เ้าหญิงปีศาจ
ตอน หาเงินแบบง่ายๆ
ณ.ร้านอาหารโบราณแห่งหนึ่ง มองไปรอบๆมีโต๊ะไม้เก้าอี้ไม้สิบชุดอยู่ด้านใน
กลิ่นแพนเค้กหอมกรุ่นลอยโชยออกมาจากครัวข้างหลังบาร์เสิร์ฟเหล้า มีแขกหลายโต๊ะกำลังพูดคุยสนุกสนานเฮฮาและชนแก้วเบียร์ดำกันอย่างเอิกเกริก
"เมื่อก่อนนะข้าเห็นเ้าหักหอกเหล็กจากรูปปั้นมาฟันอัศวินทองตายเป็เบือ ฉับ! ๆ ๆ " เสียงเเหลมเล็กดังแจ้วๆอยู่ข้างหูหนุ่มใหญ่
เ้าของเสียงทำไม้ทำมือและกำลังทายาสมุนไพรสีเขียวๆลงบนแผลที่อกและขาหนุ่มใหญ่ (เธอหาใบไม้ใบหญ้าสมุรไพรระหว่างทางมาตำรวมกันกลายเป็ยาสมานแผลได้อย่างน่าเหลือเชื่อ)
"โถ่ ก็เมื่อก่อนข้ายังหนุ่มยังแน่น ตอนนี้ข้าแก่แล้ว จะ เ้า" อัศวินหน้าคมหลุดปาก
อุ๊ปส์! มือน้อยๆของเ้าหญิงปิดปากเค้าในทันที ยาสมุนไพรเขียวปี๋เลอะเต็มใบหน้าหล่อ
"ตอนนี้ยิ่งหนุ่มกว่าแต่ก่อน แรงก็เยอะกว่าแต่ทำไมไม่โหด" เ้าหญิงกระซิบถามตรงหู ริมฝีปากเรียวบางรูดใบหูจนหนุ่มใหญ่หน้าสั่น
มิเรียเรสแกะมือน้อยๆออกจากหน้าแล้วเถียงเด็กสาว "ก็ตอนนี้ข้าไร้ดาบ ชุดเกราะทองก็ไม่มี จะให้สู้เก่งได้อย่างไร"
"หืม เ้ากล้าพูดว่าตัวเองคืออัศวินทองงั้นเหรอ" เสียงโต๊ะข้างๆทักอย่างไม่พอใจ สามหนุ่มลุกขึ้นมายืนล้อมโต๊ะเ้าหญิงและควงดาบไปมา
มิเรียเรสส่ายหน้าเหมือนไม่อยากมีเื่ เ้าหญิงกลับปิ๊งไอเดียขึ้นมาเมื่อเงินที่ใช้ในการเดินทางชักจะร่อยหรอ แถมพ่อหนุ่มของเธอยัง้าดาบอีกต่างหาก
สมองน้อยครุ่นคิดสุดกำลัง ตาโตๆปิดลง ใบหน้าสวยดูขบิดขเบี้ยว
"อยากตายงั้นเหรอ ข้าเนี่ยนะ ข้าเอ่อคือเ้าหญิง นี่คืออัศวินทองผู้รับใช้ของข้า" เสียงแหลมเล็กเปล่งออกมาอย่างกล้าแกล้ว
ฮ่า! ๆ ๆ หนุ่มห้าวทั้งสามหัวเราะลั่นร้าน พาให้ลูกค้าคนอื่นหัวเราะตาม กระทั้งเ้าของร้านและสาวเสิร์ฟก็ท้องแข็ง
หารู้ไม่ว่าการพูดความจริงคือการโกหกชั้นดีจนไม่มีคนจับได้ เ้าหญิงลุกขึ้นแล้วแบมือออกมา
"เปิดพนัน ใครจะพนันกับข้าว่าหนุ่มของข้าจะล้มไอ้สามคนนี้ได้ ใครเล่นฝั่งสามคนนั้นวางเงินมาเลย" เ้าหญิงเอ่ยแล้วก้มลอดดาบเ้าสามคนเดินรับเงินพนันทั่วร้าน
