“เฮ้อ ถึงสักทีวิ่งมาตลอดทั้งวันเลยเหนื่อยเป็บ้า”
ในที่สุดนอสก็กลับมาถึงเมืองเดลต้าหลังจากที่เขาวิ่งมาจากป่าเถาวัลย์จากคราวที่แล้ว คงเป็ความโชคดีบางอย่างที่นอสไม่ได้เจออันตรายจนต้องสู้ ในระหว่างการเดินทางกลับ
นอสรีบกลับไปที่ห้องพักของตัวเองทันทีเหมือนอย่างเคย เมื่อถึงห้องพักนอสวางสัมภาระบางส่วนทิ้งไว้ในห้อง แล้วหยิบไปแค่เงินกับของสำคัญๆ เล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปที่ประตูมิติบานหนึ่งที่อยู่มุม มุมหนึ่งของห้องตัวเอง
“อยู่ที่นี่นานๆ แล้วคิดถึงเทคโนโลยีสุดๆ ไปเลยแฮ่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะอาการาเ็จากการล่าจ้าหมีนั่นเราคงจะได้อยู่ที่นี่ต่ออีกนิดหน่อย แต่ก็เป็เื่ดีั้แ่ที่เราเข้ามาในนี้มันก็นานแล้วที่ไม่ได้กลับออกไป”
นอสเดินผ่านประตูเข้าไปอากาศรอบๆ เริ่มบิดเบี้ยวแล้วนอสก็ออกมาจากประตูแทบจะทันที
ครื้นๆ!! ฟิ้ว!! ~!#&***
ทันทีที่ออกมาเสียงของยานอวกาศและยานพาหนะต่างๆ เสียงพูดคุยของผู้คนแถวๆ นั้นก็ดังขึ้นมา
“ยังวุ่นวายไม่เปลี่ยนเลยแฮะ”
นอสพูดพร้อมเดินออกจากประตูบานใหญ่ด้านหลังที่พึ่งออกมา ที่ๆ นอสออกมาเป็สถานีวาร์ปเกทยูโทเปียแห่งหนึ่งใกล้บ้านของนอสที่สุดในดาวรูลิคดาวบ้านเกิดของนอสเอง
แม้ดาวรูลิคจะอยู่ไกลจากสหพันธ์มากก็ตามแต่ความเจริญก็ยังคงเข้ามาถึงได้มากเท่าๆ กับดาวแถบสหพันธ์เลย นอสเดินไปขึ้นรถไฟขนส่งความเร็วสูงๆ ใกล้ๆ นั้นเพื่อกลับไปที่บ้าน
‘พิเรีย เธอคือดาวดวงใหม่ของเผ่าพันธุ์เราค่ะ เมื่อไม่นานมานี้เธอได้วิวัฒนาการเลื่อนระดับขึ้นไปยังโลกที่สามได้แล้ว โดยใช้เวลาประมาณ10ปี นับว่าเร็วสุดในระดับต้นๆ ของสหพันธ์เราเลยก็ว่าได้ค่ะ’
‘นั่นสินะครับ ผมว่าอนาคตไม่ไกลเธอจะต้องยิ่งใหญ่แน่ๆ ผมได้ยินแว่วๆ ว่าเธอจะตั้งกิลด์ขึ้นเองด้วยนะครับ โดยเธอบอกว่ากิลด์นี้จะแข็งแกร่งกว่ากิลด์ใดๆ ที่เคยมีมาเลย…’
เสียงนักข่าวรายงานข่าวประจำวัน ด้วยท่าทีตื่นเต้น กำลังนำเสนอดาวรุ่งคนใหม่ของสหพันธ์ ที่ฉายอยู่มุมบนตึกและตามรถขนส่ง
นอสที่นั่งฟังอยู่ก็รู้สึกสนใจตาม
“เธอยังดูเด็กๆ อยู่เลยนะ แต่กลับแข็งแกร่งใช่เล่นเลย ด้วยอายุแค่นี้กลับขึ้นไปยังชั้น3ได้ อนาคตเธอต้องสดใสแน่ๆ”
นอสกำหมัดแน่น เมื่อได้เห็นสิ่งที่น่าทึ่งที่เด็กผู้หญิงรูปร่างที่ดูบอบบางเ็าในจอ มันทำให้นอสมีแรงใจที่จะแข็งแกร่งมากขึ้นกว่าเดิม
“ไอ้แรงใจที่อยากจะแข็งแกร่งมันก็ดีอยู่หรอกแต่เราต้องแก้ปัญหาเื่อาวุธที่มันชอบจะพังทุกทีตอนเริ่มสู้นี่ซะก่อนดีกว่า”
นอสยิ้มแห้งให้กลับตัวเอง
………
