บทที่ 4
หยกพกประจำกาย
ในรถม้าตกอยู่ในความเงียบแต่คนทั้งสองกลับไม่รับรู้ถึงความอึดอัดเลยแม้แต่น้อย จิ้งเส้าหวงสนใจม้วนสารในมือไม่แยแสแม้แต่น้อยว่าสตรีที่นั่งขดอยู่ตรงปลายเท้าจะรู้สึกเช่นไร เช่นเดียวกับซิ่งหลิงที่ไม่คิดประจบประแจงบุรุษขี้งกให้เปลืองน้ำลาย หันมาขบคิดว่านางจะพูดอย่างไรในงานเลี้ยงชมบุปผาในคฤหาสน์ตระกูลปู้ให้เหล่าคุณชายรื่นเริงจนต้องตกรางวัลให้นางหนักๆ
“คุณชายขอรับ ดูเหมือนจะพบเส้นทางที่แม่นางซิ่งหลิงว่าไว้แล้วขอรับ”
รถม้าหยุดลงเป็เวลาเดียวกับเสียงของชุนจี้ที่ดังอยู่ด้านนอก จิ้งเส้าหวงวางม้วนสารไว้ข้างกายทำท่าจะลงจากรถม้า ซิ่งหลิงที่นั่งติดอยู่กับประตูรถม้าจึงต้องลงมาก่อนอย่างช่วยไม่ได้
ภาพเบื้องหน้ามองแล้วคล้ายถ้ำหินที่มีสายน้ำผ่านด้านใต้ ซิ่งหลิงเม้มปากมองทิศทางของน้ำไหลผ่านจนเกิดโพรง เดิมทีที่ตรงนี้ควรเป็พื้นหินที่รถม้าสามารถเคลื่อนผ่านได้โดยไร้กังวล ดวงตาดอกท้อคู่งามพิจารณากระแสน้ำ มองแล้วไม่ได้ไหลแรงหรือเชี่ยวกรากแต่ระดับน้ำนี้เพิ่มสูงขึ้นกว่าที่นางเคยเดินทางผ่าน
“เ้าเดินไปดู”
“ข้าหรือเ้าคะ” ซิ่งหลิงที่กำลังครุ่นคิดพลันเบิกตากว้าง ย้อนถามดั่งว่าเมื่อครู่อาจได้ยินผิดไป หันมองก็เห็นคุณชายจิ้งจ้องนางตาเขม็งจึงกะพริบตาปริบๆ มองเขาอย่างยากจะเชื่อ
“เ้าเป็คนเดียวที่เคยใช้เส้นทางนี้ ไปลองดูสิว่าพวกเราสามารถใช้รถม้าผ่านไปได้หรือไม่”
ซิ่งหลิงอ้าปากค้างไม่รู้จะสรรหาคำใดมาบรรยายถึงคุณชายผู้นี้อย่างไร สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามควบคุมอารมณ์แล้วฉีกยิ้ม
“คุณชาย ซิ่งหลิงเป็สตรีอ่อนแอไม่กลัวเสี่ยงอันตรายเพื่อคุณชายเลยแม้แต่น้อย แต่ที่บ้านซิ่งหลิงยังมีมารดาและน้องชาย ชีวิตคนเราล้วนไม่แน่นอนไม่มีผู้ใดหยั่งรู้ล่วงหน้าว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้น”
“เพียงแค่เดินไปดูเท่านี้จะอิดออดกระบิดกระบวนให้มากมายทำไมกัน” จิ้งเส้าหวงกลอกตาด้วยความเหนื่อยหน่าย หยิบเอาถุงเงินใบเล็กในอกเสื้อโยนไปตกที่ปลายเท้าของนาง ยังคงจดจำความละโมบของสตรีนางนี้ที่งอตัวเก็บถั่วทองได้ดี ทว่ารออยู่นานสองนานนางก็ไม่ได้ก้มตัวหยิบ
“คุณชาย ซิ่งหลิงเพียงแค่อยากได้หลักประกันเท่านั้น ที่แห่งนี้นอกจากซิ่งหลิงแล้วก็มีเพียงแค่คนของคุณชาย หากเกิดอะไรขึ้นกับซิ่งหลิงเช่นการถูกน้ำพัดพาก็มีโอกาสมากที่จะไร้คนช่วยเหลือ ซิ่งหลิงรู้ดีว่าตัวเองเป็อี้จีต้อยต่ำไม่กล้าเรียกร้องให้คุณชายหรือผู้กล้าแลกชีวิตเพื่อช่วย...”
