เกมส์อาณาจักรเทพ: เริ่มต้นด้วยระบบผู้สืบทอดแห่งพระเจ้า

        ในห้องที่เต็มไปด้วยแสงสว่างและความมืดมิดที่เข้าปะทะกันราวกับสงครามแห่งกาลเวลา

        คริสติน่า ผู้เป็นเทวทูตระดับสูงสุดยังคงพยายามทำทุกวิถีทาง หญิงสาวใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ของเธอต้านทานพลังแห่งความมืดที่กำลังกลืนกินร่างของชายหนุ่ม ทว่ามันกลับไม่เพียงพอ

        พลังแห่งมหาบาปทั้งเจ็ดประการนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่ตัวหญิงสาวจะรับมือได้

        แม้จะมีความแข็งแกร่งทัดเทียมกับเหล่าเทพเจ้าแล้วก็ตาม ทว่าภายใต้การปะทะกับพลังแห่งอัตตา, โทสะ, ความโลภ, ริษยา, ตะกละ, ราคะและความเกียจคร้าน ตัวของเธอเองก็เริ่มรู้สึกได้ถึงความล้มเหลวที่ใกล้เข้ามา มันเป็นความพยายามที่แทบจะไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิง

        “ทำไม...ข้าถึงไม่สามารถช่วยท่านได้..”

        เธอพึมพำด้วยเสียงสั่นเครือ ขณะที่ใบหน้างดงามของเธอเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตา

        ทันใดนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยอำนาจได้ดังขึ้น มันดังเข้าไปในจิตวิญญาณของทุกคน

        “พวกแกมาถึงแล้วก็เริ่มลงมือได้เลย! จะปล่อยให้เด็กคนนี้ตายไปต่อหน้าต่อตาหรือไง?”

        เสียงนั้นทำให้คริสติน่าเงยหน้าขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก ราวกับเสียงที่สั่นสะเทือนมาจากห้วงลึกของจักรวาล และในเวลาเดียวกัน

        เสียงหัวเราะกึกก้องก็ดังขึ้น ราวกับเป็นการตอบรับคำพูดของตัวตนนั้น

        “ฮ่าฮ่าฮ่า! ไม่คิดเลยว่าแม้แต่เจ้าเองก็ปรากฏตัวในคราวนี้นะ บาฮามุท!”

        ชั่วพริบตาประหนึ่งห้วงเวลาได้หยุดนิ่ง ตอนนั้นเองที่พลังแห่งเทพเจ้าทั้งสามได้ปะทุขึ้นอย่างกะทันหัน เหนือเมืองหรู่หมิง แสงสว่างและพลังอำนาจของพวกเขาสั่นคลอนท้องฟ้าและพื้นดิน

        ผู้คนในเมืองต่างต้องหยุดสิ่งที่ทำอยู่ ร่างกายของพวกเขาสั่นสะท้านไปด้วยความหวาดหวั่น

        “อะไรน่ะ...พลังอะไรที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้”

        “ระ..แรงกดดันรุนแรงมากๆ!”

        บนท้องฟ้า อัสนีบาตและประกายแสงสีทองได้แผ่กระจายออกไปเหมือนพายุอัสนี พลังนั้นทรงทำให้ทั้งโลกอาณาจักรต้องสั่นสะเทือน

        ซุนหงอคงในร่างวานรทองคำผู้ยิ่งใหญ่ปรากฏตัวพร้อมกับถือพลองทองคำที่เปล่งแสง

        โอดิน ผู้เป็นมหาเทพแห่งแอสการ์ดยืนอย่างสง่างามและมีหอกพิพากษาสีทองอยู่ในมือ

        และบาฮามุท เทพมังกรศักดิ์สิทธิ์สีเงินขนาดยักษ์ที่ลอยอยู่ในห้วงอากาศ ประกายแสงศักดิ์สิทธิ์ของมันเจิดจ้าสว่างไสวไร้ก้นบึ้ง

        “งั้นข้าลงมือก่อนเลยละกัน!”

