The Legend of Altea: โลกเวทมนตร์แห่งเทพธิดา

#วันศุกร์#

‘ติ๊ดๆ ..ติ๊ดๆ’ เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น

“ฮ้าวววว…..” ตัวผมตื่นนอนแต่เช้าพร้อมกับรีบกดปิดนาฬิกาปลุกทันที

“งืมๆ..อรุณสวัสดิ์เรเวล” รูอันเองก็ตื่นเพราะเสียงนาฬิกาปลุกในสภาพงัวเงียเหมือนกัน

และดูเหมือนว่าวันนี้จะเป็นหนึ่งในไม่กี่วันที่ตัวผมกับรูอันตื่นนอนพร้อมกัน เพราะโดยปกติแล้วรูอันมักจะตื่นนอนก่อนเสียงนาฬิกาปลุกดังเสมอ

“อรุณสวัสดิ์รูอัน” ตัวผมกล่าวทักทายรูอันทันที

ดูเหมือนว่าการเก็บเลเวลอย่างบ้าคลั่งเมื่อวานจะใช้พลังเวทย์กันหนักมาก จนสุดท้ายทุกคนล้วนอ่อนเพลียจนหลับเป็นตายกันหมด ส่วนตัวผมที่หมดสติก่อนคนแรก ก็น่าจะถูกใครสักคนแบกกลับมานี่แหละ

“ขอบใจนะรูอันที่นายอุตส่าห์แบกฉันมาเมื่อวานน่ะ” ผมกล่าวขอบใจรูอันทันที

“ไม่หรอกครับ ผมเป็นคนแบกนายมาเฉพาะตอนที่เข้ามาในเขตหอพักชายเท่านั้นเอง..ส่วนคนที่แบกนายมาตั้งแต่อยู่ในป่าก็คือท่านเซซิเลียต่างหาก..ฉะนั้นนายควรจะไปขอบคุณท่านเซซิเลียมากกว่านะ”

“งั้นหรอ แสดงว่าคนที่แบกฉันมามีอยู่ด้วยกันสองคน ก็ต้องขอบคุณทั้งสองคนนั่นแหละ...ฉะนั้นที่ทำเมื่อกี้ก็ถูกแล้วไม่ใช่รึไง”

“อะ..เอ่อ..อย่างนั้นสินะครับ.. ฮะๆ” รูอันเกาหัวพร้อมกับหัวเราะทันที

“พวกเราแต่งตัวกินมื้อเช้าแล้วรีบไปเรียนกันเถอะ”

“นั่นสินะ”

…………………..

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวพร้อมกับกินมื้อเช้าที่ด้านล่างหอพักเรียบร้อย ผมกับรูอันก็รีบเดินไปอาคารเรียนด้วยกันทันที

“วันนี้โรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์ตอนเช้ากยังคึกคักเหมือนเดิมเลยนะ” รูอันมองไปรอบๆพร้อมกับพูดแบบนั้น

“จริงสิ..จะว่าไปฉันเองก็ไม่ได้เดินมาโรงเรียนร่วมกับนายตั้งนานแล้วนินา”

“นั่นสินะครับ” รูอันกล่าวพร้อมหันมายิ้มให้

“จริงสิ..!..”

“มีอะไรหรอเรเวล?”

“พวกเราตอนนี้ถึงเลเวล30กันแล้วนี่นา…แถมฆ่ามอนสเตอร์ไปมากกว่านี้เลเวลก็ยังไม่ขึ้นด้วย..ต่อไปนี้เราจะทำยังไงต่อในอีก 1 เดือนล่ะ”

“อืมม..เรื่องนี้ผมว่าเราควรไปคุยกับอาจารย์ที่ปรึกษาดีกว่านะ..บางทีเขาอาจจะแนะนำแหล่งเก็บเลเวลดีๆเพิ่มมาให้ก็ได้..เพราะถ้าไม่โค่นมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งกว่านี้ ดูเหมือนว่า LV31 ก็คงจะเป็นได้แค่ฝัน”

“อืมก็จริงนะ งั้นตอนเรียนคาบเช้าสองชั่วโมงแรกจบ พวกเรารวมกลุ่มกันกับสมาชิกปาตี้เมื่อวานแล้วไปคุยกับอาจารย์ที่ปรึกษาที่ห้องพักอาจารย์กันเถอะ”

“ครับ"

'เอาตรงๆรูอันนี่ติดนิสัยพูดจาสุภาพจังเลยนะ..ขนาดรู้จักกันมาหลายเดือนแล้วน่าจะใช้คำกันเองมากขึ้นกว่านี้ก็ได้มั้ง….เอ๊ะ!เดี๋ยวก่อน!?..เรื่องพูดจาแบบนี้ เซซิเลียเองก็เป็นเหมือนกันนี่นา'

ผมคิดแบบนั้นพร้อมกับเดินเข้าไปในอาคารทันที

และตอนที่เดินผ่านตู้ล็อคเกอร์นั้นเอง..รูอันได้เหลือบไปเห็นบางอย่างเข้า

“เอ๊ะ!…นั่นมัน..ท่านเซซิเลียนี่นา..เขามาทำอะไรที่ตู้ล็อกเกอร์แต่เช้างั้นหรอ?”

