โจวไห่เหวินวิ่งมาจนถึงประตูข้างเพื่อจะออกจากจวนไปตามท่านหมอแต่ยามเฝ้าประตูกลับไม่ยอมเปิดประตูให้บอกว่าเป็คำสั่งของฮูหยินใหญ่ ด้วยความร้อนใจเขาเลยต้องวิ่งไปยังเรือนของฮูหยินใหญ่เพื่อขออนุญาตออกจากจวน "น้องสาวของข้าไม่สบายหนักขอร้องฮูหยินใหญ่ช่วยอนุญาตให้ข้าออกจากจวนไปตามท่านหมอด้วยขอรับ"
โจวไห่เหวินยืนะโขอร้องอ้อนวอนอยู่หน้าเรือนราวหนึ่งชั่วยามกลับไม่มีเสียงตอบรับจากคนในเรือน เขาอ้อนวอนต่ออีกนึ่งเค่อสาวใช้คนหนึ่งจึงเดินเชิดหน้าอย่างเย่อหยิ่งออกมาจากในเรือนเพื่อนำคำพูดของเ้านายตนเองมาบอกต่อ "ฮูหยินของเราบอกแล้วว่าวันนี้ห้ามใครก็ตามออกจากจวน หากน้องสาวเ้าไม่สบายก็ให้อดทนรอไปก่อน รอให้ถึงพรุ่งนี้เช้าค่อยออกไปตามหมอก็แล้วกัน"
พูดจบสาวใช้คนนั้นก็หันหลังเดินกลับเข้าเรือนไป โจวไห่เหวินยืนกำหมัดแน่นขอบตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรีบวิ่งกลับเรือนท้ายจวนของตนเองไป เขาเดินคอตกกลับมาถึงบ้านด้วยความรู้สึกผิดน้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมาเมื่อเห็นหน้าคนในครอบครัว "ข้าขออภัยขอรับข้าไร้ความสามารถเอง"
เห็นแบบนี้แล้วทุกคนก็เข้าใจแล้วว่าเขาไม่สามารถออกจากจวนได้ ท่านพ่อกำหมัดแน่นเพื่อข่มกลั้นอารมณ์ก่อนจะพูดขึ้นน้ำเสียงเรียบ "ไม่ใช่ความผิดของเ้าหรอก"
โจวอิ้งเยว่ที่เอาแต่นั่งเงียบปล่อยให้มารดาของเ้าของร่างกอดด้วยความทะนุถนอมเห็นพี่ชายคนโตของเ้าของร่างกลับมาด้วยความรู้สึกผิดแล้วก็อดสงสารไม่ได้ เวลาสองสามชั่วโมงมานี้นางได้ทำความเข้าใจเื่ราวจากความทรงจำมาได้ประมาณหนึ่งแล้ว แม้จะใเื่ทะลุมิติแต่ก็นับว่าได้มาเกิดในครอบครัวที่ดีอยู่
"พี่ใหญ่ข้า…ไม่เป็อะไรแล้วเ้าค่ะไม่ต้องไปตามหมอแล้ว" โจวอิ้งเยว่พูดเพื่อปลอบใจทุกคนแต่ท้องของนางดันร้องขึ้นมาประท้วงเสียก่อน เป็ที่รู้กันว่าร่างนี้ไม่มีอะไรตกถึงท้องมาหลายวันแล้วก็ไม่แปลกที่โจวอิ้งเยว่ตัวจริงจะตาย
"ข้าจะรีบไปต้มโจ๊กให้น้องเดี๋ยวนี้เ้าค่ะ" โจวถิงถิงพูดจบก็รีบเดินออกจากห้องไป
"เ้ายังเจ็บตรงไหนบอกแม่มาเร็ว ห้ามโกหกเด็ดขาดนะลูก" ท่านแม่พูดอย่างอ่อนโยน
"แม่ลูกพูดถูก เยว่เอ๋อร์หากลูกรู้สึกไม่สบายตรงไหนรีบบอกพ่อกับแม่เลยนะลูก" ท่านพ่อก็พูดขึ้นมาด้วยความเป็ห่วงเหมือนกัน
โจวอิ้งเยว่รู้สึกอบอุ่นในใจขึ้นมา เห็นทุกคนยังไม่วางใจนางจึงต้องพูดอีกครั้ง "ข้ารู้สึกสบายดีเ้าค่ะเพียงแต่หิวเท่านั้น ท่านพ่อท่านแม่กับพี่ๆไม่ต้องห่วงเ้าค่ะ หากรู้สึกไม่สบายข้าจะรีบบอก"