        ในชั่วพริบตา ท้องฟ้าเหนือเมืองหรู่หมิงถูกปกคลุมไปด้วยความโกลาหล หอกศักดิ์สิทธิ์กุงเนียร์ของโอดินได้ปะทุพลังออกมา มันปลดปล่อยสายฟ้าแห่งหมื่นอัสนีบาต และประกายแสงก็ได้พุ่งลงมาจากท้องฟ้า เสียงของมันกรีดผ่านอากาศเหมือนเสียงคำรามแห่งทวยเทพที่พิโรธ

        “ปัง!”

        หอกศักดิ์สิทธิ์นั้นทะลวงลงมาสู่คฤหาสน์ของอนาเธอร์ ทำให้พังทลายลง และได้ตรงเข้าไปยังร่างของเขาที่กำลังทรมานอยู่บนเตียงนอน

        “เปรี้ยง!”

        บังเกิดเสียงอัสนีบาตที่ดังสนั่นไปทั่วอาณาเขตเมือง แสงอัสนีปกคลุมทั่วทั้งคฤหาสน์ ขณะที่หอกกุงเนียร์ปักลงไปบนร่างของเขา

        พลังมืดที่แผ่ขยายอยู่ก่อนหน้านี้เริ่มถูกสะกดให้หดตัวลงไปอย่างฉับพลัน

        “มันเป็นไปได้ยังไง...พวกเทพเจ้าทั้งสามปรากฏตัวในโลกมนุษย์!”

        ผู้คนที่อยู่ในเมืองต่างตกตะลึงกับภาพตรงหน้า บางคนคุกเข่าลงด้วยความหวาดเกรง ขณะที่บางคนมองขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยสายตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใส

        ร่างของอนาเธอร์ลอยขึ้นท่ามกลางซากคฤหาสน์ที่พังทลาย แต่สิ่งที่สร้างความประหลาดใจให้กับทุกคนคือ การโจมตีของโอดินด้วยหอกกุงเนียร์ กลับไม่ได้สร้างบาดแผลหรือความเสียหายใดๆต่อผู้ที่อยู่รอบข้าง ไม่ว่าจะเป็น คริสติน่า ไอริน เฟรย่า หรือแม้แต่คานและอนาเทอเลีย

        ทุกคนยังคงยืนอยู่ในสภาพเดิม ราวกับว่าพลังของโอดินสามารถควบคุมเป้าหมายได้อย่างแม่นยำและไร้ที่ติสมบูรณ์แบบ

        “พะ..พวกท่านคือ..”

        คริสติน่ากับทุกคนเหมือนตกอยู่ในห้วงของมนตร์สะกด เพราะไม่คิดเลยว่าเทพเจ้าจะลงมาจุติด้วยตนเอง

        ในตอนนี้ อนาเธอร์กำลังลอยอยู่บนท้องฟ้า ถึงร่างของเขาจะถูกหอกกุงเนียร์เสียบทะลุ

        แต่กลับไม่มีร่องรอยบาดแผลใดๆบนร่างกายของเขาเลยซักนิด ในทางกลับกัน ประกายที่แผ่ออกมาจากหอกศักดิ์สิทธิ์กุงเนียร์ ได้ทำหน้าที่ราวกับกำลังกักขังและล้างคำสาปแห่งมหาบาปทั้งเจ็ดประการ ซึ่งกำลังพลุ่งพล่านในร่างกายของเขา

        “ก๊ะ!ก๊ะ!ก๊ะ! งั้นต่อไปก็เป็นข้า!”

        ฟากฟ้าที่ปกคลุมด้วยพลังของเทพเจ้า ซุนหงอคงเหวี่ยงพลองทองสมปรารถนาในมือ เปลวเพลิงแห่งดวงเนตรอัคคีของเขาลุกโชนราวกับจะเผาผลาญทุกสิ่ง

        เขาผสานพลังแห่งเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ของตนเข้าไปในพลองและฟาดลงไปยังร่างของชายหนุ่ม เปลวเพลิงนั้นลุกท่วมร่างของอนาเธอร์ในทันที

        “ลงมือ!”

