ข้าก็แค่คนหลงยุค ภาค 1-3 (I’m Just a Lost Man in Qin Dynasty)

บทที่ 59 — การทดลองเตาไฟไร้ควัน

ด้านหลังจวนหอธารา มีลานว่างที่เชื่อมกับโรงครัวเล็กซึ่งสร้างแยกไว้เพื่อกันไฟไหม้ วันนี้กลับไม่มีกลิ่นอาหาร แต่เต็มไปด้วยกองอิฐ ดินเหนียว และไม้ซุง เพราะหลิวหานกำลังจะทดลองสิ่งประดิษฐ์ใหม่

เขากางแบบร่างบนโต๊ะไม้ ลากเส้นไปมาด้วยถ่านไม้ พลางพึมพำกับตัวเอง

“หลักการง่าย ๆ คือ ให้อากาศเข้าได้สะดวก ไฟจะลุกแรงขึ้น ควันถูกบังคับให้ออกทางปล่องสูง… ถ้าทำสำเร็จ จะได้เตาที่ร้อนเร็ว ใช้ฟืนน้อย และไม่มีควันรมคนทำอาหาร”

อาเหมยในชุดขาวยืนกอดอก ฟังพลางตาโต

“ถ้าสำเร็จจริง แม่ครัวทั้งเมืองจะต้องมากราบขอบคุณพี่แน่! ข้าจะเป็นคนเก็บค่ากราบเอง ฮ่า ๆ”

ซูไป๋ยืนพิงเสาไม้ ขมวดคิ้ว “ข้าว่ามันเหมือนเจ้าจะสร้างโอ่งใหญ่มากกว่าจะทำเตา”

หลิวหานเพียงยิ้ม ไม่ตอบโต้

การสร้างครั้งแรก

เขาให้ช่างก่อเตาเป็นรูปทรงกลมเตี้ย ๆ จากอิฐผสมดินเหนียว เจาะช่องใส่ฟืนด้านหน้า และทำปล่องท่อดินเผาสูงเกือบสองเท่าตัวคน

เมื่อเตาสำเร็จ อาเหมยเป็นคนยกฟืนใส่เองอย่างกระตือรือร้น

“คราวนี้ข้าจะเป็นพยานเอง ว่าไร้ควันจริงหรือไม่!”

หลิวหานจุดไฟ เปลวลุกพรึ่บ…แต่ควันกลับฟุ้งกระจายเต็มลานจนตาแสบ

“แค่ก! แค่ก!” อาเหมยโบกมือปัดควัน น้ำตาไหลพราก “นี่หรือไร้ควัน!?”

ซูไป๋ไอจนหน้าแดง แต่ยังหาเรื่องแขวะ “ข้าว่าเจ้าเอาไว้รมปลาเค็มน่าจะเหมาะกว่า”

หลิวหานกลับหัวเราะเบา ๆ พลางมองปล่องควัน

“ปล่องยังสั้นไป ช่องลมด้านล่างเล็กเกินไป…ต้องปรับใหม่”

การปรับปรุง

วันรุ่งขึ้น เขาให้คนงานเสริมปล่องสูงขึ้น และขยายช่องลมให้กว้างกว่าเดิม ก่อนลองจุดไฟอีกครั้ง

ครั้งนี้เปลวไฟพวยพุ่งขึ้นแรง น้ำในหม้อเดือดปุด ๆ รวดเร็ว และควันถูกดูดหายขึ้นปล่อง เหลือเพียงไอร้อนบางเบาเท่านั้น

อาเหมยยืนจ้องตาโต ยกมือปรบฉาดใหญ่

“สำเร็จแล้ว! คราวนี้แม้แต่ข้าก็ยังอยากยกเตานี้กลับบ้าน!”

ซูไป๋ยังคงสีหน้าเรียบ แต่พยักหน้าช้า ๆ “ครั้งนี้…เจ้าทำได้จริง”

ขณะนั้น อวี้หานในชุดแดงเดินเข้ามา เธอยื่นมืออังความร้อนจากเตาแล้วพยักหน้าเบา ๆ

“ไม่ใช่เพียงของชาวบ้าน…เตานี้ หากนำเข้าไปในกองทัพ จะช่วยให้หุงหาอาหารได้รวดเร็ว และไม่เปิดเผยตำแหน่งค่ายด้วยควันไฟ”

หลิวหานยิ้มบาง ดวงตาเป็นประกาย

“เช่นนั้น เดือนหน้า…เราจะเปิดตัวเตาไฟไร้ควันของหอธารา”