มิน่าล่ะเซดริกถึงได้มีั์ตาแดงก่ำเื่ผีสางมันเป็เื่ไกลตัวสำหรับพัตรา เธอไม่เชื่อเื่พวกนี้หรอกแต่ก็ไม่ได้ท้วงติงคนที่งมงายเหมือนกัน ทุกคนต่างก็มีความเชื่อเป็ของตัวเอง
ทว่าเื่ราวที่พัตราประสบพบเจอมาช่างเหลือเชื่อคนปกติเขาไม่มีั์ตาสีแดงเพลิงหรอก พลางชำเลืองมองสบสายตาอีกฝ่ายตอนนี้ั์ตาคู่นั้นกลับมามีสีฟ้าอมเทาเป็ปกติแล้ว
สงสัยเธอคงต้องเปลี่ยนความคิดแล้วกระมังผีอาจมีอยู่จริงก็ได้ เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นไม่สามารถอธิบายด้วยวิทยาศาสตร์ได้เลย
“ชะ…ช่างมันเถอะ คุณจำอะไรไม่ได้ก็ไม่แปลกหรอกขนาดฉันเห็นคุณเปลี่ยนไปแบบนั้นยังไม่เชื่อสายตาตัวเองเลย”
“แต่ถ้ามิลค์อยากจูบผมก็ได้นะตอนนี้เลยไหม”
เซดริกกางแขนทั้งสองข้างออกเป็การเชื้อเชิญให้พัตราเข้าไปในอ้อมกอดเขาอีกครั้งดวงตาหวานหยาดเยิ้มเป็ประกาย แย้มยิ้มน้อยๆ ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็ส่ำ
ไม่ปฏิเสธว่าเซดริกดูมีเสน่ห์แพรวพราวชวนหลงใหลถ้าไม่ติดที่ว่าเขาเป็สตอล์กเกอร์ไม่แน่พัตราอาจเหมือนสาวๆทั่วไปที่เห็นชายหนุ่มแล้วกรี๊ดกร๊าดวิ่งเข้าหาก็ได้
“ไม่เอาคุณมันน่ากลัว ฉันไม่อยากยุ่งด้วย ขอตัวนะ”
ว่าแล้วก็หันหลังใส่เดินฉับๆหนีเขาไปยังรถคันหรูซึ่งจอดอยู่ถัดไปราวหกคัน ไม่สนใจเสียงของคนข้างหลัง
“เดี๋ยวสิมิลค์”
เซดริกเดินกึ่งวิ่งมาคว้าแขนพัตราเอาไว้ได้ทันเขาอุตส่าห์ยอมให้เธอแตะเนื้อต้องตัวยังมาทำหยิ่งใส่เขาอีกปกติไม่มีใครสามารถััร่างกายกำยำได้ง่ายๆ หรอก หญิงสาวน้อยคนนักที่เขาอนุญาตและเธอก็คือหนึ่งในนั้น
หากคิดดูแล้วเธอขี้เหร่ที่สุดในบรรดาสาวๆที่เขาสนใจ แต่เขากลับสนใจเธอมากที่สุด หรือเรียกได้ว่าั้แ่ได้เห็นหน้าเธอเมื่อสองปีก่อนเขาก็ไม่มีกะจิตกะใจไปหาสาวๆ คนอื่นอีก
เขาคอยแอบสอดส่องเธออยู่ห่างๆมาตลอด ถึงแม้ว่าเขาไม่ได้คอยตามเธอด้วยตัวเองแต่เขาก็มีลูกน้องคอยติดตามและรายงานให้ตลอดเวลา
“อย่ามาเรียกฉันแบบนี้ฉันไม่ชิน”
พัตราหันกลับมาเผชิญหน้ากับเซดริกอีกครั้งเธอไม่ชอบให้ใครมาตีสนิทแบบที่เขากำลังทำอยู่
“เล่นตัวจริงๆเลยนะคุณ ผมอยากเรียกแบบนี้ก็เรียกไม่ได้ ผมให้อะไรคุณก็ไม่ยอมรับผมต้องทำยังไงคุณถึงจะยอม”
เซดริกนึกฉุนอยู่ในใจพัตราเป็ผู้หญิงคนเดียวที่เขายอมทุ่มเททุกอย่างให้อย่างไม่ทันได้คิดไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงได้มีอิทธิพลต่อหัวใจของเขานัก แต่ดูเธอสิไม่สนใจเขาเลยสักนิดกว่าจะได้เจอกันแต่ละครั้งเขาต้องสิ้นเปลืองแรงออดอ้อนเธอไปมากเท่าไร
หญิงสาวคนอื่นไม่เคยได้รับสิ่งนี้จากเขา
“ไม่ต้องให้อะไรฉันทั้งนั้นค่ะเราไม่ใช่ญาติกัน คุณจะมาทำดีกับฉันเพื่ออะไรคะ”
พัตราอยากรู้ว่าทำไมจู่ๆคนตรงหน้าที่เพิ่งพบกันไม่กี่วันก็ยัดเยียดทุกอย่างให้เธออย่างไม่มีเหตุผล
“ผมชอบมิลค์”
“คะ?”
