บันทึกวิถีเซียนกระบี่แสวงพ่าย

บทที่ 39 ก่อปราณขั้นเจ็ด! ท่าชักกระบี่

ในตำบลเงียบสงัดไปเนิ่นนาน ครู่ใหญ่ผ่านไปก็ยังไม่มีเสียงใดดังขึ้นเลย

ในยามนี้ผู้คนมากมายยังไม่ได้เข้านอน ผู้ที่กล้าหาญกว่าเขาหน่อยก็เริ่มแอบมองลอดหน้าต่างออกไป

ผลก็คือ พวกเขาเห็นเด็กหนุ่มนั่งแทะเมล็ดแตงโมอยู่ใกล้ๆ

ส่วนบนพื้นนั้นมีศพไร้ลมหายใจร่างหนึ่งนอนอยู่

บ้านเรือนถล่มเละ บนถนนเต็มไปด้วยหลุมลึกและรอยกระบี่

โครม!!

ก่อนหน้านี้ หลี่กวนฉีไปที่บ้านของจางต้าหนิว ลากโครงกระดูกโครงหนึ่งขึ้นมาจากบ่อน้ำ

นั่นคือโครงกระดูกของหลี่หลานฮวา

หลังจากฝังนางอย่างดีแล้ว เขาจึงค่อยๆ ลุกขึ้น และพริบตาถัดไปเงาดำสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าที่ไกลออกไป

ประเดี๋ยวต่อมาหลี่หนานถิงก็กระโดดลงจากกระบี่บิน กระบี่บินนั้นหมุนควงตลบหนึ่งแล้วเข้าฝักเอง

หลี่หนานถิงพุ่งปราดมายังข้างกายเด็กหนุ่ม ตรวจดูแล้วก็พบว่าหลี่กวนฉีมิเพียงไร้บาดแผลใดๆ

ยังทะลวงไปถึงขอบเขตก่อปราณขั้นหก!

หลี่กวนฉีพูดอย่างคลุมเครือเล็กน้อยก็หลอกผ่านไปได้

บอกเพียงว่ารากวิญญาณอัสนีของเขาต้านทานวิญญาณร้ายนั้นได้ดี จึงเอาชนะมาได้อย่างหวุดหวิดเท่านั้น

สุดท้ายแม้ชายชราจะยังคงกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก

เขาพาหลี่กวนฉีขี่กระบี่กลับไปยังสำนักกระบี่ต้าเซี่ย

ก่อนจากไป หลี่กวนฉีมองตำบลซิ่งอวิ๋นอย่างลึกล้ำ หวนระลึกถึงหลี่หลานฮวาผู้ตายตกอย่างไม่สมควร

พึมพำเบาๆ ว่า "คำพูดที่ว่าทุกข์ก่อนสุขทีหลัง ทรมานนางมาปีแล้วปีเล่า"

ระหว่างทาง หลี่กวนฉีก็เล่าเรื่องราวของตำบลซิ่งอวิ๋นให้ชายชราฟังเช่นกัน

หลี่หนานถิงเงียบไปเนิ่นนาน จึงเอ่ยเสียงเบาว่า "กวนฉี นี่แหละคือจิตใจและธรรมชาติของมนุษย์"

หลี่กวนฉีเว้นช่วงไปครู่ใหญ่ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วว่า "ข้าทราบขอรับ แต่ทุกครั้งที่เจอเรื่องเช่นนี้ก็ยังรู้สึกอยู่ดีว่าน้ำใจคนช่างจืดจางเหลือเกิน"

"ข้าถึงกับคิดว่า หากยามนั้นมีใครออกมาพูดทวงความยุติธรรมให้หลี่หลานฮวาสักคำ"

"เรื่องราวอาจจะไม่ลงเอยเช่นนี้ก็ได้"

"น่าเสียดาย... ในโลกนี้หามีคำว่า 'หากว่า' ไม่"

หลี่หนานถิงยังคงไม่พูดอะไร หลายสิ่งหลายอย่างและหลักการต่างๆ จำเป็นต้องผ่านประสบการณ์และเข้าใจด้วยตนเองถึงจะรู้ว่าเหตุใดหลักการเหล่านั้นจึงดำรงอยู่

"เอ่อ... ท่านอาจารย์ ขอหินวิญญาณให้ข้าสักหน่อยได้ไหมขอรับ?"

