ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

ใบสั่งซื้อสินค้า

           ชิงเถาที่นั่งพูดคุยกับเยี่ยนเทียนฉินอย่างออกรสนั้นไม่ได้สนใจใครอีกคนเลยที่จะกินหัวนางอยู่แล้ว เยี่ยนเทียนฉินนี่ก็เก่งนักช่างหาเรื่องที่ชิงเถาสนใจมาเปิดประโยคเพื่อพูดคุยกับนางได้ไม่หยุด

“ว่าแต่เรื่องการซื้อตู้เก็บสมบัติที่เคยเอ่ยกับเจ้าไว้”เยี่ยนเทียนฉินเมื่อคุยเล่นมาพอควรแล้ว เขาจึงเอ่ยเรื่องจริงจังออกมามิเช่นนั้นนางคงขอตัวเดินหนีเขาไปแน่

“เรียบร้อยเจ้าค่ะท่านให้คนมาขนจากที่จวนไปได้เลย” ชิงเถาเอ่ยตอบออกไปอย่างอารมณ์ดีจะไม่ให้ดีได้อย่างไรก็คุณชายเยี่ยนผู้นี้ติดต่อซื้อกับนางตั้งหลายร้อยเพื่อส่งไปขายยังต่างเมืองจากที่ในเมืองขายได้เรื่อยๆแต่มียอดสั่งซื้อมาแบบนี้นางก็ต้องดีใจกว่าเดิมเป็นธรรมดา

“ถ้าการขายเป็นไปได้ดีพี่ชายคนนี้คงต้องติดต่อขอซื้อต่ออย่างแน่นอน” เยี่ยนเทียนฉินเอ่ยออกมาอย่างยิ้มๆยิ่งเรื่องการค้าแบบนี้ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่านางชอบยิ่งนักดูตานางสิเป็นประกายเชียวตอนพูดถึงเรื่องเงินๆ ทองๆ

“ขอบคุณคุณชายเยี่ยนมากเอ่อพี่เยี่ยนมากเจ้าค่ะ ขอให้ขายดีเป็นเทน้ำเทท่านะเจ้าคะ” ชิงเถาเอ่ยออกไป

“เอ่อเทน้ำเทท่ารึ” เยี่ยนเทียนฉิงถามนางออกมาอย่างสงสัย ว่ามันเกี่ยวอย่างไรกับเทน้ำกัน

“ก็การขายเป็นไปอย่างง่ายดายเหมือนกับการเทน้ำอย่างไรล่ะเจ้าคะ”ชิงเถาตอบออกไป สงสัยนางใช้สำนวนบ้านเกิดนางเกินไปเขาเลยไม่เข้าใจ

“เช่นนั้นรึฟังแล้วก็ดีจริงๆ นะ ขายดีเป็นดั่งการเทน้ำ”เยี่ยนเทียนฉินเมื่อได้ฟังคำอธิบายจึงชมออกมา ถึงเขาจะไม่เข้าใจเท่าไหร่ก็เถอะแต่ก็ถือว่าเป็นคำอวยพรล่ะนะ

“เจ้าค่ะเป็นเช่นนั้น” ชิงเถาเอยออกมาอย่างยิ้มๆ

“แคร่กๆๆ น้ำข้าก็ต้องการน้ำเหมือนกัน” เสียงไอแบบแปลกๆ ดังขึ้นเรียกความสนใจจากชิงเถาได้ดีนางหันไปเจอกับใครบางคนใครบางคนที่นางลืมไปแล้วเมื่อนั่งพูดกับเยี่ยนเทียนฉินเสียนานสองนาน

“ลี่กันเจ้าจะมัวยืนนิ่งทำไมรีบหาน้ำให้เจ้านายเจ้าสิ”เยี่ยนเทียนฉินเมื่อเห็นผู้ที่ขัดจังหวะการสนทนาของเขา เขาจึงเอ่ยกับผู้ติดตามผู้นั้นให้รีบหาน้ำให้ผู้เป็นนายดื่มเสีย

“เอ่อๆ ขอรับๆ”ลี่กันที่อยู่ดีๆ ก็โดนคุณชายผู้นี้ตำหนิเสียอย่างนั้น ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเจ้านายตนเพียงแสร้งทำเท่านั้นเขาจึงมิได้รีบร้อนหาน้ำให้เจ้านายแต่อย่างใด  

“ไม่ต้องหรอกข้าไม่ได้ต้องการน้ำ” มี่หนิงหยางยกมือห้ามผู้ติดตามของตน ทั้งๆที่เมื่อครู่ยังเอ่ยว่าต้องการน้ำอยู่หยกๆ

