานมากันหลายคนก็เลยอยากมาทักทายสักหน่อยมารดาของฐานทัพเดินไปที่โต๊ะที่ตะวันนั่ง
“สวัสดีครับ”ตะวันยกมือไหว้มารดาของเ้าของฟาร์มด้วยความเคารพเมื่อเห็นว่าผู้สูงวัยกำลังเดินเข้ามาใกล้
“ตาตะวันเป็ไงบ้าง?ป้าไม่ได้เจอเราซะนาน สบายดีไหม?”
“สบายดีครับ”สายตาของผู้สูงวัยเหลือบมองเหล่านักศึกษาที่มาฝึกงานในฟาร์ม
“อ้อนี่คือรุ่นน้องนักศึกษามาฝึกงานครับ”
“อ้อหนูชื่อ?”มารดาของฐานทัพหันหน้ามาที่เหมือนฝัน
“สวัสดีค่ะหนูชื่อเหมือนฝันค่ะ”เธอส่งยิ้มให้คุณหญิงด้วยความเคารพ
“อื้มสวัสดีหนูเหมือนฝัน แล้วนี่ฝึกกันนานแค่ไหนละ?”
“หกเดือนค่ะ”
“อืมนานเหมือนกัน นานมากพอที่จะ....”
“ที่จะ...อะไรค่ะ?”เหมือนฝันถามย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นผู้สูงวัยไม่พูดต่อ
“อ้อไม่มีอะไร ป้าหมายถึงนานมากพอที่จะเก็บเกี่ยวประสบการณ์น่ะ”
“ตามสบายนะป้าไม่รบกวนพวกเราแล้ว ไปก่อนนะตาตะวัน”
“ครับ”ทุกคนต่างมองไปที่นายหญิงใหญ่ของฟาร์มที่เพิ่งเดินออกไป
“เป็ยังไงค่ะคุณป้า”ญาดาเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ทันที
“อืมใช้ได้ หนูเหมือนฝัน ป้ารู้สึกถูกชะตากับเด็กคนนี้มาก”ญาดายิ้มกว้าง
“เห็นไหมละคะญาดาบอกแล้ว”
“แต่ว่าพวกเขาจะมีโอกาสทำความรู้จักกันหรือเปล่าป้าห่วงแต่เ้าลูกชายไม่ได้เื่ของป้านี่สิ เฮ้อ”คุณหญิงถอนหายใจ
“คุณป้าไม่ต้องเป็ห่วงนะคะมีญาดาอยู่ทั้งคนเดี๋ยวญาดาจะหาวิธีช่วยฐานเองค่ะ”
“อืมงั้นป้าก็ฝากหนูด้วยจะลูก”
“ค่ะ”หญิงต่างวัยต่างยิ้มให้กันอย่างเ้าเล่ห์
รถตู้คันหรูจอดรอคุณหญิงกมลทิพย์แม่ของฐานทัพที่กำลังจะเดินทางกลับฐานทัพเดินออกมาส่งมารดา เขาเดินเข้าไปสวมกอดมารดาแน่น
“ดูแลตัวเองด้วยนะครับ”
“อืมฐานก็เหมือนกันนะลูก”
“ครับ”
“อย่ามัวแต่ทำงานหาลูกสะใภ้ให้แม่สักที แม่แก่แล้วนะ อยากอุ้มหลาน”มารดาเขาเอ่ยย้ำ
“ป้าไปก่อนนะญาดา”
“สวัสดีค่ะคุณป้า”หมอญาดาไหว้แล้วเดินเข้าไปสวมกอดมารดาของเพื่อนอีกครั้ง
“อย่าลืมเื่ที่รับปากว่าจะช่วยป้านะ”
“ค่ะไม่ลืมค่ะ รับลองว่าคุณป้าต้องไม่ผิดหวัง”
ในที่สุดรถตู้คันหรูก็วิ่งออกจากฟาร์ม
“กระซิบอะไรกับแม่น่ะ?”ฐานทัพเอ่ยถามเพื่อนเมื่อเห็นว่าเพื่อนกับมารดาทำท่าทางแปลกๆ
“ความลับน่ะ”เขาส่ายหน้าพร้อมกับยิ้มให้เธอ
“เหมือนดูสิช่างเป็คู่รักที่เหมาะสมกันมากๆเลยว่าไหม?”น้อยหน่าเอ่ยกับเพื่อนขณะเดินผ่าน
“อืม”เหมือนฝันพยักหน้า
“เหมือนเป็อะไรหรือเปล่า?”
“เปล่าเหมือนแค่กำลังคิดอะไรเพลินๆน่ะ”
“คิดเื่อะไรเหรอ?”น้อยหน่าทำหน้าอยากรู้
“จะเื่อะไรล่ะเื่งานนะสิ คิดอะไรของเธอเนี่ย”เหมือนฝันมองหน้าเพื่อนที่ทำหน้าเหมือนผิดหวัง
“จริงอ่ะ”
“จริงสิไปกัน ไปเตรียมตัวยังต้องไปดูฟาร์มต่ออีกนะ”
“เหมือนว่าเราจะได้อยู่ทีมเดี๋ยวกันไหมอ่ะ?”
“ไม่รู้สิ”เหมือนฝันตอบเพื่อนไปตามที่คิด
“เหมือนรู้จักกับพี่ตะวันทำให้”
“นี่นี่ อย่าแม้แต่จะคิด เหมือนไม่ทำแบบนั้นหรอก”ฮ่าฮ่าฮ่า
“ล้อเล่น”น้อยหน่าหัวเราะเมื่อแกล้งเพื่อนได้เหมือนฝันเริ่มเดินหนีไป เสียงหัวเราะของน้อยหน่าทำให้ฐานทัพหันไปมองก็เห็นใครบางคนที่เดินไปอีกทางแล้วหมอญาดาหันมามองเพื่อนที่เห็นเพื่อนเอาแต่ชะเง้อมองก็กระแอมไอ
“อยากเจอก็ไปหาสิ”ฐานทัพหันหน้ามามองเพื่อนทันที
“อยากเจอใคร?”ฐานทัพเอ่ยถามเพื่อนที่เอาแต่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้
“อยากเจอใครก็ถามใจตัวเองญาดาจะรู้ได้ไงละ”เธอหัวเราะที่แกล้งฐานทัพได้สำเร็จ ฮ่า ฮ่า ฮ่า
712
![ซูเปอร์ดอกเตอร์แห่งห้องพยาบาล [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698468008_90871447.webp)