"คะแนนนี่ก็ได้มายากเย็นเกินไปแล้ว! เป็นภารกิจระดับหนึ่งแท้ๆ เหตุใดถึงได้เจอวิญญาณร้ายที่แข็งแกร่งเช่นนี้หนอ"

สีหน้าของหลี่หนานถิงดูไม่ดีเอาเสียเลย เมื่อนึกถึงว่าศิษย์ของตนเกือบเสียชีวิตไป โทสะก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

พูดเพียงคำเดียวว่าเขามิต้องยุ่งกับเรื่องนี้แล้ว

หลังจากกลับมาถึงสำนัก หลี่กวนฉีก็ไม่ได้พักผ่อน เขายังคงนั่งสมาธิฝึกฝนเช่นเคย

ส่วนวิญญาณกระบี่ก็รักษาสัญญา ไม่ได้ขโมยปราณต้นกำเนิดที่เขาฝึกฝนอีก

เช้ารุ่งขึ้น เมื่อหลี่กวนฉีตื่นจากภวังค์ฝึกฝนก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าทั้งกาย ความคิดแจ่มใสปลอดโปร่ง

ลุกขึ้นจัดวางหลักไม้ที่เตรียมไว้ล่วงหน้าแล้วซ้อมท่าหมัดหลายสิบรอบ

หลังจากอบอุ่นร่างกายเพียงพอแล้ว หลี่กวนฉีก็หยิบกระบี่เหล็กกล้าออกมาเริ่มต้นฝึกกระบี่อย่างบ้าคลั่ง

ขณะนี้ฟ้ายังไม่สว่าง แต่หลี่กวนฉีฝึกกระบี่มาแล้วถึงสองชั่วยาม

ในตอนนั้นเอง เสียงของวิญญาณกระบี่ก็ดังขึ้นในสมองของเขาอย่างฉับพลัน

"กระบี่เคลื่อนตามสังขาร อย่าให้กระบี่เป็นฝ่ายนำเจ้า!"

"การฟันต้องฉับไว ต้องรวดเร็ว!"

"ก่อนจะแทง ต้องรวบรวมพลังทั้งร่างกายแล้วจึงแทงออกไป!"

คำพูดของวิญญาณกระบี่ทำให้หลี่กวนฉีรู้สึกเหมือนได้รับการชี้ทางสว่าง

กระบี่ยาวในมือของเขาเพียงแค่เปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ในดวงตาเต็มไปด้วยความจริงจัง

เช้ง! 

กระบี่ในมือแทงออกไปอย่างรวดเร็ว!

กระบี่ยาวผ่าอากาศ ถึงกับส่งเสียงสนั่นเสียดหูออกมา

กระบี่นี้เร็วดั่งสายลม เสาไม้ขนาดเท่าเอวนั่นพลันระเบิดแตกออก!

ตูม!

มุมปากของหลี่กวนฉีเผยรอยยิ้ม ไม่คิดเลยว่าสายตาของวิญญาณกระบี่จะแหลมคมถึงเพียงนี้

แม้แต่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่แม้แต่ท่านอาจารย์ยังมองไม่ออก

วิญญาณกระบี่กลับสามารถชี้ให้เห็นได้ทุกครั้งว่าปัญหาของเขาอยู่ที่ใด

หลังจากที่เขาเก็บกวาดเสร็จ หัวหน้าผู้ดูแลสำนักนอกก็มาตามหาหลี่กวนฉีที่นี่ด้วยตนเอง

"ฮ่าๆ วีรบุรุษย่อมเกิดจากคนหนุ่มสาวจริงๆ"

"คราวนี้... เป็นปัญหาของหอภารกิจ ดังนั้นคะแนนสำนักจึงคำนวณให้เป็นห้าเท่า!"

