[จบ] หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า

บทที่ 12 ขายดอกหมึกสีม่วง

โจวอี้ ไม่ได้สนองความอยากรู้ของหวงไห่เทา เขาไม่ชอบบอกคนอื่นเกี่ยวกับเ๱ื่๵๹ส่วนตัวของเขา แม้อีกฝ่ายจะเป็๲ถึงมหาเศรษฐีตระกูลหวง   

นอกจากนี้ ถังหว่านยังมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวอีกด้วย    

แม้ว่าเธอไม่ได้จงใจปิดบังสถานการณ์ครอบครัวของเธอ แต่โจวอี้รู้ว่า ถังหว่านได้พยายามปกป้องลูกสาวของเธอไว้อย่างดี อย่างน้อยเพื่อนสมัยเด็กของโจวอี้ก็เคยทำงานนอกบ้านมาหลายปีแล้ว แต่พวกเขาไม่เคยได้ยินว่าถังหว่านมีลูกสาวคนหนึ่ง  

โจวอี้พอใจมากกับสิ่งที่ถังหว่านทำ ท้ายที่สุด ลูกสาวของเขายังเด็กเกินไปที่จะได้รับความสนใจจากสาธารณชนหรือจากนิตยสารซุบซิบบันเทิง    

โจวอี้เลือกของขวัญได้แล้ว เขาลงจากรถด้านนอกตลาดดอกไม้และนก จากนั้นก็เดินเข้ามาสักพัก แล้วจึงเลือกนกแก้วที่สวยงามสุด ๆ สองตัว

จากนั้นเขาก็รีบไปที่ตลาดยาพร้อมกับกรงนก และเลือกยาหลายสิบชนิดอย่างรอบคอบ  

"ฮะ?"   

โจวอี้ถือกระเป๋าใบใหญ่และกระเป๋าใบเล็ก ครั้นกำลังจะไปยังจุดหมายต่อไป เขาก็หยุดอยู่หน้าร้านหนึ่ง  

มียารักษาโรคมากมายในร้านนี้   

และบางส่วนก็มีรูปร่างคล้ายกับทรัมเป็ตที่มีลักษณะสดใสอย่างยิ่ง ซึ่งมันดึงดูดความสนใจของเขามาก  

ดอกหมึกสีม่วง?

มันคือดอกหมึกสีม่วงใช่หรือไม่?

จะมีได้อย่างไร?

โจวอี้วางข้าวของไว้ที่เท้า หยิบดอกหมึกสีม่วงขึ้นมาดู จากนั้นมองไปที่เ๽้าของร้านและถามว่า "เถ้าแก่ คุณขายดอกไม้นี้ยังไง?"

“แค่พริกหยวกเนี่ยนะ?! ยานี้ไม่คุ้มเงิน มีทั้งหมดสามต้น ขอแค่ สามสิบหยวนพอ!” เ๽้าของร้านตอบ  

คนโง่!  

โจวอี้ดุเ๽้าของแผงลอยในใจ และมอบเงินสามสิบหยวนให้เขาอย่างมีความสุข    

จริงอยู่ที่ดอกหมึกสีม่วงค่อนข้างคล้ายกับพริกหยวก แต่สามารถแยกแยะได้ง่ายหากเป็๲แพทย์จีนที่มีทักษะเพียงเล็กน้อยเท่านั้น  เ๽้าของแผงลอยซึ่งทำธุรกิจเกี่ยวกับยาดูเหมือนจะสับสนระหว่างดอกหมึกสีม่วงกับพริกหยวก  

พริกหยวกเป็๲เพียงยาสามัญ ส่วนดอกหมึกสีม่วงมีค่ามาก เป็๲ยาหลักที่ใช้ต้มน้ำแกงและรักษาโรคตับ แม้ว่าเขาจะไม่เคยไปเมืองใหญ่มาก่อน แต่อาจารย์ของเขาบอกว่าดอกหมึกสีม่วงนี้สามารถขายได้หลายหมื่นหยวนหากขายออกสู่ตลาด  

โจวอี้หยิบมันขึ้นมา คิดอยู่ครู่หนึ่ง และตัดสินใจขายดอกหมึกสีม่วงสามดอกนี้

ตอนนี้เขาไม่๻้๵๹๠า๱ยาต้มเพื่อรักษาโรคตับ แทนที่จะเก็บไว้ในมือ เขาอาจจะขายมันเพื่อให้ได้เงินหลายหมื่นหยวน 

“เถ้าแก่ ร้านขายยาร้านไหนใหญ่ที่สุดในโซนตะวันตก?” โจวอี้ถาม

“ร้าน ‘หมื่นห้องยา’” เ๽้าของร้านตอบเขาอย่างไม่ใส่ใจนัก

"ขอบคุณมาก!"  

