Evolution the Big Tree เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นต้นไม้วิวัฒนาการไปซะแล้ว

        “ชิงเอ๋อร์เรื่องที่ข้าสั่งให้ไปทำเรียบร้อยหรือยัง?”

        น้ำเสียงเย็นเยียบดุจสายลมหนาวเสียดแทงถึงกระดูกทำเอาเสี่ยวชิงที่กำลังนั่งเล่นอยู่บนยอดไม้กับเหยี่ยวเพเรกรินถึงกับตัวสั่นสะท้าน

        เธอไม่เคยได้ยินเสียงนายท่านไร้ความรู้สึกเช่นนี้มาก่อนเลย

        ไม่เคยจริงๆ

        นายท่านที่เคยอ่อนโยนกลับแผ่กลิ่นอายที่เยือกเย็นขนาดนี้

        ชิงเอ๋อร์อึ้งไปครู่หนึ่งเธอยังไม่ทันจะได้ตอบสนอง ดวงตาฉายแววความตื่นตระหนก ใบหน้าเล็กๆบิดเบี้ยวคล้ายคนจะร้องไห้

        เมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวของหญิงสาวอวี๋จื่ออวี๋ก็ถอนหายใจเบาๆ ตระหนักว่าตนเองเผลอใช้น้ำเสียงรุนแรงเกินไป

        และตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลาที่ความโกรธแก้ไขอะไรๆได้ด้วย

        “ฟู่...”

        อวี๋จื่ออวี๋สูดหายใจลึกๆเพื่อระงับอารมณ์ของตนเอง ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนลง“ข้าถามว่าเมื่อสองวันก่อนที่สั่งให้เจ้าไปลบความทรงจำของหญิงสาวคนนั้นเจ้าทำสำเร็จหรือไม่?”

        “ทำ... ทำแล้วค่ะ”

        ชิงเอ๋อร์พยักหน้าถี่รัว แล้วรีบโบกมือน้อยๆชี้แจงอย่างลนลานว่า “นายท่านฉันทำตามที่นายท่านสั่งอย่างตั้งใจเลยค่ะ ค่อยๆ บดขยี้พลังจิตของเธอทีละน้อยแต่... คือเธอ... ดวงวิญญาณของเธอกลับหลอมรวมเข้ากับฉัน...”

        “หลอมรวมกับตัวเจ้าหรือ?”

        อวี๋จื่ออวี๋ตะลึง ใบหน้าฉายแววประหลาดใจ

        “ใช่ค่ะ เธอพุ่งเข้ามาในตัวฉันเอง”

        ชิงเอ๋อร์ก้มหน้าอ้อมแอ้มราวกับเด็กที่ทำผิดแล้วถูกจับได้

        แต่ไม่นาน เธอก็ย้ำว่า“ฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ จริงๆ นะคะ แต่ตอนที่กำลังบดขยี้ร่างเงานั้นชิ้นส่วนวิญญาณกลับกลายเป็นแสงนับไม่ถ้วนพุ่งทะลุเข้ามาในวิญญาณของฉันโดยที่ไม่อาจควบคุม”

        พูดพลาง เธอก็ยกแขนขึ้นมาชี้พลางกล่าวว่า“ดูสิคะนายท่าน ร่างกายของฉันดูเหมือนจะหนาแน่นขึ้นนิดหน่อยด้วย”

        อวี๋จื่ออวี๋มองสำรวจแขนของเสี่ยวชิงอย่างละเอียด

        จริงด้วย เมื่อเทียบกับสองวันก่อนร่างกายของเธอดูแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย

        มองแวบแรก เขายังนึกว่าเป็นมนุษย์จริงๆเสียอีก

        นี่คือผลของการดูดซับวิญญาณเหอหลิงเอ๋อร์อย่างนั้นหรือ?