"โจ๊กมาแล้วเ้าค่ะ" โจวถิงถิงยกชามโจ๊กเข้ามาในห้องอย่างยิ้มแย้ม น้องสาวฟื้นแล้วนางมีความสุขมาก
โจวอิ้งเยว่มองโจ๊กขาวข้นในชามแล้วก็รู้ได้ทันทีว่านี่คงจะเป็ข้าวทั้งหมดของครอบครัวที่มีแล้ว พี่สาวถึงกับยอมเอาข้าวที่มีทั้งหมดมาต้มโจ๊กให้นางกิน จากความทรงจำเดิมของเ้าของร่างครอบครัวนี้นับว่าลำบากมาก ไม่เคยมีวันไหนที่พวกเขาได้กินอิ่มท้องเลย การจะเก็บเงินเอาไว้แล้วแอบออกไปซื้อข้าวกลับมานี้ไม่ใช่เื่ง่ายเลย พวกเขาต้องเก็บเงินอยู่หลายเดือนทีเดียวถึงจะซื้อข้าวได้สักหนึ่งจิน
แสดงว่าั้แ่วันที่ร่างนี้นอนไม่ได้สติพวกเขาก็ไม่เคยแตะข้าวในถังเลยสินะ "ขอบคุณพี่สาวเ้าค่ะ แต่ข้าคงกินไม่หมดหรอกแบ่งให้ข้าถ้วยเล็กๆก็พอ ที่เหลือพวกท่านก็แบ่งไปกินด้วยสิเ้าคะ"
"พวกเรามีหมั่นโถวแล้ว เ้ากินเถอะ" โจวอวี่เฉินรีบตอบทันที
คืนนี้หลังจากที่ทุกคนในบ้านหลับกันหมดแล้ว โจวอิ้งเยว่กลับยังนอนลืมตาท่ามกลางความมืดอยู่ นางนอนไม่หลับจึงใช้เวลาที่มีทำความเข้าใจเกี่ยวกับครอบครัวนี้สักหน่อยแต่่ดันคิดไปถึงการตายของตัวเองในชาติก่อนแล้วก็รู้สึกโกรธแค้นจริงๆ 'ปั้งเดียวจอดเลยฉัน ให้ตายสิไอ้บอสสุนัขนั่นถึงกับกล้าฆ่าฉัน!!!!'
'เฮ้อ…ช่างหัวมันเถอะ ะเิหัวฉันขนาดนั้นชีวิตนั้นคงดับลืมดิ้นไปแล้วแหละ แต่ชีวิตใหม่นี้ฉันจะทำไง?'
ตระกูลโจว…….
ตระกูลโจวเป็ตระกูลคหบดีที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง นายท่านผู้เฒ่าหรือก็คือท่านปู่ของเ้าของร่างนี้ก็คือโจวไห่เทา ฮูหยินผู้เฒ่าหรือท่านย่าคือหลิวฮุ่ยหวง ทั้งคู่มีบุตรด้วยกันทั้งหมด 4 คน
โจวเจี้ยนคุนนายท่านใหญ่คนปัจจุบันแต่งงานกับเสิ่นเจียวมี่ (ตระกูลเสิ่นเป็ตระกูลคหบดีเหมือนกัน) มีลูกด้วยกัน 3 คนคือโจวเฉินซี (คุณชายใหญ่) โจวเฝิ่นลู่ (คุณหนูใหญ่) และโจวมู่เฉิน (คุณชายรอง)
โจวหลินหู่ (นายท่านรองบิดาของโจวอิ้งเยว่) แต่งงานกับหูซูซ่านมีลูกด้วยกันทั้งหมด 4 คนคือโจวไห่เหวิน (ลูกชายคนโต) โจวอวี่เฉิน (ลูกชายคนรอง) โจวถิงถิง (ลูกสาวฝาแฝดคนพี่) และโจวอิ้งเยว่ (แฝดน้องเ้าของร่างนี้)
โจวเฟินหัว (นายท่านสาม) แต่งงานกับลู่ชิงอี๋ (ตระกูลคหบดีเหมือนกัน) มีลูกด้วยกัน 2 คนคือโจวอวิ้นชิง (ลูกสาวคนโต) และโจวจื่อหยวน (ลูกชายคนรอง)
โจวหว่านฉิง (ลูกสาวคนเล็ก) ปัจจุบันเป็พระชายารองของจวิ้นอ๋อง
แต่ละคนยังไม่รวมบรรดาอนุและลูกอนุอีกนะ!!