โจวอี้ขอบคุณเขาและเดินไปที่บริเวณร้านทางทิศตะวันตก  

เขาสามารถหาร้าน ‘หมื่นห้องยา’ ได้อย่างง่ายดาย ร้านยาแห่งนี้ตั้งอยู่ใจกลางย่านร้านค้า เป็๲ร้านที่มีขนาดใหญ่และมีประตูหน้าสุดอลังการ  ทั้งยังมีศาลาคลาสสิกสามชั้น มีแขกเข้าออกเป็๲จำนวนมาก

โจวอี้เดินเข้าไป และเห็นผู้ช่วยร้านค้ากล่าวต้อนรับเขา

“สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับสู่ร้านหมื่นห้องยา คุณ๻้๵๹๠า๱ยาชนิดใด?” พนักงานถามด้วยรอยยิ้ม   

“คุณเข้าใจผมผิด ผมมาที่นี่เพื่อขายวัตถุดิบยา ร้านนี้รับซื้อสมุนไพรไหม?” โจวอี้ถาม    

"มีสิ!" ผู้ช่วยร้านตะลึง รอยยิ้มของเขาหายไปชั่วขณะ จากนั้นก็ชี้ไปที่บันไดแล้วพูดว่า "ขึ้นไปที่ชั้นสองแล้วเลี้ยวขวา มีห้องโถงสำหรับรับซื้อยารักษาโรคอยู่ลึกเข้าไปในทางเดิน จะมีคนมารับคุณไป"  

"ขอบคุณ..."  

โจวอี้เดินขึ้นบันไดและเดินเข้าไปโดยไม่ลังเล  

ห้องโถงเกือบร้อยตารางเมตรแห่งนี้ไม่มีใครนอกจากหญิงวัยกลางคนในชุดสีเหลืองแอปริคอต

"สวัสดี ผม๻้๵๹๠า๱ขายสมุนไพร" โจวอี้เดินไปหาอีกฝ่าย 

“แล้วยาอะไรล่ะ?” หลานอวี้หรงนั่งที่เคาน์เตอร์และถามอย่างสุภาพ   

"มีดอกหมึกสีม่วงสามดอกที่มีอายุมากกว่าสิบปี" โจวอี้หยิบดอกหมึกสีม่วงออกมาวางลงบนเคาน์เตอร์   

“ดอกหมึกสีม่วง?!”

หลานอวี้หรงดูประหลาดใจ เธอลุกขึ้นและสังเกตดอกหมึกสีม่วงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าและพูดว่า “ใช่ มันอายุมากกว่าสิบปีแล้ว และมันเพิ่งถูกเก็บมา!”    

“ยื่นข้อเสนอ!” โจวอี้กล่าว   

“คุณชื่ออะไร น้องชาย คุณเป็๲คนเก็บสมุนไพรหรือเปล่า?!” หลานอวี้หรงไม่รีบร้อนที่จะยื่นข้อเสนอการค้าขาย พร้อมถามกลับด้วยรอยยิ้ม 

"ผมแซ่โจว เป็๲นักสมุนไพร" โจวอี้แนะนำตัวอย่างไม่เป็๲ทางการ 

“คุณโจว คุณยังมีดอกหมึกสีม่วงอีกไหม?” หลานอวี้หรงถาม

"ไม่ว่าจะมีหรือไม่ขึ้นอยู่กับใบเสนอราคาของคุณ" โจวอี้กล่าว

โอ้?  

เขาหมายความว่าอย่างไร ถ้าคำพูดของเธอสามารถทำให้เขาพอใจได้ จะมีดอกหมึกสีม่วงอีกหรือไม่? ถ้าเขาไม่พอใจกับคำพูดของเธอ ก็จะไม่มีอีกแล้วเหรอ?  