“เอ่อพี่เยี่ยนข้าต้องขอตัวก่อนนะเจ้าคะ ยังต้องไปขอบคุณคนอื่นๆ อีก” ชิงเถาเอ่ยขอตัวก่อนจะรีบเดินมาหามี่หนิงหยางที่นั่งอีกโต๊ะไม่ไกลกันนัก

“กว่าจะมาได้” มี่หนิงหยางบ่นออกมากับตัวเองเมื่อเห็นชิงเถาเดินเข้ามาหาตนนางเดินมาหาเขาหลังจากที่หยุดคุยกับเจ้าเยี่ยนนั้นนาน

“ว่าอย่างไรนะเจ้าคะ”ชิงเถาเอ่ยถามออกมา ถึงเมื่อครู่นางจะได้ยินเสียงเขาอย่างชัดแจ๋วแม้ว่าเขาเพียงพูดงึมงำกับตัวเองก็เถอะ

“ไม่มีอะไรหรอกแล้วเจ้าล่ะมีอะไรหรือไม่ถึงได้เดินมาหาข้า” มี่หนิงหยางเอ่ยออกมาแล้วแสร้งถามชิงเถาออกมาเหมือนไม่เข้าใจที่นางเดินมาหา

“จะเรื่องอะไรได้เจ้าคะถ้าไม่ใช่มาขอบคุณคุณชายเรื่องไข่มุกราตรี”ชิงเถาเอ่ยออกมาพร้อมตัวที่ค่อมลงเพื่อแสดงความขอบคุณนางไม่คิดว่าไอ้เจ้าไข่มุกราตรีจะมีจริงๆ เจอแต่ในหนังจีนหรือนิยายบางเรื่องไม่คิดว่าคุณชายผู้นี้จะนำของมีค่ามาให้นางเป็นครั้งที่สองแล้ว

“เพียงเล็กน้อยเอาไว้จวนข้าก็รังแต่จะทำให้ตอนกลางคืนสว่างเกินไป แบ่งๆ มาบ้างไม่เสียหายอะไร”มี่หนิงหยางเอ่ยกับชิงเถาออกมาแบบแบบว่าเรียกความมั่นไส้ผสมความอิจฉาริษยาจากนัยน์ตาของชิงเถาได้ไม่ยากเย็นเลยใครกันเขาจะเอ่ยตอบกลับมาเช่นนี้เมื่อคนเขาขอบคุณออกมา

“เช่นนั้นก็เป็นการดีแล้วเจ้าค่ะหวังว่าจวนคุณชายจะเป็นเหมือนค่ำคืนเหมือนที่อื่นบ้าง” ชิงเถาได้แต่กัดฟันพูดออกไปยิ้มๆเขาไม่รู้สึกแปลกๆ หรืออย่างไรกันกับการพูดประโยคเมื่อครู่ เขาต้องการอะไรต้องการอวดเบ่งนางอย่างนั้นรึ

“ไม่หรอกขอรับที่จวนยังมืดเหมือนที่อื่น”ลี่กันที่ได้ยินชิงเถาว่าเช่นนั้นจึงอยากจะเอ่ยแย้งขึ้นมา ไหนเลยที่จวนจะสว่างเหมือนคุณชายเขาว่าวันก่อนเขายังเดินชนกรอบประตูอยู่เลย

“ลี่กันเจ้าอยู่เพียงในจวนจะรู้ได้อย่างไรว่าข้างนอกตอนค่ำคืนมืดมิดน่ากลัวแค่ ไหนเทียบกันแล้วที่จวนถือว่าสว่างมากทีเดียว”มี่หนิงหยางอดที่จะเอ่ยเตือนผู้ติดตามของเขาไม่ได้เจ้าเด็กลี่กันที่ติดตามเขานั้นทำไมไม่ซึมซับความเจ้าเล่ห์เอ๊ยตามทันผู้คนมาเลยทำไมยังเป็นเด็กใสซื่อไร้เดียงสา ตรงไปตรงมาอย่างนี้อยู่ได้กันนะ

“คงเป็นดังที่คุณชายว่าเช่นนั้นก็ขอบคุณคุณชายอีกครั้งที่มอบความสว่างให้แก่จวนของข้า”ชิงเถาเอ่ยออกไปอย่างขอบคุณ ถึงแม้ว่าที่จวนนางจะมีโคมนำทางที่ใช้พลังปราณกระตุ้นมีความสว่างไม่ต่างหลอดไฟแอลอีดีอยู่แล้วก็เถอะ

“มิใช่เรื่องใหญ่ๆแต่มีอีกที่เจ้าจะต้องชอบอย่างแน่นอน” มี่หนิงหยางเอ่ยออกมาอย่างสายอารมณ์เขารึจะไม่รู้ว่าในชีวิตนางชื่นชอบเรื่องแบบไหนกัน