ผ่านไปไม่นานรถไฟขนส่งก็หยุดลงที่ชานชาลาที่นอสต้องลงแล้ว นอสเดินกลับบ้านเพราะบ้านนอสอยู่ห่างไม่ไกลเท่าไหร่
“เฮ้นอสไม่ใช่หรอพึ่งกลับจากเกทมาสินะ เพื่อนยาก”
ในระหว่างเดินกลับบ้านก็มีคนกลุ่มหนึ่งพูดทักนอส คนที่พูดขึ้นมาเขาคือเฟิงเพื่อนสนิทแถวบ้านสมัยเด็กของนอส ถ้ามีเื่กลุ้มใจก็คงจะเป็เฟิงนี่แหละที่นอสจะมาปรึกษาด้วยบางครั้งบางคราว
“ใช่พึ่งจะกลับมาน่ะเฟิง แล้วพวกนายกำลังจะไปไหนกันน่ะรวมกลุ่มกันเยอะเชียว”
นอสยิ้มถามกลับไป
“นี่หรอคนที่นายบอกว่าเป็เพื่อนน่ะ เขาก็เหมือนคนธรรมดาทั่วไปเลยดูไม่มีความแข็งแกร่งเลยสักนิด ถ้าฉันเป็นายคงไม่อยากจะคบเป็เพื่อนหรอกนะ”
หญิงสาวที่ดูอายุห่างจากนอสไม่เยอะ ออกมาแล้วพูดจารุนแรงใส่ทันที
นอสขมวดคิ้วเพราะอยู่ดีๆ เขาก็ถูกดูถูก
“นี่เหยาถึงนอสจะเป็ยังไงเขาก็เป็เพื่อนฉันนะให้เกียรติเขาด้วย”
เฟิงพูด
“ฮึ แล้วไงคนอย่างงี้ฉันใช้แค่หมัดก็ปลิวแล้วมั้งฮ่าๆ”
เหยาๆ พูดขึ้น คนอื่นๆ ในกลุ่มก็เริ่มหัวเราะตามพร้อมกับส่งสายตาเย้ยหยันไปทางนอส
เฟิงรีบเดินเข้ามาใกล้นอสด้วยอาการหงุดหงิดเล็กน้อย
“ขอโทษแทนลูกพี่ลูกน้องฉันด้วยนะเธออาจจะนิสัยเสียมากไปนิดหน่อยน่ะ พวกพ่อกับแม่ให้ฉันมาดูแลเธอ่นี้น่ะ”
นอสเข้าใจที่เฟิงจะสื่อ เฟิงก็ดูไม่ชอบเธอเหมือนกันที่มาว่านอสเสียๆ หายไปแบบนั้น แต่นอสก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจเพราะตอนนี้เขาก็อ่อนแอ่อยู่จริงๆ ในสังคมที่คนมีพลังผู้ที่แข็งแกร่งสามารถกำหนดทุกสิ่งได้ นอสก็ทำได้เพียงยอมรับมันเท่านั้น
“ไม่เป็ไร ฉันไม่ถือสาหรอก แสดงว่า่นี้นายก็ลำบากหน่อยนะ”
นอสพูดแหย่ๆ เฟิงไป
“นี่นายก็อย่าพูดให้ฉันกว่าเดิมจะได้ไหมแ่นี้ฉันก้ปวดหัวจะได้แล้ว”
เฟิงขมวดคิ้วล็กน้อย
“นี่คุยอะไรกันเฟิงรีบไปกันได้แล้ว อยู่แถวนี้ฉันเริ่มได้กลิ่นขยะแล้ว”
เหยาๆ ะโเรียกเฟิง
“หน่าๆ ฉันพูดเล่นเอง แล้วคุณหนูนายเรียกแล้วนะ ไว้ค่อยคุยกันอีกทีตอนนายว่างละกัน”
นอสพูดกับเฟิง
“เป็ความคิดที่ดีสำหรับตอนนี้ล่ะนะ เดียวฉันจะส่งข้อความไปบอกละกันถ้าฉันว่างแล้ว”
“โอเค แล้วเจอกันเพื่อนยาก”
นอสพูด
เฟิงยิ้มให้นอสเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปหาพวกกลุ่มเหยาๆ
“ช้าจริงเฟิง มั่วแต่ยุ่งอยู่กับพวกไก่อ่อนนั่นอยู่ได้”
เหยาพูดขึ้นหลังเฟิงกลับมา
“หุบปากแล้วก็ไปกันต่อได้แล้ว เสียเวลาเธอไม่ใช่รึไง”
เฟิงพูดออกมาด้วยท่าทีอารมณ์เสียออกมาอย่างชัดเจนกับคำพูดของเหยา
……
“กลับมาแล้วครับ”
นอสกลับมาถึงบ้านแล้ว
“ยินดีต้อนรับกลับจ๊ะลูกรัก กลับมาน่าจะเหนื่อยกินอะไรมาหรือยังจ๊ะ?”
