กรุบ กรับ กรุบ กรับ
เสียงฝีเท้าของม้าเกือบสิบตัวได้เดินมาถึงประตูคฤหาสน์ ชายชราร่างสูงใหญ่ เดินลงมาจากรถม้า นั่นคือ ‘แกรนด์ดยุกโคฟอร์ท ไวท์ เอทบรัช’ ผู้มีศักดิ์เป็ “พ่อ” ของดยุกเซนอล
ท่านดยุกโค้งคำนับให้เล็กน้อย บรรยากาศดูตึงๆ ยังไงไม่รู้
“ขอยินดีต้อนรับ ท่านแกรนด์ดยุกสู่เมืองบาราเธียร์ครับ…”
“อื้มม ข้าไม่ได้มาที่นี่หลายสิบปีดูเปลี่ยนไปเยอะเลยสินะ”
ท่านแกรนด์ดยุกกล่าวพลางมองไปรอบๆ
“ท่านคงเดินทางมาเหนื่อยๆ เชิญด้านในก่อนครับ”
“เดี๋ยว.. แขกยังไม่หมด ข้าพาท่านชาย เฟอร์เคาน์ เช โจลิน่า และ คุณหนูโซเฟียร์ เช โจลิน่าบุตรชายคนโตและบุตรสาวคนเล็กของอดีตองค์รักษ์มาด้วย”
สิ้นเสียงกล่าว รถม้าอีก 2 คันก็ตามเข้ามาพร้อมการปรากฏตัวของหนุ่มสาวผู้สูงศักดิ์
“สวัสดีค่ะ ท่านดยุกเซนอล..”
เสียงเล็กๆ ที่มาจากสตรีสาวร่างบางนั้นดังขึ้นนางหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของท่านดยุกก่อนจะโค้งคำนับตามฉบับสตรีสูงศักดิ์
“ยินดีต้อนรับครับ…เชิญทุกท่านเข้าด้านในคฤหาสน์ก่อนได้เลยครับ “
ดยุกผายมือก่อนจะเดินนำแขกไปที่ห้องโถง ฉันเดินตามขบวนคนรวยนั่น ก่อนจะเสริฟของว่างให้แขกและกลับไปยืนประจำตำแหน่งที่ไม่ห่างจากดยุกมากนัก
โซเฟียร์ : “คฤหาสน์สวยมากเลยนะคะ”
ดยุกเซนอล: “ขอบคุณครับ พวกท่านเดินทางมาไกล คงจะเหนื่อยและลำบากน่าดู”
โซเฟียร์ : “ไม่เลยค่ะท่านอาโคฟอร์ทแจ้งว่าจะพามาเที่ยวเล่นหาท่าน ข้าเลยติดตามมาด้วยต้องขออภัยที่มารบกวนท่านแล้วค่ะ”
นางพูดก่อนจะก้มหน้าอย่างเขินอาย
เฟอร์เคาน์ : “ ใน่นี้ใกล้หน้าฝนอากาศเริ่มเย็นลงแล้วสินะครับ”
ดยุกเซนอล : “ครับ ่นี้ข้าเลยยุ่ง กับการเตรียมเก็บเกี่ยวผลผลิตส่งเข้าเมือง”
โซเฟียร์ : “ดีเลยค่ะเห็นทีข้าคงต้องขอชิมผลไม้จากแดนใต้ซะหน่อยแล้วเห็นว่ามะม่วงหวานขึ้นชื่อมากเลยนะคะ”
ดยุกเซนอล : “ยินดีครับ”
เฟอร์เคาน์ “แล้วนี่ ปราสาทใหญ่เช่นนี้ อยู่คนเดียวคงเหงาแย่สินะครับ”
ดยุกหุบยิ้มลงทันทีเพราะเริ่มจะเข้าใจความหมายของการมาในครั้งนี้แล้ว
ดยุกเซนอล : “ไม่หรอกครับ ทหารและคนรับใช้มากมาย อึกทึกจนข้าแทบนอนไม่หลับ”
เฟอร์เคาน์ : “หรือครับ ดีแล้วครับ ข้าก็ห่วงท่านเพราะได้ข่าวั้แ่ดัชเชลจากไป ท่านคงจะทุกข์ใจมากเลยทีเดียว”
ดยุกนิ่งไปซักพัก ก่อนจะพูดด้วยเสียงราบเรียบฟังชวนขนลุกออกมา
“ขอบคุณในความเป็ห่วง ทั้งๆ ที่พึ่งรู้จักกันนะครับ..คนในเมืองช่างมีจิตใจเมตตารู้เื่ของข้าจนพวกท่านต้องลำบากใจมาเป็ห่วงซะแล้ว”
ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ จนฉันอยากจะวิ่งออกมากรี๊ด
“อะแฮ่ม วันนี้เราไปเดินชมคฤหาสน์กันหน่อยไหม ท่านดยุก”
แกรนด์ดยุก ทำลายบรรยากาศอันอึดอัดนี้ก่อนจะชวนกันไปเดินเล่น
“เชิญครับ”
ดยุกนำทางเดินไปชมสวนและตึกต่างๆในคฤหาสน์ ยกเว้นสวนและตึกฝั่งใต้ ที่เป็ถิ่นต้องห้ามนั้
“เชิญทุกท่านพักผ่อนตามสบายนะครับถ้าขาดเหลืออะไร แจ้งโจอานกับซาลิน่าได้เลยนะครับ”