เหรียญเงินล้นสองกำมือลงฝ่ายสามหนุ่มหน้าโหด ฝั่งมิเรียเรสมีเพียงเ้าหญิงที่ลงพนัน ทว่าเธอกลับไม่มีเงินเลย หากเค้าแพ้ก็ไม่รู้จริงๆว่าจะเอาที่ไหนมาจ่ายลูกค้าทั้งหมด
"เอ้า ข้าพนันอาหารทั้งร้านเลย ถ้าไอ้หน้าหล่อนี่ชนะข้าให้กินฟรี ถ้าแพ้ข้าขอแค่ล้างจานก็พอ" เ้าของร้านตัวอ้วนก็เอาด้วย
สามหนุ่มเดินออกไปรอที่หน้าร้าน ชาวบ้านมามุงล้อมเป็วงกลมขณะที่อัศวินหนุ่มเดินตามมา
"หาเื่ให้ข้าอีกแล้วนะสตาร์เซีย" มิเรียเรสบ่นขณะที่มือถือน่องไก่กัดกินงั่ม ๆ
แฮร่! ๆ สาวน้อยแหงนมองหน้าหล่อๆและยิ้มแห้ง
อุ๊ปส์! เค้าเอาน่องไก่จากปากตัวเองยัดปากเ้าหญิงแล้วเดินเช็ดไม้เช็ดมือไปยืนประจันหน้ากับคนสามคนที่ถือดาบ
สาวน้อยใจเต้นแรง เธอตื่นเต้นทุกครั้งที่เห็นอัศวินทองต่อสู้ ภาพวัยเด็กที่นั่งบนบัลลังก์ยังชัดแจ๋ว เธอจ้องมองอัศวินชุดเกราะทองปกป้องตัวเธออย่างหาญกล้า
ใบหน้าเรียวหล่อในชุดทองช่างบาดจิตบาดใจ มือใหญ่ที่ะโหักหอกยาวั์จากรูปปั้นช่างเป็ภาพที่ตราตรึง
"เข้ามาเลย สามคนพร้อมกัน" มิเรียเรสกล่าวอย่างอวดดี
"ตายซะไอ้บ้า ข้าจะเอาเงินพนันทั้งหมด" สามหนุ่มร่างใหญ่กว่าเค้าถึงสามคนถือดาบวิ่งเข้ามา
มิเรียเรสมือเปล่า เค้ากลิ้งสวนไปใต้หว่างขาหนุ่มๆที่ะโขึ้นหมายจะฟันหัว
ตูมมม! คนนึงโดนถีบตูดหน้าทิ่มพื้น อีกสองคนกลับหลังหันแล้ววิ่งเข้ามาต่อ
เฮ! ชาวบ้านโห่ร้องเหมือนจะเชียร์หนุ่มหล่อที่โดนรุมจ้วงรุมฟัน
ฟ้าววว! ดาบสองอันฟันตัดเอวเข้ามาทางซ้ายและขวาพร้อมๆกันยากที่จะหลบ
มิเรียเรสตีลังกากลับหลังได้หวุดหวิด ขณะเดียวกันก็คว้าดาบที่หล่นบนพื้นขึ้นมาถือ
"เหล็กชั้นดีแต่อยู่ในมือคนชั้นต่ำ" เค้ามองใบดาบใหญ่สีเงินวับแล้วแลบลิ้นเลียคมดาบ ความหล่อและอวดดีช่างเร้าใจอย่างบอกไม่ถูก
เคร้ง! ๆ ๆ สองหนุ่มรุมฟันดาบเข้ามาไม่ยั้งมือ มิเรียเรสฟันปัดป้องได้อย่างง่ายดาย เค้าหันมายักคิ้วให้เ้าหญิงด้วย