        อวี๋จื่ออวี๋คาดเดาด้วยความรู้สึกซับซ้อนใบหน้าก็มีสีหน้าแปลกประหลาด

        ในฐานะฝาแฝดเหอชิงเอ๋อร์และเหอหลิงเอ๋อร์มีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกันมากซึ่งก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้

        กล่าวอีกนัยหนึ่งวิญญาณของพวกเธอเรียกได้ว่ามาจากต้นกำเนิดเดียวกัน

        เมื่อคิดเช่นนี้วิญญาณของพวกเธอจึงสามารถหลอมรวมกันได้ทางทฤษฎีความเป็นไปได้ที่จะเกิดการต่อต้านจึงต่ำมาก

        ส่วนเรื่องที่พี่สาวกลืนกินวิญญาณของน้องสาวนั้นยิ่งไม่จำเป็นต้องเจาะลึก

        เพราะเหอชิงเอ๋อร์ตัวจริงได้ตายไปแล้วเหอชิงเอ๋อร์ที่อยู่ตรงหน้าเป็นเพียงวิญญาณกลายพันธุ์

        นอกเสียจากรูปลักษณ์ภายนอกที่คล้ายคลึงกันแล้วเธอและเหอชิงเอ๋อร์ที่เป็นมนุษย์นั้นสายพันธุ์ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

        ยิ่งไปกว่านั้น ในตำนานโบราณวิญญาณของผู้ที่ตายไปแล้วมักจะกลับมายังโลกเพื่อพรากคนที่รักที่สุดไปไม่ใช่หรือ!

        ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงเหอชิงเอ๋อร์นี้ก็ทำเรื่องที่คล้ายคลึงกันโดยบังเอิญ

        ......

        แต่ถ้าเป็นอย่างที่เหอชิงเอ๋อร์บอกจริงๆทำไมผู้มีพลังเหนือธรรมชาติเหล่านั้นถึงมาที่นี่กันล่ะ?

        เพราะเขาหรือเปล่า?

        เท่าที่ดูในตอนนี้ ความเป็นไปได้มีน้อยมาก

        เพราะความเป็นไปได้เดียวที่เขาจะถูกเปิดเผยได้ตัดขาดไปแล้ว

        ทันใดนั้นสายตาของอวี๋จื่ออวี๋พลันเหลือบไปเห็นหญิงสาวตัวน้อยที่นั่งอยู่บนยอดไม้ด้วยสีหน้ากระวนกระวายใจอวี๋จื่ออวี๋จึงนึกขึ้นได้

        ในเมื่อเขาเดาไม่ได้แล้วทำไมเขาจะถามไม่ได้เล่า?

        คิดได้ดังนั้นกิ่งก้านของอวี๋จื่ออวี๋ก็สั่นสะท้าน หยดน้ำบำรุงชีวิตที่เข้มข้นหยดหนึ่งซึมออกมา

        “ชิงเอ๋อร์ กินสิ”

        อวี๋จื่ออวี๋ส่งหยดน้ำบำรุงชีวิตนี้ไปตรงหน้าหญิงสาวแล้วออกคำสั่ง

        “นายท่าน นี่...”

        เมื่อเห็นของเหลวสีใสอันล้ำค่านี้สิ่งแรกที่ชิงเอ๋อร์คิดไม่ใช่การรับมันเข้าไป แต่รู้สึกหวาดกลัว

        เพราะจนถึงเมื่อครู่นายท่านดูเย็นชาเหลือเกิน

        “ข้าอยากให้เจ้าแข็งแกร่งขึ้นเพื่อช่วยจัดการเรื่องบางอย่าง อย่าทำให้ข้าผิดหวัง เข้าใจไหม?”