“ซาลิน่า..หรอครับ”
ท่านชายเฟอร์เคาน์ถามก่อนจะเอียงคอมองฉันและยิ้มให้ ฉันยิ้มตอบก่อนจะโค้งหัวให้เล็กน้อย
“ครับ ซาลิน่า ..นางเป็ผู้ช่วยอีกคนของข้า”
“เอ๋~~ มีผู้ช่วยเป็สตรีด้วยแปลว่าเก่งไม่เบาเลยสินะคะ”
คุณหนูโซเฟียร์ยิ้มให้ฉัน
“แล้วนี่ พอจะรู้การบ้านการเมืองด้วยไหมคะหรือว่า ‘ช่วย’ เื่ไหนคะ”
คุณหนูถามฉันก่อนจะมองฉันั้แ่หัวจรดเท้าและหัวเราะเบาๆ
‘เอ้าาา ถึงฉันจะด๊องๆแต่พอจะเดาสายตาหล่อนออกนะยะ ก็มาดิครัช’
ฉันคิดในใจ ก่อนจะยิ้มตอบ
“ช่วยเื่ส่วนตัวก็มีบ้างค่ะ เพราะนอกจากดิฉันก็คงไม่มีคนไหนทำได้ เนาะ โจอาน”
ฉันหันไปหาโจอานเ้าตัวเลิ้กลั้กก่อนยิ้มแหะๆ ออกมา ยัยคุณหนูโซเฟียร์จ้องตาขวางใส่ฉันจนดยุกต้องรีบห้าม
“ คือซาลิน่าพึ่งมาใหม่ครับนางเลยไม่ค่อยรู้เื่ภายในมากนัก แต่งานอย่างอื่น ถือว่านางทำใช้ได้ครับ”
“แหมๆ คงต้องพัฒนาอีกเยอะ เลยสินะคะ”
ฉันยิ้มตอบไปก่อนที่ดยุกจะใช้ให้ไปรับอาหารจากในครัว
ฉันกำลังถือถาดอาหารเดินลัดมุมตึกจู่ๆ ก็ชนเข้ากับร่างสูงใหญ่ของใครบางคน
พลั้ก !
“ว้ายยย”
เพล้งง
เสียงจานอาหารหล่นลงพื้น คนที่ฉันชนคือท่านชายเฟอร์เคาน์ นั่นเอง
“ขะ ขอโทษค่ะ ฉันนี่ซุ่มซ่ามจริงๆ”
ฉันรีบดึงแขนเสื้อตัวเองไปเช็ดเสื้อของเขาที่เปื้อนคราบอาหารอยู่ เขาจับมือฉันแน่นฉันเงยหน้าขึ้นมองก็สบตากับเ้าตัวที่ยิ้มอย่างเป็มิตรอยู่
“ไม่เป็ไร ข้าไม่ระวังเอง”
“ทะ ท่าน.. เสื้อท่านเปื้อนหมดแล้วฉันจะเช็ดให้นะคะ”
“ไม่เป็ไรจริงๆ แค่เสื้อเปื้อนเอง”
เขาพูดทั้งๆ ที่ยังไม่ปล่อยมือฉันฉันพยายามดึงมือกลับ แต่เหมือนเ้าตัวจะจับไว้แน่นจนฉันแทบขยับมือไม่ได้
“คือ… มือ..”
เขาก้มลงมอง ก่อนจะปล่อยและยิ้มเขินๆ
“ขอโทษนะ..”
“...”
“ซาลิน่า”
“คะ”
“เปล่า ข้าเรียกเพราะจะได้จำชื่อเ้าได้”
“คะ? ท่านจะจำชื่อคนรับใช้ไปทำไมคะ”
“เพราะเ้าน่าจดจำน่ะ..”
เอ๋ อะไรของตาหมอคนนี้นะ
“..ซาลิน่า!” เสียงของท่านดยุกดังขึ้น
“คะ ท่านดยุก”
ดยุกเดินจ้ำเท้ามาก่อนจะยืนขวางระหว่างฉันกับท่านชายเฟอร์เคาน์
“มีอะไรกันหรือครับ”
“อ่อ… แค่อุบัติเหตุนิดหน่อยครับ”
ดยุกหันมามองฉันเป็เชิงถาม
“เอ่อ ฉันเดินชนท่านชายค่ะ อาหารเลยหก…ต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ”
“ท่านชายว่าจะมาเข้าห้องน้ำ ห้องน้ำอยู่ในตึกทำไมถึงมาอยู่ทางเดินนี้ได้หรอครับ”
“แหมๆๆ คิดว่าคงหลงน่ะครับ ข้าน่ะเป็คน..จำทางไม่ค่อยได้น่ะครับ”
“เป็ถึงท่านชาย แต่จำทางไม่ค่อยได้…ไม่ค่อยสมเหตุผลเลยนะครับ”
“คร้าบบบ ท่านติข้าต่อหน้าสาวใช้แบบนี้ข้าก็อายแย่”
“เชิญทางนั้นได้เลยครับข้าจะพาท่านไปทำความสะอาดและเปลี่ยนเสื้อเอง”
ดยุกผายมือให้คุณชายกลับเข้าตึกฉันรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายความไม่ถูกกันของสองคนนี้ พึ่งเจอกันไม่ใช่หรอทำไมไม่ถูกกันซะแล้วล่ะ
942
![[จบ] สาวนาผู้เป็นมารดาของครอบครัวตัวร้าย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1676012370_30572998.webp)