เสียงดังออกมาจากครัวของบ้าน ต้นเสียงนี่คือแม่ของนอส รามิรี่ นิวาทอส
“ยังเลยครับ แล้วพ่อล่ะ”
นอสถามขึ้น
“พ่อหรอวันนี้ พ่อเขาออกไปรับพวกพี่ๆ กลับจากโรงเรียนั้แ่เช้าแล้วล่ะ”
“จริงหรองั้นผมก็กลับมาถูกวันสินะเนี้ย ฮิๆ อยากรู้จังพวกพี่ๆ เขาเป็ยังไงบ้าง”
นอสแสดงท่าทีตื่นเต้นออกมา
ครอบครัวของนอสมีพี่สาว 2 คน พี่คนโตชื่อเนฟฟี่ นิวาทอส
คนรองชื่อ มิลิน นิวาทอส พวกเธอทั้งคู่ออกจากบ้านไป 2 ปีได้แล้วเพราะต้องไปอาศัยอยู่ที่โรงเรียน นานๆ ทีจะได้กลับมา แต่พราะนอสเข้าไปยูโทเปียทำให้มี่ที่นอสไม่ได้เจอพี่สาวทั้งสองบ่อยครั้ง นี่เลยทำให้นอสดีใจที่จะได้เจอพวกเธอทั้งสองคน
แม่เล่าให้นอสฟังว่าพี่สาวทั้งสองตอนอยู่ที่โรงเรียนพวกเธอเป็คนที่มีชื่อเสียงมาก เพราะพร์ที่โดดเด่นเื่การต่อสู้ทำให้พวกเธอแข็งแกร่งกว่าคนอื่นมากผิดปกติ แต่ทั้งนั้นต้องขอบคุณคุณแม่นอสซะมากกว่าเพราะตลอดตอนเด็กๆ ทั้งนอสและพวกพี่สาวจะถูกคุณแม่ลากออกไปให้ไปฝึกต่อสู้กันบ่อยๆ
นอสนั่งลงที่โต๊ะอาหารในห้องครัว เพื่อกินอาหารที่แม่ทำให้
“เป็ไงบ้างที่ยูโทเปียราบรื่นดีไหมจ๊ะ”
จู่ๆ คุณแม่ก็ถามขึ้นโดยที่นอสยังไม่ทันตั้งตัว
“ก็ดีครับแม่แต่ก็เกือบเอาตัวไม่รอด เพราะเื่ซวยๆ นิดหน่อยครับ”
นอสตอบคุณแม่พร้อมกับปากที่กำลังเคี้ยวข้าวแก้มตุ๋ย
“เป็ไงพอจะเล่าให้แม่ฟังได้ไหม”
นอสไม่คัดค้านอะไร นอสกลืนอาหารแล้วเริ่มเล่าเื่ทั้งหมดที่เขาเจอั้แ่ที่เขาชอบทำดาบตัวเองหักบ่อยๆ กับเื่ที่ได้ต่อสู้กับเ้าหมีั์ฮันนี่แบร์
แม่นั้นตั้งใจฟังเื่ที่นอสเล่าไปอย่างตั้งใจแล้วเธอก็ตัดสินใจพูดออกมา
“ก็ดีแล้วที่ลูกรอดมาได้จนถึงขั้นนี้ แต่การที่ลูกเป็แบบนี้แสดงว่าแม่ยังฝึกลูกไม่หนักพอสินะ”
แม่เริ่มทำท่าทีจริงจังมากขึ้น
นอสที่กำลังกินข้าวอยู่หยุดนิ่งทันที
“ครับ!? อะไรนะครับ”
“หยุดพูดแล้วกินให้เสร็จซะ แม่จะไปรอที่เขาหลังบ้านเตรียมตัวเสร็จแล้วตามแม่มาซะ แม้ลูกจะาเ็อยู่แต่ก็ต้องฝึก”
แม่ลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารแล้วก็เดินออกไป
นอสนั่งนิ่งพร้อมอาหารที่เต็มปาก
“โอ้ไม่นะ ไม่น่าเลยเรา”
…….
คุณแม่เคยเล่าให้นอสฟังไว้ว่าเธอเคยอยู่สังกัดกิลด์ของสหพันธ์ดวงดาว แล้วต้องไปต่อสู้กับพวกอบิสอย่างหนักทำให้เธอรู้สึกถึงพลังของพวกมันดี เธอเลยต้องฝึกพวกนอสให้หนักเพื่อที่จะได้แข็งแกร่งพอจะปกป้องตัวเองจากเ้าพวกนั้นได้
แต่สิ่งที่นอสรู้สึกได้ั้แ่เด็ก สิ่งที่แม่เรียกว่าการฝึกนั้น นอสเรียกว่ามันหมือนกับนรกซะมากกว่าด้วยว้ำไปอีก
………………………………………
35K
