ฮ่องเต้ตัวร้ายกับยัยตัวป่วน2(จักรวาลเดียวกัน)จบ

เจียงยี่เดินเข้ามาอีกคนพอดี“ดี ต่อแต่นี้ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยสะดวกสบาย แม่ขอทวงคืนลูกไม่มีสิทธิ์มาต่อว่าแม่”เดินออกจากบ้านไปทันที เจียงยี่ รีบ หันหลังกลับเดินตามมารดาของหลี่จวินไปอีกคนหลี่จินหันมายิ้ม กับคะนิ้ง“ตอนนี้ผม ไม่มีพันธะอะไรแล้วขอไปอยู่ด้วยคนได้ไหม”“ไม่ได้”คะนิ้งพูดทีเล่นทีจริง“อ้าว รวยก็บ่นจนก็ว่าคุณทำผมลำบากคุณต้องรับอุปการะผมแล้ว ผมกินจุนะคุณเลี้ยงไหวไหม”“ฉันไม่มีเงินเลี้ยงคุณหรอก”“ผม นิสัยดีไม่อ้อนกินหรอก กินได้ทุกอย่างอาหารไทยก็กินได้นะ”“ไม่ได้ เพราะเราเพิ่งจะรู้จักกัน หากจะให้ดีกว่านี้ เราสองคนต้องรู้จักกันให้มากกว่านี้”คะนิ้งตั้งข้อแม้“อย่างนั้นเราสองคน มาทำความคุ้นเคยกันดีกว่า บนเตียงนั่น”ชี้มือไปที่เตียงอุ่นหนานุ่ม“ไวไปหรือเปล่า”“ไม่ไวไปหรอก ผมแค่ขอลองนอนกอดดูว่าจะคุ้นๆ ไหม555”“ขี้โกง”“ผมไม่รู้นะว่าทำไมรู้สึกว่าเหมือนรู้จักคุณมานานแสนนานใบหน้าที่คุ้นตา และบางอย่างในตัวคุณ ที่ทำให้ผมอยากอยู่ใกล้คุณตลอดไป”กอดคะนิ้งแนบอก ไม่ยอมปล่อยคะนิ้งใจเต้นตึกตัก“ปล่อยเถอะค่ะ”“ ขอโทษแต่ช่วยอยู่นิ่งๆ สักพัก ให้ผมได้กอดคุณแบบนี้สักพัก แล้วผมจะไม่ทำอะไรคุณมากไปกว่านี้ผมแค่อยากทำในสิ่งที่อยากทำที่สุดให้ได้ชื่นฉ่ำหัวใจ บ้างได้ไหม”คะนิ้งหลับตานิ่งซบลงบนอกกว้างอ้อมกอดที่คุ้นเคยกลิ่นกายที่คุ้นเคยหลี่จวินก้มลงจุมพิตอ่อนหวานที่ริมฝีแากบางซอกซอนค้นหาความหวานคะนิ้งส่งเสียงประท้วงอู้อี้ในลคอ หลี่จิวนถอนริมฝีปากออก“ไหนว่าจะไม่ทำอะไรมากไปกว่านี้”“นั่นไง คิดแล้วต้องบ่น คุณเชื่อเรื่องรักแรกพบไหม”คะนิ้งนิ่งไม่ตอบ“ผมรักคุณ แน่ใจว่ารักอย่างที่สุดและสาบานได้ว่าไม่เคยใช้คำนี้กับใครมาก่อน ผมไม่มีเงิน ไม่มี อะไรติดตัวแล้วผมอาจทำคุณลำบาก”คะนิ้งใช้นิ้วชี้ปิดปากอุ่นไว้ให้หยุดพูด“ฉันไม่ต้องการของอะไรพวกนั้น ฉันแต่เดิมก็ไม่ได้ต้องการ และไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าคุณจะเป็นใครมาจากไหนมีเงินมากมายเพียงใด แต่ที่ฉันรู้คือความรู้สึกของฉันบอกฉันว่าเป็นคุณ”หลี่จวินยิ้มเชยคางมนขึ้นมาสบตา“ผมไม่ถามคุณว่าคุณกอดผมทำไมว่าคุณร้องไห้ทำไมที่โรงพยาบาลผมไม่สนใจอะไรเหมือนกันที่ผมสนใจตอนนี้คือ หัวใจของผม บอกว่าเป็นคุณเช่นกัน”คะนิ้งซบหน้าลงบนอกกว้างกลิ้งเกลือกใบหน้าไปมาสูดดมกลิ่น กายคุ้นเคยเหมือนกับถวิลหามานานแสนนาน มารดรของหลี่จวินเดินกลับเข้ามาปรบมือดังลั่น“ห่าวๆๆ สงสัยแม่ตอ้งหาฤกษ์ที่ดีสำหรับลูกเสียแล้ว หลี่จวิน”ยิ้มด้วยใบหน้าสุขสม“คุณแม่หมายความว่าอย่างไร” ทั้งสองคนงงงันกับคำพูดเมื่อครู่“ในเมื่อคุณหยางของแม่เจอคนที่ใช่คนที่ชอบก็ต้องเป็นหน้าที่ของแม่ที่ต้องหาฤกษ์ดีๆ จัดงานแต่งงานให้ไม่ใช่หรือ”หลี่จวินยิ้ม ปล่อยแขนจากการกอดคะนิ้งโผเข้ากอดมารดา“พอๆๆ ไม่ต้องอ้อนแม่อายเธอมั้งสิ”บุ้ยใบ้ไปทางคะนิ้งที่ยืน