เสียบโลดเลเวลลิ่ง!

“ฮิฮิ เอาน่า... เห็นอย่างงี้พี่ก็มีลูกแล้วนะชินจัง 

พี่ผ่านอะไรมาเยอะกว่าที่เธอคิด!” 

ฟึ่บบ… ดึ๋งดั๋ง!

เอื๊อก?

พี่อั้มขยับยิ้มกริ่มพลางโน้มตัวลงมาเอามือเท้าคาง

จนหน้าอกทรงโตที่เบียดแน่นอยู่ในเสื้อออฟฟิศ

ขยับกระเพื่อมดึ๋งดั๋ง ทำเอาชินต้องใจสั่นกันบ้าง!

.

“พี่ทำได้ทุกอย่างเพื่ออนาคตของลูกพี่

ส่วนเรื่องอันตรายพวกนั้น 

พี่รับผิดชอบตัวเองได้!”

อึก?  เฮ่อ?

คำว่า ‘รับผิดชอบตัวเองได้’ ที่แฝงไปด้วยความ ‘ดื้อรั้น’ 

ประกอบกับที่ครูสตางค์ส่ายหัวน้อยๆ ก็บ่งชัด

มันทำให้ชินรู้ดีว่าต่อให้เขาห้ามไปเธอก็คงจะแอบไปเองอยู่ดี 

ซึ่งนั่นอาจจะอันตรายกว่าการที่มีเขาคอยดูแลเสียอีก

“...ก็ได้ครับ ถ้าพี่อั้มยืนยันขนาดนั้น ผมจะพาไป” 

ชินจำใจรับเรื่องในที่สุด

.

“ว้ายย! น่ารักที่สุดเลยชินจัง! ฝากเราดูแลพี่ด้วยนะ!”

หมับบ! เอ้ยย!?

งื๊ออ!?

.

พี่อั้มโถมตัวเข้ากอดชินด้วยความดีใจ 

จนหน้าอกนุ่มหยุ่นขนาดมหึมาบดเบียดเข้า

กับแผงอกของเด็กหนุ่มเต็มแรง 

ความนุ่มนิ่มที่เกินพิกัดนั้นทำเอาชินถึงกับหน้าแดงวาบ 

ส่วนครูสตางค์ที่ยืนมองอยู่ก็ได้แต่ทำหน้างอนตุ๊บป่อง 

พลางนึกในใจว่ายัยเพื่อนคนนี้มันจะรุกแรงเกินไปแล้ว!

.

.

.

ต๊อกๆ… ต๊อกๆ…

ดึ๋งดั๋งๆ… ดึ๋งดั๋งๆ…

โอววว?x10+

.

ณ โถงทางเดินของเกตบาบิลอน 

เสียงส้นสูงของพี่อั้มดังกระทบพื้นโลหะเป็นจังหวะที่ชวนให้ใจสั่น 

ทุกย่างก้าวของเธอทำให้เต้านมคู่งามและก้นงอนๆ 

ภายใต้ชุดออฟฟิศรัดติ้วขยับไหวอย่างมีจังหวะจะโคน 

มันช่างเป็นภาพที่สร้างความตื่นตะลึงให้กับเหล่านักสู้

ที่นั่งพักผ่อนอยู่รอบบริเวณนั้นเป็นอย่างมาก

.

“เฮ้ยๆ… ดูนั่นดิ กะหรี่หน้าใหม่เหรอวะ? 

สวยชิบหาย ตัวขาวนมโตอย่างกับดารา!”

“ไม่เคยเห็นเลยว่ะ หน้าใหม่เหรอวะ 

ดูชุดดิ... ใส่มาอ่อยชัดๆ! อืยส์!”

.

พวกนักสู้กลุ่มลับวีไอพี ที่รู้กันดีว่าโลกมิติแห่งนี้

คือแหล่งระบายกามชั้นยอด ต่างพากันซุบซิบ

และส่งสายตาหิวกระหายมองตามแผ่นหลังของพี่อั้มไปเป็นแถว 

เพราะปกติถ้าผู้หญิงสวยจัดๆ โผล่มาที่นี่ในชุดแบบนี้ 

ก็มักจะเป็นพวกที่แอบมาขายหีเพื่อแลกแต้มหรือเงินจำนวนมหาศาลนั่นเอง

“ฮ้า… ตื่นเต้นจังเลยชินจัง! คราวที่แล้วพี่แค่มาเดินเล่นเฉยๆ 

แล้วพี่ทหารตรงนั้นเขาก็ไล่พี่กลับเฉยเลย ใจร้ายจัง!” 

พี่อั้มพูดพลางชี้มือไปทางทหารรักษาการณ์ร่างยักษ์

ตรงจุดคัดกรองที่เคยทักชินเรื่องยาบรรเทาอาการมิติ

.

“หะๆ… ก็แหงล่ะครับพี่อั้ม”

ชินตอบแหยๆ

.