“หืม?” ผมมีปฎิกิริยากับคำว่า 'ตู้ล็อคเกอร์' ทันทีจึงหันไปตามทิศทางที่รูอันชี้

ปรากฎภาพเซซิเลียกำลังเปิดตู้ล็อคเกอร์ของ/ตัวเองอยู่

‘โครมม’ มีจดหมายซองสีชมพูจำนวนมากล้นทะลักออกมาเหมือนเดิม..แต่ถึงอย่างนั้นปริมาณก็ลดลงมากกว่าครั้งก่อนทีเดียว

“อะ..เอ่อ..นั่นมัน?” รูอันรู้สึกทึ่งเล็กน้อย..ต่อภาพเบื้องหน้าที่เพิ่งเห็นเป็นครั้งแรกนั่น

“จดหมายสารภาพรักไงล่ะ..” ผมตอบรูอันไปห้วนๆทันที

“เอ๋!!!!..แต่ว่านายคบกับท่านเซซิเลียไม่ใช่หรอ!?”

“มันก็ใช่แหละ..แต่ว่านิสัยขุนนางพวกนั้นมันคงไม่คิดว่าตัวฉันเหมาะสมกับเซซิเลียหรอกมั้ง..เลยมองฉันเสมือนเป็นอากาศธาตุไปน่ะ..อันนี้ฉันเดานะ…แต่ถึงอย่างนั้นตัวฉันเองก็ไม่ได้คิดอะไรมากเท่าไหร่หรอก”

‘เห้ยๆๆๆ…ไอเจ้าพวกนั้นมันจะบ้าไปแล้วรึไงฟะ…ฉันคบกับเซซิเลียอยู่นะเฟ้ยยย..มาเล่น NTR กันแบบนี้เลยหรอ…หัดเกรงใจกันหน่อยสิ….ไม่ๆๆๆ..ใจเย็นๆๆอย่าคิดมากสิเรเวล..นั่นมันแค่จดหมายเองไม่ใช่หรอ..ฉะนั้นทำใจร่มๆแล้วหายใจเข้าลึกๆนะ…'

“ซู้ดดดดดดดด…ฮู่วววววว”

“หืม..มีอะไรเรเวล..นายเหนื่อยงั้นหรอ?”

“อ้อ..อะ..เอ่อ..ป่าว..ไม่มีอะไรหรอก ฮ่ะๆๆ" เด็กหนุ่มผมขาวหัวเราะแห้งๆ เพื่อกลบเกลื่อนทันที พร้อมทำหน้าเศร้าลงเล็กน้อย

'ตัวเราที่คบกับเซซิเลียอยู่นี่ดีจริงๆแล้วอย่างงั้นหรอ?'

………………….

เซซิเลียยังคงขุดขุ้ยกองจดหมายจำนวนมากเพื่อค้นหาบางอย่าง..และตอนนั้นเองเธอได้เจอจดหมายสีฟ้าลวดลายปราณีตฉบับหนึ่ง..ที่มีตราของราชวงศ์ประทับไว้อยู่..โดยบนซองนั้นลงชื่อผู้ส่งไว้ว่า

‘ไอรีน แคทเทอรีน เดอฟอนเบลฟาร์ส’

“ท่านแม่ส่งจดหมายมาแล้ว…ดูเหมือนว่าจดหมายนี้จะส่งมาตั้งแต่วันพุธ(เมื่อ2วันก่อน)สินะ” เซซิเลียรีบเปิดซองจดหมายนั้นอ่านทันที..และตอนนั้นเองเธอได้ยินเสียงหัวเราะแห้งๆใกล้ๆตัวเธอ

ตัวเธอจึงรีบหันไปและได้เห็นเด็กหนุ่มผมขาว กับ เด็กหนุ่มผมน้ำตาลกำลังยืนคุยกันอยู่ตรงทางเข้าอาคารนั่น

“มาได้จังหวะพอดีเลย..เรเวล!.."