โจวหลินหู่ท่านพ่อของเ้าของร่างเป็ลูกที่พ่อแม่ไม่รักโดยแท้ ไม่ได้รับความรักความเมตตาซ้ำยังถูกคนในครอบครัวปฏิบัติด้วยราวกับบ่าวไพร่คนหนึ่ง 'เฮ้อ…โจวอิ้งเยว่คนเก่าถูกโจวเฝิ่นลู่ให้สาวใช้ทุบตีแล้วโยนลงสระบัว ถึงจะถูกท่านพ่อกับพี่ชายไปช่วยมาได้แต่ก็นอนเป็ผักจนตายจากไปโดยที่ไม่มีใครรู้ สุดท้ายก็ฉันที่ตายด้วยความน่าสงสารต้องมาอยู่ในร่างนี้แทน…โจวอิ้งเยว่พี่สาวคนนี้ของให้เ้าไปสู่พบภูมิที่ดีเถิด ส่วนครอบครัวของเ้าพี่สาวจะดูแลทุกคนเอง และคนที่ทำร้ายเ้าและครอบครัวสักวันพี่สาวจะล้างแค้นหนี้ที่พวกเขาติดค้างเ้าและครอบครัวให้เอง!'
สายลมวูบหนึ่งพัดผ่านใบหน้าของโจวอิ้งเยว่และก็ผ่านไปอย่างรวดเร็วทำเอาโจวอิ้งเยว่ถึงกับขนลุกซู่!
มาเกิดใหม่ในโลกนี้ก็อาจจะดีกว่าโลกเดิมก็ได้ ครอบครัวปลิงสูบเืนั่นไม่คุ้มค่าให้นางต้องคิดถึงเลยสักนิด ตายจากคนพวกนั้นมาได้ก็ดีเหมือนกัน ต่อไปข้าจะใช้ชีวิตใหม่นี้ให้ดีและจะต้องพาครอบครัวหลุดพ้นจากจระกูลนี้ให้ได้ ความรู้ความสามารถจากชาติที่แล้วข้าจะนำมาใช้ในโลกนี้
ชีวิตใหม่ข้าและครอบครัวจะต้องกลายเป็เศรษฐีเท่านั้น!!!
'ฉู่ซีเพื่อนรัก…ตอนนี้เธอจะเป็ยังไงบ้างนะ? ยังไงฉันก็ขอให้เธอโชคดีและใช้ชีวิตให้ดีและราบรื่นนะ!!'
รุ่งเช้า……
คนในครอบครัวต่างก็พากันตื่นขึ้นมาั้แ่ยามเหม่าเพื่อจะเตรียมตัวไปทำงานของตัวเอง โจวอิ้งเยว่ได้ยินเสียงคนเดินไปมาในบ้านก็เลยตื่นขึ้นมาบ้างแต่ก็เป็ตอนที่ทุกคนกำลังจะออกไปทำงานกันแล้ว "พวกท่านจะไปทำงานกันแล้วหรือเ้าคะ?"
"เยว่เอ๋อร์ตื่นแล้วหรือ? ลูกร่างกายพึ่งฟื้นไข้กลับไปนอนต่อก่อนเถอะ วันนี้เ้าพักผ่อนอยู่ที่บ้านนี่แหละพ่อจะทำงานแทนลูกเอง" ท่านพ่อพูดกับนางอย่างอ่อนโยน
"แม่อุ่นโจ๊กไว้ให้แล้ว หากหิวก็ไปตักกินเลยนะลูก" ท่านแม่ก็บอกนางด้วยความห่วงใย
"เข้าใจแล้วเ้าค่ะ" โจวอิ้งเยว่ตอบรับอย่างว่าง่าย
เห็นทุกคนออกจากบ้านไปจนลับตาแล้วโจวอิ้งเยว่ก็กลับไปนอนจริงๆ ร่างกายนี้ไม่ได้กินอะไรมาหลายวันร่างกายเลยอ่อนแอ้าการพักผ่อนมากจริงๆ
8K