“ที่จริงแล้วจะเข้าไปสู้ พี่ควรแต่งชุดให้มันรัดกุมกว่านี้นะครับ 

ถ้ามีตังค์ก็ควรซื้อชุดป้องกันเหมือนคนอื่นเขา” 

แล้วพูดพลางชี้ให้ดูนักสู้มืออาชีพที่สวมชุดเกราะ

แบบพวกหน่วยสวาทหรือทหารที่จะช่วยได้มาก

.

“อืม… เหรอ? แต่ชินจังก็ใส่ชุดนักเรียนมานี่นา?” 

เธอหันมามองชินอย่างสงสัย

.

“อ่า... ก็ผมไม่มีตังค์นี่ครับ อีกอย่างชุดผมมันคล่องตัวกว่า... 

เอาเถอะ มาดูค่าสเตตัสของพี่หน่อยดีกว่า ผมจะได้วางแผนถูก” 

ชินพูดพลางบอกให้เธอโชว์หน้าต่างสเตตัส

ซึ่งสามารถทำได้หากต้องการ

.

ติ๊ง! เฮือก!?

พริบตาที่หน้าจอโฮโลแกรมปรากฏขึ้น 

ดวงตาของชินก็แทบจะถลนออกมานอกเบ้า!

.

[ ชื่อ: อั้ม ]

[ อาชีพ: นักสู้ (Fighter) ]

[ พละกำลัง (Strength): ระดับ A ]

[ ความทนทาน: D | ความเร็ว: D | จิตใจ: E ]

.

“ระดับ A!! พละกำลังระดับ A!!”

ว้ายย!? 

.

ชายหนุ่มโพล่งออกมาเสียงดังจนพี่อั้มสะดุ้งตัวโยน 

หน้าอกหน้าใจของเธอกระเพื่อมไหวรุนแรงตามจังหวะที่เธอตกใจ 

.

“มะ… มันดีมากเลยเหรอชินจัง? พี่ทำอะไรผิดหรือเปล่า?”

.

“ชะ… ใช่ครับ! มันดีมาก! มันสุดยอดไปเลยครับพี่อั้ม!” 

ชินพูดย้ำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น 

.

“ระดับ A นี่คือพรสวรรค์ที่หายากมากเลยนะครับ 

ปกติคนที่มีค่าพลังพื้นฐานระดับนี้ 

ต้องถูกรัฐบาลหรือกิลด์ใหญ่ๆ เชิญตัวไปเข้าสังกัดแล้ว! 

คงเพราะค่าอื่นๆ จะอยู่แค่ระดับ D หรือ E ล่ะมั้ง?

แต่แค่แรงระดับ A นี่... พี่ต่อยซอมบี้หัวแบะได้สบายๆ เลยนะครับ!”

.

เอื๊อก?

ชินเอามือกุมปากพลางใช้ความคิดอย่างหนัก 

หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่าน 

ภารกิจที่เขาคิดว่าเป็นแค่การมาเป็นพี่เลี้ยงให้หน้าใหม่

กลับกลายเป็นการค้นพบ ‘เพชรในตม’ ที่มีพลังทำลายล้างมหาศาล!

.

.

.

วูมมมมมม!

.

ความรู้สึกเหมือนมวลสารในร่างกาย

ถูกเขย่าด้วยแรงสั่นสะเทือนระดับโมเลกุลทำเอาพี่อั้มถึงกับเข่าอ่อน

ตึก! ตึก! อ๊อยส์?

ส้นสูงสีดำขลับย่ำลงบนพื้นคอนกรีตที่แตกร้าว 

ท่ามกลางซากเมืองที่ดูเหมือนถูกหยุดเวลาไว้

ท้องฟ้าเหนือหัวเป็นสีแดงฉานเจือไปด้วยละอองนาโนแมชชีน

ที่หนาแน่นจนมองเห็นเป็นประกายจางๆ ในอากาศ

.

“โห? น่ากลัวจัดเลยชินจัง! งื๊ออ... พี่อยากกลับบ้านแล้ว!”

.

พอเห็นสภาพเมืองที่รกร้างราวกับป่าช้าเหล็กไหล 

คุณแม่ลูกหนึ่งก็เริ่มขวัญหนีดีฝ่อ

ร่างกายอวบอัดในชุดออฟฟิศรัดติ้ว

เริ่มมีปฏิกิริยาต่อนาโนแมชชีนในอากาศ

ผิวขาวผ่องของเธอเริ่มมีประกายระยิบระยับจางๆ ออกมา 

มันคือการซึมซับพลังงานที่ทรงประสิทธิภาพ!

.

“ใจเย็นๆ ครับพี่อั้ม ใจเย็นๆ... อยู่ใกล้ผมไว้ ตามผมมาครับ”

อะ…อื้อ?

เด็กหนุ่มหล่อเหลา รีบปลอบคุณแม่ยังสาว

เขาพาเธอเดินลัดเลาะเข้าไปในซอยตันหลังตึกแถวเก่า 

เพื่อเลี่ยงการปะทะกับพวก "ผู้ล้มเหลว" กลุ่มใหญ่

สาวสวยได้แต่เดินต้อยๆ ตามเด็กหนุ่มไปอย่างว่าง่าย 

เธอแอบมองแผ่นหลังของเขาด้วยความทึ่ง

แม้ชินจะไม่มีพรสวรรค์ และแข็งแกร่งน้อยกว่าเธอมากมาย

แต่เขากลับนิ่งสงบและเจนจัดในโลกนรกแห่งนี้เหลือเกิน

.