“ไม่ต้องพูดมาก จะเอาอะไร” จิ้งเส้าหวงรีบตัดบท รู้ดีว่าสตรีตรงหน้ามากไหวพริบ ทั้งเวลานี้เขาก็คร้านต่อความยาวสาวความยืดให้มากมาย
“ซิ่งหลิงรู้ดีว่าเป็เื่ไม่ควร แต่ซิ่งหลิง้าของที่สำคัญเทียบเท่าคุณชายเ้าค่ะ”
จิ้งเส้าหวงมองตามสายตาของนางก็แค่นเสียงเมื่อเห็นนางจับจ้องหยกพกข้างเอวตนไม่วางตา ดวงตาคมตวัดมองสตรีตรงหน้าที่ยังคงมีรอยยิ้มก็ปลดหยกพกออกจากข้างเอว เดินเข้าไปใกล้แล้วยื่นหยกพกประจำตัวให้นางโดยที่ไม่ได้โยนเช่นครั้งก่อน
“ขอบคุณคุณชายมากเ้าค่ะ ซิ่งหลิงจะรักษาของสำคัญของคุณชายด้วยชีวิต จะรีบไปดูแล้วรีบกลับมาอย่างปลอดภัยนะเ้าคะ” ซิ่งหลิงรู้ว่าเขาคงไม่อวยพรให้นาง ดังนั้นนางจึงหน้าหนาอวยพรให้ตนเองเสร็จสรรพแล้วเดินไปดูลาดเลา
จิ้งเส้าหวงเพียงหัวเราะเสียงต่ำในลำคอ
สตรีนางนี้ช่าง...
ฉลาดเฉลียวและ...เ้าเล่ห์
คงกลัวว่าถ้าพลัดตกน้ำขึ้นมาจริงๆ เขาจะไม่ให้บ่าวที่ติดตามเข้าช่วยเหลือ หากปล่อยให้นางถูกกระแสน้ำพัดพาไปตามยถากรรม หยกพกประจำกายก็จะสูญหาย แล้วเกิดว่านางกลายเป็ศพขึ้นมา หยกพกประจำกายเขาในมือของนางจะกลายเป็หลักฐานชิ้นสำคัญ
แม้ว่าหากเกิดเื่พรรค์นั้นขึ้นจริงๆ ด้วยอำนาจของเงินตราของตระกูลจิ้งการทำให้เื่เงียบก็แสนจะง่ายดาย แต่ก็ต้องแลกมาด้วยช่องโหว่ที่เปิดโอกาสให้สายตาที่เฝ้ารอจับผิดตระกูลจิ้งมีการเคลื่อนไหว
นางฉลาด...
ซิ่งหลิงมือหนึ่งกุมหยกพกไว้แน่นส่วนอีกมือก็ถกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อย เดินลงไปยังเส้นทางที่เป็โพรงหิน ระดับน้ำสูงเพียงแค่ข้อเท้าเท่านั้น รถม้าสามารถเคลื่อนผ่านได้
“คุณชาย ยังพอผ่านได้เ้าค่ะ”
ซิ่งหลิงหมุนตัวกลับร้องบอกเหล่าบุรุษร่างกำยำบนฝั่งที่กำลังทำตัวเป็วีรบุรุษด้วยการมองนางด้วยแววตาห่วงใย
...แต่แววตาห่วงใยนี้ออกจะร้อนแรงกับหยกในมือของนางเป็พิเศษ
รู้หรอกว่าพวกเขาห่วงหยกนี่มากกว่าตัวนาง!
ก็ถึงได้ขอมาอย่างไรเล่า!
ซิ่งหลิงเดินบนก้อนหินลื่นๆ ที่มีตะไคร่น้ำเขียวอื๋อปกคลุมอย่างระมัดระวัง มองพื้นดินห่างออกไปไม่กี่่แขนก็โล่งใจ ทันใดนั้นเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เสียงครืนครั่นดังขึ้นโดยไม่มีลางบอกเหตุทำให้ใจของซิ่งหลิงร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่ทันได้หันมองหรือทำสิ่งใดกระแสน้ำที่ไหลเอื่อยพลันเชี่ยวกรากในพริบตา ซัดโถมร่างบางให้ล้มลง
ซิ่งหลิงหวีดร้องด้วยความใเมื่อตัวนางไหลไปตามกระแสน้ำที่พัดพา แต่ต่อให้ใอย่างไรนางก็ไม่ยอมปล่อยมือจากหยกพก จับของสิ่งนี้ไว้ประดุจฟางเส้นสุดท้าย
จิ้งเส้าหวงอยู่ใกล้ซิ่งหลิงมากที่สุด ก่อนนางจะถูกน้ำพัดพาเขาก็พยายามยื่นมือไปคว้าตัวนางเอาไว้แต่ก็คลาดไปเพียงลัดนิ้วมือ
ร่างกำยำที่อยู่ด้านใต้โพรงหินไม่ทันได้ถอยหลบกระแสน้ำกลับแรงขึ้นราวกับเกรี้ยวโกรธจนทำให้จิ้งเส้าหวงทรงตัวไม่อยู่ ล้มตึงถูกกระแสน้ำพัดพาไปอีกคน
“คุณชาย!”
ยามนี้สองจี้ร้อนใจยิ่งแล้วแม้ว่าพยายามพุ่งเข้าไปช่วยเหลือแต่เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียวจิ้งเส้าหวงและซิ่งหลิงก็หายวับไป!
“เ้าห้ามลงน้ำ! ติดตามคุณชายไปตามเส้นทางของสายแม่น้ำ ข้าจะไปเรียกคนมาช่วย!”
ชุนจี้รีบห้ามไม่ให้เซี่ยจี้หุนหัน สั่งการเสร็จเรียบร้อยก็วกกลับไปที่รถม้าปลดชิ้นส่วนที่ยึดตัวรถม้าและม้าออก ะโขึ้นหลังอาชารีบกลับไปตามคนมาช่วยคุณชายด้วยความร้อนใจ!
609