"คะแนนทั้งหมดได้เก็บไว้ในป้ายหยกของเจ้าแล้ว"

หลี่กวนฉียิ้มพลางกล่าวว่า "ถ้าเช่นนั้นข้าต้องขอบคุณผู้ดูแลโจวที่เอาใจใส่แล้ว ไว้ข้าจะนำสุราดีสองขวดมาให้อาโจวนะ"

ยามผู้ดูแลสกุลโจวผู้นั้นได้ยินคำพูดนี้เข้าก็ยิ้มตาหยี เขากังวลมาตั้งแต่เมื่อวาน

แต่โชคยังดีที่หลี่กวนฉีได้กล่าวกับอาจารย์ว่า "หากท่านไปโกรธเขา ภายหลังศิษย์ของท่านจะไม่ลำบากหรือ? แล้วจะรับภารกิจได้อย่างไรขอรับ?”

ดังนั้น หลี่หนานถิงจึงส่งคนไปตักเตือนผู้ดูแลโจวคนนี้เล็กน้อย

จึงเป็นที่มาของเหตุการณ์ในขณะนี้

เขาเข้าใจหลักการที่ว่าเกี้ยวดอกไม้ต้องอาศัยคนหลายคนช่วยกันหาม

ภาพที่ผู้ดูแลโจวยิ้มแย้มต้อนรับหลี่กวนฉีนั้นก็อยู่ในสายตาของศิษย์สายนอกหลายคนเช่นกัน ไม่ต้องพูดถึงความอิจฉาริษยาเลย

ในวันต่อมา หลี่กวนฉีมีคะแนนสะสมไม่น้อย อีกทั้งยังได้รับถุงเก็บของจากหลี่หนานถิงที่มีหินวิญญาณระดับต่ำถึงหนึ่งพันก้อน

อาจกล่าวได้ว่าหลี่กวนฉีไม่จำเป็นต้องวิ่งวุ่นทำภารกิจไปทั่วเพื่อหาทรัพยากรในการฝึกฝนอีกต่อไป

ในช่วงเวลาหนึ่งเดือนต่อจากนั้น

เงาร่างของหลี่กวนฉีปรากฏให้เห็นบนแท่นบูชาวิญญาณของสำนักแทบจะทุกวัน

ในช่วงเวลาหนึ่งเดือนนี้ พลังของหลี่กวนฉีก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว!

เพียงแค่หนึ่งเดือนสั้นๆ เขาก็มาถึงขอบเขตก่อปราณขั้นเจ็ดแล้ว!

ความเร็วเช่นนี้ทำให้ปวงชนตกตะลึง และยังทำให้หลายคนเข้าใจว่าช่องว่างระหว่างพวกเขากับอัจฉริยะผู้นี้ช่างกว้างใหญ่เพียงใด

หลี่กวนฉีเป็นเหมือนเครื่องจักรที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

ทุกวันนอกจากฝึกกระบี่แล้ว เวลาเกือบทั้งหมดคือการฟื้นฟูลมปราณในระหว่างการฝึกฝน

เวลาที่เหลือ หลี่กวนฉีก็จะมายังลานฝึกในสำนัก

เพียงใช้หินวิญญาณระดับต่ำหนึ่งก้อนก็สามารถเปิดห้องเล็กที่มีกลไกอยู่ภายในได้ห้องหนึ่ง

พื้นที่ภายในห้องกว้างถึงร้อยจั้ง อาวุธใดที่ต้องการก็จะจัดหาให้

ในช่วงเวลาหนึ่งเดือนนี้ กระบี่วิชชุฟ้าบัวมรกตของเขาก็บรรลุถึงขั้นปลายระดับสมบูรณ์แบบแล้ว