ฉับ! ดาบบาดข้อมือคนแรกจนเืพุ่ง มันถอยและร้องโอดโอยในสภาพมือสั่นดาบร่วงลงพื้น
ปุ้งงง! สันดาบกระแทกหน้าอีกคนจนฟันร่วง หากเอาจริงเ้าสามคนนี้คงตายไปหมดแล้ว
เฮ! ๆ ๆ ชาวบ้านชูมือะโโลดเต้น ราวกับว่าเ้าสามคนที่ขี้เมานี้ก่อกวนพวกเค้าไว้เยอะเลยสะอกสะใจกันใหญ่
"เงินทั้งหมดเป็ของข้า ข้าชนะพนัน ฮริ! ๆ "เ้าหญิงยัดเหรียญเงินลงอกเสื้อตรงเต้านมน้อยๆ
กรุ้ง! กริ๊ง! ๆ ชาวบ้านโยนเศษเหรียญกองเต็มพื้นเหมือนการตบรางวัลที่โชว์ต่อสู้ได้ถูกใจ
ทั้งสองช่วยกันเก็บเงินจนกระเป๋าตุงก่อนจะกลับมานั่งในร้านอาหาร
"เอาแพนเค้กวานิลา เอาเหล้ารำและไวน์องุ่นแดง เอาไก่ย่างและหมูหันหนึ่งตัว เร็วๆด้วยข้าหิว" เสียงเ้าหญิงสั่งอาหาระเิระเบ้อ
"เออ ๆ ๆ รอแปบนึง" เ้าของร้านวิ่งวุ่นไปในครัว
"รู้ได้ยังไงว่าข้าจะชนะ" หนุ่มหล่อที่นั่งตรงข้ามมองมาและถามไถ่
"รู้สิ ถ้าเ้ารู้ว่าสู้เพื่ออะไรเ้าจะชนะทุกสิ่ง แต่ก่อนหน้านี้เ้าลืมไป" สาวน้อยตอบ
เธอตั้งข้อศอกเอาสองมือทาบแก้มตัวเองและเชยชมใบหน้าคมเข้มตรงข้ามราวกับตัวเองเป็เ้าของ
"แล้วข้าสู้เพื่ออะไร" มิเรียเรสถาม
"สู้เพื่อข้าไง สู้เพื่ออนาสตาเซีย" เด็กสาวตอบและหยิบองุ่นป้อนใส่ปากหนุ่มใหญ่ตรงหน้าสลับกับหยิบกินเองคนละคำ ๆ
หนุ่มใหญ่กรอกตาสีน้ำตาลหลบดวงตาเขียวโตที่กราดมองใบหน้าของเขาไปมา เหมือนเค้าไม่กล้าสบตาเด็กสาวแบบตรงๆ
เด็กสาวตัวเล็กที่เคยขี่หลังเปลี่ยนไปมาก เธอทำเค้าใจสั่นเมื่อได้มองแบบเต็มตา หัวใจสั่นจนควบคุมไฟร้อนเร่าในอกไม่ไหว แค่ตาสบตาก็ร้อนรุ่มไปทั่ว
ดั่งทะเลเพลิง ดั่งลาวาูเาไฟ
พลังงานที่ร้อนรุ่มนี้มันมากมายเหนือคนานับ มันอัดแน่นอยู่ในร่างกายที่ล่ำใหญ่กำยำอย่างล้นหลาม
"ไวน์มาแล้ว ๆ รองท้องไปก่อนเดี๋ยวของกินมา" เ้าของร้านตัวอ้วนเดินมารินไวน์ใส่แก้วดินเผาสองอัน
อึก! ๆ เ้าหญิงวัยสาวยกแก้วด้วยสองมือดื่มกินไวน์พร่วดๆจนปากแดง
เออะ! เธอเรอและพูดออกมาด้วยความมึน
"หมดโลกนี้ข้าไม่้าอะไรแล้ว อยู่กับหนุ่มหล่ออย่างเ้า สู้เพื่อชาวบ้าน ข้าไม่กลัวอะไรเลย"
51K