“?” เรเวลที่พยายามพูดคุยกลบเกลื่อนบางอย่างกับรูอันอยู่…จึงรีบหันมาทันที

“เซซิเลีย..มะ..มีอะไรงั้นหรอ” เรเวลมีท่าทีกังวลอย่างมากต่อการเรียกของเซซิเลีย

เซซิเลียรีบวิ่งเข้ามาหาเรเวลพร้อมกับถือกระดาษจากซองจดหมายฉบับนึง

“คือว่า..จดหมายนี้..”

“จะ..จดหมาย?” เรเวลเริ่มทำสีหน้ากังวลขึ้นมาทันที

‘เห้ยๆ..นี่เธออ่านจดหมายสารภาพรักจากคนอื่นแล้วจะวิ่งมาบอกฉันทำไมกันล่ะนิ..ยะ..อย่าบอกนะว่า...'

“นี่ค่ะ” เซซิเลียยื่นกระดาษข้อความในจดหมายให้เรเวลอ่าน...

‘ถึงเซซิเลีย..นี่แม่เองนะ..ตอนนี้มีเรื่องด่วน..เย็นวันศุกร์นี้ก่อนที่ลูกจะกลับมาที่ปราสาทอย่าลืมชวนเด็กหนุ่มผมขาวที่ชื่อเรเวลมาที่ปราสาทแคทเทอรีนในวันเสาร์ด้วย เพราะว่าแม่มีเรื่องที่จะต้องคุยกับเขา'

“ท่านไอรีนเรียกตัวฉันงั้นหรอ?”

เฮ้ออ..ค่อยยังชั่ว..ที่แท้ก็แค่จดหมายจากแม่นี่เอง...เด็กหนุ่มคิดในใจแบบนั้น พร้อมกับรู้สึกโล่งอก

“ค่ะ..ฉันคิดว่าน่าจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับ..” เซซิเลียเข้าไปกระซิบข้างหูเรเวลทันที

‘เรื่องเกี่ยวกับคำสาปแล้วก็องค์กรนั้นแน่เลยค่ะ’

“งั้นหรอ..เรื่องนั้นสินะ..โอเคงั้นวันเสาร์นี้ฉันจะไป"

“ค่ะ”

“ตอนนี้ได้เวลาขึ้นเรียนแล้วล่ะ..ฉันไปก่อนนะ” เด็กหนุ่มพูดจบแล้วเดินจากไปทันที

“ดะ..เดี๋ยวก่อนสิเรเวลรอผมด้วย” รูอันพูดจบแล้วรีบเดินตามไปทันทีเช่นกัน

“…” เซซิเลียมองไปยังแผ่นหลังของเรเวลที่เดินนำไปก่อน....พร้อมกับทำสีหน้ากังวลเล็กน้อยต่อพฤติกรรมที่แปลกไปของเขา

……………………….

หลังการเรียนคาบเช้าใน2 ชม.แรกจบลง สมาชิกห้องSทุกคนก็รวมตัวกันรอผู้ใช้เวทย์มิติมารับเพื่อจะไปเก็บเลเวลต่อทันที มีแต่เพียงพวกเรเวลเท่านั้นที่แยกตัวออกไป

“ดะ..เดี๋ยวก่อน…พวกนาย…ไม่ไปเก็บเลเวลงั้นหรอ?”

“คือว่าพวกผมถึงเลเวล30กันแล้วน่ะครับ” รูอันตอบเขาไปแบบนั้นแล้วรีบวิ่งตามพวกเรเวลไปทันที

สมาชิกห้องSหลายคนมองพวกเขาจากไปด้วยสายตาเบิ่งค้าง พร้อมกับตกตลึง

“ละ..ล้อเล่นใช่มั้ยนิ”

“พะ..พวกเราเพิ่งถึงเลเวล16เมื่อวานเองนะ…พวกนั้นเลเวล30แล้วจริงดิ”

“นี่เธอ..หรือว่าเสียงระเบิดกับแผ่นดินไหว รวมทั้งแสงสว่างจ้าเมื่อวานในป่าส่วนลึกเมื่อวานนี้ จะเป็นฝีมือของพวกเขาน่ะ”

“ไม่รู้สิ..นะ..น่าจะใช่มั้ง”

…………………………………..

#ห้องพักอาจารย์ ณ โรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์#

ปรากฎภาพรูอันกำลังเจรกับอาจารย์คนหนึ่งที่ห้องพักอาจารย์อยู่

“อาจารย์ครับ..คือว่าอาจารย์เอเรนอยู่มั้ยครับ ”

“หืม?..เอเรนงั้นหรอ..”