ยามออกกระบี่ เสียงกระบี่ดังก้องไปทั่ว สร้างดอกบัวมรกตได้หกดอกในชั่วพริบตา

แต่เมื่อเขาโอ้อวดกับวิญญาณกระบี่อีกครั้ง วิญญาณกระบี่ก็ทนไม่ไหวเอ่ยปากพูดประโยคหนึ่ง

"ขยะที่สวยแต่ภาพ หามีประโยชน์ไม่"

หลี่กวนฉีแค่นยิ้มอย่างไม่ยอมรับว่า “ให้พูด ใครก็พูดได้ทั้งนั้น ถ้าเจ้าแน่จริงก็สอนวิชากระบี่ที่ร้ายกาจกว่านี้ให้ข้าสิ"

วิญญาณกระบี่ก็ทนรับที่เขาฝึกฝนวิชากระบี่ที่สวยหรูแต่ไร้ประโยชน์เช่นนี้อยู่ตลอดไม่ไหวเช่นกัน

หลังจากปรากฏกาย รูปลักษณ์อรชรนั้นก็ทำให้หลี่กวนฉีเผลอจิตหลุดลอยไปชั่วขณะ

จากนั้น วิญญาณกระบี่ยกมือขึ้น ในฝ่ามือพลันปรากฏกระบี่พลังวิญญาณขึ้นเล่มหนึ่ง

ร่างของหญิงสาวย่อตัวต่ำลง สายตาเปลี่ยนเป็นคมกริบ วินาทีต่อมาหลี่กวนฉีก็สัมผัสได้เพียงประกายกระบี่วาบผ่านไปในพริบตา!

วิญญาณกระบี่กล่าวอย่างเย่อหยิ่งว่า "เห็นชัดแล้วหรือไม่?"

หลังจากออกมาจากห้องฝึกฝน หลี่กวนฉีผู้มีสีหน้าเคลือบแคลงก็มุ่งตรงไปยังหอคอยกระบี่!

หอคอยกระบี่ของสำนักกระบี่ต้าเซี่ย เป็นสถานที่อันมีชื่อเสียงมากในบรรดาสำนักทั้งหมดในรัศมีหนึ่งแสนลี้

หอคอยกระบี่เป็นสีดำสนิททั้งหลัง ดูแล้วช่างขลังยิ่งนัก

มีทั้งสิ้นสามสิบหกชั้น

สิบสองชั้นเป็นหนึ่งระดับ ผู้ฝึกตนตั้งแต่ขอบเขตก่อปราณไปจนถึงขั้นสูงสุดของขอบเขตจินตานล้วนสามารถเข้าไปได้

ส่วนภายในหอคอยกระบี่นั้น มีหุ่นกลฝึกกระบี่ขอบเขตต่างๆ กันอยู่

ยิ่งหอคอยกระบี่มีชั้นสูงเท่าใด ผู้ฝึกตนระดับเดียวกันที่ต้องเผชิญก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

ดังนั้นจนบัดนี้ ก็ยังไม่มีผู้ฝึกฝนขอบเขตจินตานคนใดสามารถเผชิญหน้ากับมือกระบี่ขอบเขตจินตานสิบสองคนพร้อมกันได้

ตามบันทึกของสำนักกระบี่ต้าเซี่ยตั้งแต่ก่อตั้งสำนัก มีเพียงประมุขรุ่นแรกเท่านั้นที่ปีนขึ้นไปถึงชั้นที่สามสิบสามได้!

และนั่นก็คือสุดยอดฝีมือซึ่งที่ได้ทะยานขึ้นสู่ภพเซียนแล้วนั่นเอง

นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่เขามายังหอคอยกระบี่

แม้จะมีพรสวรรค์ร้ายกาจ แต่ตอนนี้เขาก็เพิ่งขึ้นไปได้ถึงชั้นที่หกเท่านั้น