มอง“คุณแม่ใจดีที่สุดเลย ว่าแต่เมื่อกี้ ผมตกใจแทบตาย”“แม่แค่อยากลองใจดูว่า เธอจะรักลูกชายแม่จริงไหมในเมื่อคุณหยางของแม่ไม่เหลือสมบัติอะไรติดตัวหนูอย่าโกรธแม่นะแม่แค่ ต้องการการันตีว่า หนูรักคุณหยางของแม่จริงๆ เจียงยี่เมื่อรู้ว่าคุณหยางของแม่ถูกตัดออกจากกองมรดกเธอก็ขอโทษแม่แล้วจากไปทันที แต่ผู้หญิงคนนี้กลับอยู่กับคุณหยางของแม่”หันมาทางคะนิ้งหลี่จวิน เดินเข้าไปคุกเข่าตรงหน้าคะนิ้งมารดาของหลี่จวินถอดแหวนเพชรวงใหญ่ในมือส่งให้ลูกชาย“แต่งาน….กับผมนะครับ”ถือแหวนในมือ คะนิ้งปาดน้ำตาไม่ใช่เพราะหลี่จวินต้องการแต่งงานกับคะนิ้งไม่ใช่ความบังเอิญ แต่เป็นเพราะใจของคะนิ้งอยู่ที่หลี่จวินแล้วและเป็นเพราะสวรรค์ลิขิตไว้เช่นนั้นจริงๆ ท่านหมอยืนอยู่อีกฟากตรงหน้าคะนิ้งพยักหน้าให้คะนิ้งรับแหวนยิ้ม บางๆ“ไม่ว่าใครต้องไม่มีน้ำตาหากมีรักแท้”ก่อนร่างจะหายวับไปกับตาคะนิ้งย่อตัวลงสวมกอดหลี่จวินเรื่องราวการหายตัวของแพรวานำพาคะนิ้งมาพบรักแท้ต่างภพต่างแดน ตอนนี้คะนิ้งคิดหาคำพูดที่เหมาะสมได้แล้ว คะนิ้งจะบอกคุณแม่ของพี่แพรวาว่าพี่แพรวาของไปอยู่กับคนที่รักที่สุดในโลก คุณป้าไม่ต้องห่วงเธออีกแล้วและรับรองว่าพี่แพรวามีความสุข อย่างที่คะนิ้งมีในตอนนี้ หวังว่าคุณป้าจะเข้าใจ ประตูมิติปิดลงแล้วคะนิ้งไปอยากจากไปไหนอีก และหวังว่าใครก็คงไม่ต้องไปเยือน แดนมังกรโบราณอีกแล้ว หรือจะยังมีใครที่ต้องไปคะนิ้งก็ขอให้เขาหรือเธอพบรักแท้เหมือนที่คะนิ้งและพี่แพรวาพบเจอ“ผมรักคุณ เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป”เช็ดน้ำตาที่หยดรินจากดวงตาของ คะนิ้งที่เป็นน้ำตาจากความดีใจ เขามองใบหน้าหวานนั้นด้วยสายตาหวานซึ้ง หมายมาดว่าจะทำให้ผู้หญิงคนนี้คนที่เขารอคอยมาแสนนานเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก ไม่ว่าจะวันนี้หรืออีกสามสิบสี่สิบปีข้างหน้าก็ยังจะรักเธอและพูดคำนี้ตลอดไปจบบริบูรณ์ ขอได้รับคำขอบคุณ จันทร์ส่องแสง ติดตามนิยายใหม่ได้ใหม่เร็วๆ นี้เจ้าค่ะฮองเฮาบ่าวขอไปคิดพล็อตดีๆ ให้ก่อนเจ้าค่ะทูลหัวของบ่าวแถม....จื่อเยว่ ไทฮองไทเฮา ไป๋จงหนิงเอิร์และเสี่ยวซุน เล่นวิ่งไล่จับกับองค์ชายน้อย(องค์รัชทายาท) อย่างสนุกสนาน ภาพวาดของคะนิ้งในชุดสีเขียวอ่อนและหลี่จวีน ยิ้มคู่กันอยู่ข้างฝาตำนักขององค์ชายน้อยเป็นรูปเดียวกับที่ติดอยู่บนฝาบ้านของหลี่จวิน บนเนินเขาที่จะใช้เป็นเรือนหอของคะนิ้งและหยางหลี่จวิน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

จบบริบูรณ์

คล้ายกับเรื่องฮ่องเต้ตัวร้ายกับยัยตัวป่วน2(จักรวาลเดียวกัน)จบ ที่คุณอ่าน

ฮ่องเต้ตัวร้ายกับยัยตัวป่วน2(จักรวาลเดียวกัน)จบ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

จบบริบูรณ์

คล้ายกับเรื่องฮ่องเต้ตัวร้ายกับยัยตัวป่วน2(จักรวาลเดียวกัน)จบ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้