“ที่นี่แหละครับ” 

กี๊ซซซซ!

“ว้ายยยยย!”

.

เสียงกรีดร้องที่ฟังดูเหมือนเสียงโลหะเสียดสีดังมาจากซอยด้านหน้า

ร่างของมนุษย์เพศชายคนหนึ่งพุ่งพรวดออกมา 

ผิวหนังของมันบางส่วนแข็งกระด้างเหมือนเหล็กกล้า

ดวงตาแดงก่ำไร้สติ แขนข้างหนึ่งกลายสภาพเป็นใบมีดหยักๆ 

ที่งอกออกมาจากกระดูก นี่คือสภาพของซอมบี้ในมิตินี้... 

มนุษย์ที่นาโนแมชชีนกัดกินจนเสียสติ!

.

“ไม่ต้องกลัวครับพี่อั้ม เอาอาวุธออกมาครับ!”

“อะ... อื้อ!”

.

ผึงงง!

นาโนแมชชีนในอากาศควบแน่นตามคำสั่งระบบ กลายเป็นไม้กระบองเหล็กในมือพี่อั้ม

มันดูตลกไม่น้อยที่สาวออฟฟิศนุ่งสั้นต้องถืออาวุธหนักๆ แบบนี้

แต่ชินกลับเห็นบางอย่าง... กล้ามเนื้อขาและแขนของพี่อั้มมันกำลังเต้นตุบๆ 

ตามแรงกระตุ้นของละออกแสงพลังด้วยนาโนเมโมรี่ ระดับ A!

.

“ละ... แล้วพี่หวดได้เลยใช่ไหมชินจัง?”

“หวดได้เลยครับพี่! เล็งที่หัวมัน!”

กี๊ซซซซ!

ว้ายย!?

เจ้ามนุษย์จักรกลคลั่งพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วสูง หมายจะเอาแขนใบมีดฟันคอสาวสวย

พี่อั้มหลับตาปี๋ด้วยความกลัว แต่พละกำลังระดับ A 

ในตัวเธอก็ระเบิดออกมาทันที!

.

ฟึ่บบบ! ซูมมม!!

.

เธอเหวี่ยงกระบองเหล็กออกไปเต็มแรง 

จังหวะนั้นร่างกายอวบอัดบิดหมุนอย่างทรงพลัง

หน้าอกคู่โตที่เบียดอยู่ในเสื้อเชิ้ตขาวบางเหวี่ยงสะบัด

ตามแรงเหวี่ยงจนกระดุมแถวกลางต้องปริแยก

.

ผัวะ!! โอ้กกก! ตูมมม!

.

เสียงไม้กระบองปะทะกับโหนกแก้มที่เป็นเหล็กของซอมบี้ดังสนั่นปานฟ้าผ่า!

แรงหวดนั้นมหาศาลจนหัวของมนุษย์กลายพันธุ์

หลุดกระเด็นหวือเหมือนลูกขนไก่!

มันลอยข้ามป้ายโฆษณาไปกระแทกเข้า

กับระเบียงชั้นสามของตึกข้างๆ จนคอนกรีตแตกกระจาย!

.

“สะ... สุดยอดไปเลย... เอื๊อก?”

ชินตะลึงไปเลย เพราะนี่คือพลังทำลายล้างเพียวๆ โดยไม่ต้องอัพเลเวล

มันคือพรสวรรค์ที่นาโนเมโมรี่

เสริมสร้างให้ร่างกายเธอแข็งแกร่งเกินมนุษย์!

.

“ฮิฮิ... ฮ้าห์... ฮ้าห์... สุดยอด! ฉันสุดยอดเลยชินจัง!”

.

จากที่เคยกลัวจนตัวสั่น 

ตอนนี้คุณแม่ลูกหนึ่งกลับฉีกยิ้มกว้างด้วยความสะใจ

ความตื่นเต้นทำให้ร่างกายเธอหลั่งสาร

แห่งความสุขออกมาผสมกับพลังงานนาโน

เธอยืนหอบหายใจจนทรวงอกอวบอิ่ม

กระเพื่อมขึ้นลงอย่างน่ามอง

.

ดึ๋งดั๋ง… เอื๊อก?

“เหอๆ... ครับพี่ พี่แม่ง... โคตรเจ๋งเลย?”

และภาพนั้นก็ทำเอาชินต้องมองตาค้าง

ดูพี่อั้มที่กำลังบิดขี้เกียจโชว์ส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างลืมตัว 

กระโปรงทรงสอบที่สั้นอยู่แล้วรั้งขึ้น

จนเห็นขอบถุงน่องสีดำตัดกับโคนขาขาวจั๊วะ

ที่อวบอัดคัดเต่งขาวแน่นดีจริงๆ!