เธอหูฝาดไปใช่ไหม
พัตรายืนนิ่งตะลึงงันไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะถูกสารภาพรักตรงลานจอดรถแบบนี้ เขาเลือกสถานที่ได้เหมาะจริงๆมีอย่างที่ไหนคนปกติเขาบอกความในใจกันตรงนี้ นอกจากคนบ้าเท่านั้น
และเซดริกก็คือคนบ้าคนนั้น
“ไม่รู้สิผมก็ไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกัน”
“อะไรของคุณคุณว่างมากเลยเหรอคะ ถึงได้มาล้อเล่นกันแบบนี้ ปล่อยค่ะ ฉันจะกลับบ้านแล้ว”
พัตราดึงแขนตัวเองจากมือใหญ่เดินไปเปิดประตูรถ แต่ยังไม่ทันได้เข้าไปข้างในมือใหญ่ก็ดันประตูเอาไว้เสียก่อน
ผู้ชายจอมตื๊อ
“คุณคะถ้าคุณจิตใจไม่ปกติกรุณาไปพบแพทย์ค่ะ ฉันไม่ว่างมาเล่นกับคนบ้าอย่างคุณนะคะ”
น่าเสียดายความหล่อจริงๆ
ไม่น่าเป็บ้าเลยพัตราทอดถอนหายใจ พยายามสงบสติอารมณ์แล้วพูดด้วยดีๆ
“มิลค์ผมไม่ได้บ้า”
“คนบ้ามักจะคิดว่าตัวเองไม่ได้บ้าทั้งนั้นแหละคุณ”
พัตรายืนเท้าสะเอวมองคนตรงหน้าเริ่มมีน้ำโหขึ้นมานิดๆ ไม่อยากเสียเวลาเสวนากับเซดริกมากไปกว่านี้เพราะไม่ว่าพูดอะไรไปเขาก็ไม่ฟัง เขาพยายามยัดเยียดความคิดของตัวเองมาให้เธอให้ได้
“มิลค์ไม่เข้าใจผมหรอกรู้ไหมั้แ่ผมพบคุณครั้งแรก ผมก็เปลี่ยนไปราวกับคนละคน”
“เราเพิ่งพบกันครั้งแรกเมื่อไม่กี่วันนี้เองนะคะคุณมโนมากไปแล้วค่ะ”
“ไม่ใช่ผมพบคุณเมื่อเกือบสองปีที่แล้ว”
“หะ…หา”
นั่นมันสตอล์กเกอร์ของแท้เลยนะ
พัตรากะพริบตาปริบๆไม่คิดว่าเซดริกจะเข้าขั้นอาการหนักรักษาไม่หายแล้ว สงสัยต้องเข้าไปอยู่โรงพยาบาลศรีธัญญาแล้วกระมัง
“ตอนนั้นคุณยังสิวเขรอะหน้าอยู่เลย”
“อะไรนะคะ”
“ผมบอกว่าผมเจอคุณั้แ่เกือบสองปีที่แล้ว”
“ไม่ใช่ฉันถามถึงประโยคก่อนหน้านี้”
“อ๋อคุณสิวเขรอะหน้าใช่ไหม”
ผลักโครม!
เสียงของหนักตกลงกระแทกพื้นอย่างแรงไม่ใช่อะไรหากคือร่างใหญ่ตรงหน้าพัตรารีบขึ้นรถแล้วขับออกจากโรงพยาบาลโดยไม่หันไปสนใจคนบ้าที่ตามก่อกวนเธออีก
“โอ๊ย! ่นี้ทำไมมันซวยชะมัดยาดอย่างนี้วะเนี่ย เจอแต่คนบ้า”
![[Boy Love] รักเริ่มจาก 100 (It starts with 100%)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1724938391_37184270.webp)
1K