        เมื่อได้ยินเสียงที่แฝงความคาดหวังของอวี๋จื่ออวี๋ชิงเอ๋อร์ก็สะท้านไปทั้งร่าง ก่อนจะพยักหน้าอย่างหนักแน่น“เข้าใจค่ะ นายท่าน ชิงเอ๋อร์จะไม่ทำให้นายท่านผิดหวัง”

        สิ้นคำอวี๋จื่ออวี๋ก็ส่งของเหลวนั้นพร้อมกับกิ่งก้านเข้าไปในปากของชิงเอ๋อร์

        “อึก”

        ชิงเอ๋อร์กลืนลงไปจากนั้นร่างกายของเธอก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง

        “ครืน...”

        มวลอากาศสั่นไหวพลังลึกลับบางอย่างไหลเวียนอย่างบ้าคลั่ง

        ในขณะเดียวกันร่างกายของชิงเอ๋อร์ก็เติบโตขึ้นราวต้องลมชั่วพริบตาเดียวเธอก็สูงหนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตรราวกับหวนคืนรูปลักษณ์ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่

        ชุดกระโปรงสีขาว พลิ้วไหวราวกับเทพธิดา...

        เส้นผมดำขลับดุจน้ำหมึกสยายลงมาราวกับม่านน้ำตก...

        “นายท่าน...”

        เสียงเรียกแผ่วเบาดังขึ้นอีกครั้งแต่คราวนี้แฝงด้วยความเย็นชาที่ไม่ใช่กลิ่นอายของมนุษย์โลก

         [เผ่าพันธุ์: วิญญาณกลายพันธุ์

        ระดับ: แรกเริ่มขั้นที่ห้า

        พรสวรรค์ประจำตัว: ต้านทานการโจมตีทางกายภาพ

        ความสามารถพิเศษ: เสริมแกร่งพลังจิต –ความสามารถสายพลังจิตอันน้อยนิดที่เธอมีซึ่งเพียงพอจะช่วยให้เธอคงอยู่ได้ชั่วครู่หลังจากที่ตายและสามารถแทรกแซงความเป็นจริงได้ในระดับหนึ่ง

        โทรจิต –ที่ไหนสักแห่งย่อมมีดอกไม้ที่คล้ายคลึงกันและจิตใจของเธอเชื่อมโยงกับอีกหนึ่งตัวตนที่เหมือนกันทุกประการ]

        “แรกเริ่มขั้นที่ห้าอย่างนั้นหรือ?ก้าวกระโดดขึ้นมาสองขั้น”

        อวี๋จื่ออวี๋พึมพำอารมณ์ของเขาค่อนข้างซับซ้อน

        เป็นไปตามที่เขาคาดไว้จริงๆแม้จะให้น้ำบำรุงชีวิตกับชิงเอ๋อร์เป็นครั้งที่สองผลก็ยังไม่มีความก้าวหน้าใหญ่เหมือนครั้งแรก

        หากคาดเดาไม่ผิดแรกเริ่มขั้นที่ห้าคงเป็นอุปสรรคที่ผ่านยากพอสมควร

        เว้นแต่เขาจะยอมทุ่มเทน้ำบำรุงชีวิตโดยไม่เสียดายการจะช่วยให้คนอื่นทะลวงผ่านระดับนี้ไปได้คงยากเข็ญราวกับการปีนขึ้นสวรรค์

        แต่เมื่อคิดทบทวนอีกครั้งอวี๋จื่ออวี๋ก็เข้าใจ

        น้ำบำรุงชีวิตของเขานั้นสุดยอดมากอยู่แล้วมันสามารถช่วยเสริมสร้างรากฐานและเร่งการวิวัฒนาการของสรรพสิ่ง

        ถ้าหากไม่มีข้อจำกัดจริงๆเขาคงจะต้องกังวลเรื่องความเป็นความตายของตนเองเป็นอันดับแรก

        เพราะสายตาแห่งความละโมบนั้นไม่มีวันลดน้อยลง

        แต่ในตอนนี้เมื่อผลของมันโดดเด่นแค่ช่วยทะลวงผ่านระดับต่ำเท่านั้นกลับทำให้เขารู้สึกปลอดภัยขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก