"คุณจะทำอะไรจะตีคนท้องอย่างนั้นหรอ" เมื่อสายทองขึ้นมาได้เธอก็รีบเข้าไปดึงไม้จากมือของพิกุลทันทีเธอพอจะดูออกว่าคนที่ถือไม้นั้นกำลังจะตีสาวน้อยคนที่นั่งอยู่กับพื้นสะอึกสะอื้นเป็แน่ซึ่งเธอจะยอมไม่ได้เกิดเหลนของเธอที่อยู่ในท้องเป็อะไรขึ้นมาเธอคงจะทำใจลำบาก
"คุณเป็ใครมายุ่งอะไรกับเื่ของบ้านฉัน" พิกุลเอ่ยเสียงแข็งกับหญิงชราแต่งตัวดูมีชาติตระกูลที่น่าจะแก่กว่าเธอไม่กี่ปี
"ฉันสายทองเป็ย่าของพ่อเด็กในท้องหลานคุณน่ะสิ" สายทองรีบแนะนำตัวเองทันที
"อ๋อ..มาก็ดีแล้วจะเอายังไงก็ว่ามา" พิกุลรู้ดังนั้นก็รีบถามหาความรับผิดชอบจากอีกฝ่ายทันที
“....” ผ้าแพรถึงกับใจนแน่นิ่งเพราะไม่คิดว่าเื่ราวมันจะบานปลายจนผู้ใหญ่ต้องมามีปัญหากันแบบนี้
"ฉันจะให้ตาภูมารับผิดชอบหลานคุณเอง" สายทองแจ้งความประสงค์ที่เธอมาที่นี่ให้รู้ว่าพวกเธอนั้นพร้อมที่จะรับผิดชอบไม่ได้บ่ายเบี่ยงแต่อย่างใด
"ไหนหลานคุณมันอยู่ไหนให้มาเจอฉันหน่อยซิ" พิกุลมองหาคนที่ทำหลานเธอท้องแต่ก็ไม่ยักจะเห็นว่ามีผู้ชายเดินตามมาสักคนเห็นเพียงสายทองกับเพียงฟ้าเท่านั้น
"สวัสดีครับผมภูผา" ภูผาชายหนุ่มวัยยี่สิบเก้าเดินสูงโปร่งนำหน้าคนเป็แม่ขึ้นบันไดบ้านตามย่าของเขามาติดๆเขาเปรยตามองร่างบางที่นั่งกองอยู่กับพื้นด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์แต่ก็ยังรักษามารยาทหันมาไหว้ผู้ใหญ่ตรงหน้าอย่างนอบน้อม
"หนอย.. เอาเืหัวออกซะหน่อยเป็ไง" ด้วยความโมโหพิกุลจึงเงื้อมมือหมายจะฟาดไปที่คนตัวสูง
"แม่ใจเย็นๆ" พิมพรรณเห็นดังนั้นจึงรีบมารั้งแม่ของเธอเอาไว้ก่อนไม่อย่างนั้นคงทะเลาะกันวุ่นวายกว่านี้แน่
"อย่าทำอะไรลูกฉันนะคะนี่พวกฉันก็มาที่นี่เพื่อจะรับผิดชอบแล้วจะเอาอะไรอีก" โสพิศรีบเข้ามาปกป้องลูกเธอด้วยท่าทีที่ไม่พอใจนักที่อีกฝ่ายจะใช้ความรุนแรงกับลูกเธอทั้งๆที่เธอก็ถ่อมาที่นี่อย่างกะทันหันเพื่อจะมารับผิดชอบแล้ว
โสพิศหญิงวัยห้าสิบปีแม่ของภูผาเธอยังดูสาวสวยอ่อนกว่าวัยมากเพราะไม่ได้ทำงานหนักอย่างคนอื่นๆเธอเพียงทำหน้าที่ดูแลแม่สามีกับความเรียบร้อยในบ้านของเธอเท่านั้น
"ถ้าหลานฉันมันไม่ท้องนี่คงเปลืองตัวไปอีกนานสินะผู้ชายสมัยนี้มันจริงๆเลย" พิกุลค่อนขอดเสียงดังฟังชัดและมองค้อนภูผาที่เอาแต่ยืนนิ่งอยู่เนืองๆ
"แม่" พิมพรรณรีบปรามแม่เธอเอาไว้เพราะไม่อยากให้แม่เธอพูดอะไรที่ทำร้ายจิตใจทุกๆฝ่ายไหนๆเื่ก็เกิดมาแล้ว
ในระหว่างที่ภูผากราบขอโทษผู้ใหญ่ฝ่ายผ้าแพรแล้วตอนนี้ก็ถึงเวลาที่ทั้งสองฝ่ายจะตกลงกันเขาเลยหมายจะลงมานั่งเล่นด้านล่างยังไม่ทันเดินจนสุดบันไดก็ผ้าแพรนั้นนั่งสะอึกสะอื้นอยู่ใต้ถุนบ้านจึงเดินเข้าไปหาเธอ
"ท้องแล้วทำไมไม่บอกฉัน" ภูผาเดินเข้าไปยืนกอดอกตรงหน้าของหญิงสาวเขารู้ว่าเธอน่าจะรู้ตัวมาพักหนึ่งแล้วแต่ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงไม่ยอมบอกเขาก่อนแม้คืนนั้นเขาจะไม่ได้ตั้งใจที่จะนอนกับเธอก็ตามแต่เมื่อเธอท้องมาแล้วยังไงเขาก็ต้องรับผิดชอบ
"ฮึก..ฮือๆๆ" ผ้าแพรเงยหน้ามองคนตรงหน้าเล็กน้อยและก้มหน้าร้องให้ต่อคิดในใจไม่ขาดว่าไม่อยากให้เื่เป็แบบนี้เลยสักนิดแค่คืนนั้นพลาดนอนกับคู่หมั้นเ้านายเธอก็รู้สึกผิดจะแย่อยู่แล้ววันนี้ยังเกิดท้องให้คนที่บ้านของเธอและทางภูผาไม่สบายใจกับเื่นี้อีก
.......................................
โอ้ยหน่วงน่าดูวินาทีนี้
3K