“เรื่องอะไรหรือเจ้าคะ”ชิงเถาที่เห็นเขาเอ่ยออกมาแล้วก็เงียบไปนางจึงต้องเอ่ยถามเองเพื่อให้ได้รู้เรื่องราวคนอะไรกันเป็นคนเปิดเรื่องให้คนสนใจแล้วก็เงียบไปเสียดื้อๆ แบบนี้

“ก็”มี่หนิงหยางที่เห็นหน้าตานางสงสัยแบบนี้จึงอยากจะแกล้งเสียหน่อยดูหน้านางตอนนี้แล้วช่างน่ารักน่าชังนัก

“อะไรล่ะเจ้าคะข้ารอฟังอยู่คุณชายเอ่ยออกมาเลยเจ้าค่ะ” นางอยากรู้เต็มทีแล้ว เขาจะมัวรออะไรอยู่กันทำไมไม่พูดออกมาให้แล้วๆ ไปเลยกัน

“ข้าจะมาติดต่อซื้อสุราผลไม้จากเจ้าไปใช้ในงานวันเกิดของอันเต๋อเฟยที่จะมีขึ้นสิ้นเดือนหน้า”มี่หนิงหยางเอ่ยธุระของเขาออกไปเมื่อคนฟังนั้นจะขาดใจตายไปเสียก่อนแล้ว

“สุราผลไม้ใช้ในงานเลี้ยงวันเกิดของอันเต๋อเฟยอันเต๋อเฟยนี่คือ” ชิงเถาเมื่อได้ยินนั้น นางถามออกมาอย่างไม่รู้ตัวไม่ใช่นางไม่รู้เลย แต่ปากนั้นพูดออกไปตามที่สมองน้อยๆของนางนั้นต้องการการยืนยันอย่างแน่ชัด

“อันเต๋อเฟยก็คือหนึ่งในสี่ของสนมเอกของฮ่องเต้ พระนางเป็นมารดาของไป๋เล่อกับช่างหลินและมารดาเลี้ยงของฮุ่ยน่า” มี่หนิงหยางที่เห็นนางถามออกมาอย่างไม่เต็มเสียงเหมือนละเมอพูดเขาจึงอธิบายขยายความออกไปให้นางได้เข้าใจมากขึ้น

“พระสนมเอกอันเต๋อเฟยจะใช้สุราผลไม้ร้านข้าในงานเลี้ยง สุราจากร้าน” ชิงเถาลองทวนคำพูดกลับไปกลับมาอย่างงงงวยก่อนที่จะ

“เรื่องจริงหรือเจ้าคะ”นางถามเขาออกไปอย่างตื่นเต้นเทียบความตื่นเต้นมากน้อยขนาดไหนดูได้เลยจากเสียงของนางที่ดังจนคนอื่นๆหันมามองกันแล้วอย่างไม่ต้องหันคอไปดูกันเลย

“เจ้าจะเสียงดังไปทำไมกันไม่มีความเป็นหญิงเอาเสียเลย”มี่หนิงหยางเอ่ยออกมาพร้อมหัวที่ส่ายไปมาเหมือนผิดหวังในตัวนางแต่น้ำเสียงนั้นชั่งเอ็นดูนางนัก

“ข้าเพียงแค่ดีใจไปหน่อยเองเจ้าค่ะ”ชิงเถาเมื่อรู้สึกว่ามีสายตามองมาจึงรีบเก็บงำความดีใจไว้และเอ่ยบอกมี่หนิงหยางออกไปเสียงเบา

“ไม่เป็นไรหรอกข้าเข้าใจว่าเจ้าต้องดีใจอยู่แล้ว จริงๆ ไม่ใช่เพียงสุราเท่านั้นที่ข้ามาสั่งซื้อกับเจ้าในวันนี้ยังมีอีกหลายรายการที่ต้องใช้ ลี่กัน” มี่หนิงหยางเอ่ยตอบไปก่อนจะเรียกเอาใบที่จดรายการจากผู้ติดตามส่งให้ชิงเถาได้ดู

“ขอบคุณคุณชายที่เมตตามอบความไว้วางใจในครั้งนี้เจ้าค่ะข้าจะตั้งใจอย่างที่สุด” ชิงเถาที่ใช้สายตาไล่อ่านผ่านๆไปรอบหนึ่งถึงสิ่งที่เขียนไว้จึงรีบเอ่ยขอบคุณออกมาทันทีถ้าไม่ใช่ว่าคุณชายมี่ผู้นี้เป็นลูกค้าประจำของนางแล้วนางจะได้รายการสั่งซื้อจากอันเต๋อเฟยสตรีผู้สูงศักดิ์ในครั้งนี้ได้อย่างไรกัน

“ไม่เป็นไรหรอกเจ้าเพียงตั้งใจทำในส่วนของเจ้าก็พอ”