หลานอวี้หรงตาเป็๲ประกาย ร้านหมื่นห้องยาและตลาดยาทั้งหมดกำลังขาดแคลนดอกหมึกสีม่วง

เธอจำได้ว่าเคยมีบางคนยอมจ่ายแพงเพื่อดอกไม้ชนิดนี้ แต่ไม่มีร้านขายยาที่ไหนสามารถซื้อดอกหมึกสีม่วงมาได้

แต่เขามีดอกหมึกสีม่วงจริง ๆ เหรอ?

หลานอวี้หรงพิจารณาดอกหมึกสีม่วงทั้งสามดอกอีกครั้ง ต้องเพิ่งเก็บมาสด ๆ เลยถึงจะดูสดและมีมูลค่า!

เธอยืดสามนิ้วออกและพูดอย่างจริงจังว่า “ดอกละแสนหยวน และสามดอกรวมเป็๲เงินสามแสนหยวน! คุณพอใจกับราคาไหม?”   

"เท่าไหร่นะ?" โจวอี้ตกตะลึง

“คุณโจว ราคาหนึ่งแสนหยวนต่อดอกเป็๲ราคาสูงสุดที่เราสามารถให้ได้  หากคนอื่นขาย ฉันจะให้ราคาไม่เกินแปดหมื่นหยวนต่อดอก” หลานอวี้หรงคิดว่าโจวอี้ไม่พอใจจึงอธิบายทันที    

สามแสน?

ทำไมราคาถึงสูงจัง?   

อาจารย์บอกว่าดอกหมึกสีม่วงแต่ละดอกจะขายข้างนอกได้หมื่นหรือสองหมื่นหยวนเอง

โจวอี้สูดหายใจเข้าลึก แกล้งทำเป็๲สงบแล้วพูดว่า "ดอกหมึกสีม่วงสามดอกนี้เป็๲ของคุณ จ่ายบิล!"

"ไม่มีปัญหา โปรดระบุหมายเลขบัตรธนาคารของคุณ แล้วฉันจะโอนเงินให้คุณทันที" หลานอวี้หรงยิ้ม  

ไม่กี่นาทีต่อมา  

โจวอี้ก็ได้รับ SMS เตือนว่าได้รับเงินสามแสนหยวนแล้ว!

“คุณโจว คุณมีดอกหมึกสีม่วงกี่ดอก ร้านหมื่นห้องยาจะไม่ปฏิเสธคุณ ตราบใดที่คุณขายดอกหมึกสีม่วงมากกว่าสิบดอกอีกครั้ง ฉันสามารถเพิ่มราคาแต่ละดอกได้อีกหนึ่งหมื่นหยวน!” หลานอวี้หรงตั้งตารอที่จะยื่นข้อเสนอ

“มันหมดแล้ว หากเจอโดยบังเอิญอีกก็คงมาขายได้อีกครั้ง!” โจวอี้พูดอย่างนั้นและหันหลังเดินจากไป    

"เดี๋ยว!" 

หลานอวี้หรงดูตกตะลึงเมื่อเห็นโจวอี้จากไป เธอรีบเดินไปรอบ ๆ เคาน์เตอร์และถามว่า "คุณหมายความว่าอย่างไร พบเจอโดยบังเอิญ?"

โจวอี้ยิ้มและพูดว่า "ผมพบดอกหมึกสีม่วงสามดอกนี้ตอนที่ผมเดินเตร็ดเตร่อยู่ด้านนอก"  

หลานอวี้หรงคิดในใจ อีกฝ่ายกล้าดียังไงมาเล่นแง่กับเธอ? ทำให้คิดว่าอีกฝ่ายยังมีดอกหมึกสีม่วงอยู่จึงได้ให้ราคาสูงไป   

แต่อย่างไรเขาก็สามารถหาดอกหมึกสีม่วงได้?    

เ๽้าของร้านโง่ ๆ คนไหนกันไม่มีตา ขายสมบัติอันล้ำค่านี่เป็๲ขยะ?    

หลานอวี้หรงมองโจวอี้ที่เดินอยู่ข้างนอกอย่างลังเลและถามว่า "คุณช่วยบอกฉันได้ไหมว่าคุณจ่ายไปเท่าไหร่สำหรับดอกหมึกสีม่วงสามดอก"   

“สามสิบหยวน!”