        บาฮามุทที่ลอยอยู่ข้างโอดินเบิกเนตรมังกรศักดิ์สิทธิ์ของตน เปล่งประกายแสงที่เจิดจ้าดั่งดวงอาทิตย์นับพันดวง คลื่นแสงศักดิ์สิทธิ์แห่งการพิพากษาพุ่งตรงเข้าสู่ร่างของอนาเธอร์ แสงนั้นไม่ได้มีเพียงความสว่างไสว แต่มันยังเต็มไปด้วยพลังแห่งการทำลายล้างคำสาปและคืนสมดุล

        พลังของมหาเทพทั้งสามได้เข้าสู่ร่างของอนาเธอร์พร้อมกัน แสงสว่างและความมืดมิดในร่างของเขาเกิดการปะทะกันอีกครั้ง

        แต่ในครั้งนี้มันไม่ได้รุนแรงเช่นก่อน ทว่ากลับเป็นการหลอมรวมและปรับสมดุลให้อยู่ในระดับที่ลึกซึ้งมากยิ่งขึ้น

        “เคี๊ยก!เคี๊ยก!เคี๊ยก!”

        ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องดังกึกก้องเหมือนดั่งวิญญาณที่ถูกทรมาน เสียงนั้นสะท้อนก้องไปทั่วอาณาเขตของตระกูลซิกฟรีด

        มหาบาปทั้งเจ็ดที่เคยควบคุมร่างของอนาเธอร์พยายามดิ้นรนขัดขืน พลังของพวกมันไม่อาจยอมรับการเข้าครอบงำจากพลังแสงศักดิ์สิทธิ์ของเทพเจ้าที่ยิ่งใหญ่ทั้งสามตนได้

        ร่างอนาเธอร์ที่ถูกแสงและความมืดโอบล้อมเริ่มสั่นไหว พลังอันมหาศาลของเทพเจ้าและมหาบาปทั้งเจ็ดยังคงต่อสู้กันในร่างของเขา

        อีกฟากหนึ่งของความมืดที่ลึกลับและน่าสะพรึง ลูซิเฟอร์นั่งอยู่บนบัลลังก์แห่งมหาบาปด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอำมหิต

        “วงแหวนพิธีกรรมแห่งอารยะวิญญาณกำลังถูกทำลายเหรอ?”

        “น่าสนใจ แต่คิดจริงๆเหรอว่าพวกแกจะสามารถหยุดมันได้?”

        เสียงของเขาดังก้องไปทั่วห้องโถงปีศาจ มหาบาปทั้งหกที่อยู่รอบข้างพยักหน้าอย่างหนักแน่นและต่างก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่เพิ่มมากขึ้นของพลังแห่งเทพเจ้าทั้งสามที่พยายามต้านคำสาป

        ลูซิเฟอร์หัวเราะเย้ยหยันในขณะที่เขายกมือขึ้น ดึงเส้นผมเส้นหนึ่งจากศีรษะของตนออกมา

        “ในเมื่อวงแหวนกำลังพังทลาย”

        “เราก็แค่เพิ่มพลังให้มันอีก!”

        เขาเป่าลมเบาๆไปยังเส้นผมนั้น

        เส้นผมกลายเป็นประกายพลังมืดที่พุ่งทะลุเข้าสู่วงแหวนพิธีกรรมที่กำลังกรีดร้อง

        “มันยังไม่จบ ซุนหงอคง โอดิน บาฮามุท ถึงเวลาที่พวกแกจะรู้ว่าพลังของพวกเราเจ็ดบาปรวมกันนั้นทรงพลังเพียงใด!”

        ลูซิเฟอร์กล่าวด้วยน้ำเสียงราวกับพิพากษา เส้นผมนั้นกลายเป็นแสงสีดำที่แผ่พลังความมืดอันไร้ขอบเขต และผสานเข้าไปในวงแหวนพิธีกรรม

        พลังแห่งมหาบาปทั้งเจ็ดได้ถูกกระตุ้นขึ้น เสียงกรีดร้องของคำสาปดังขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้มันไม่ใช่เสียงแห่งการพ่ายแพ้ หากแต่เป็นเสียงแห่งการคืนชีพและพลังที่เพิ่มพูนขึ้น

        อนาเธอร์ที่อยู่อีกด้านกำลังลอยอยู่กลางอากาศ ท่ามกลางแรงกดดันจากพลังที่กำลังหลอมรวมกัน ทว่าทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่พุ่งทะลุเข้าสู่ร่างกาย ความมืดที่เคยถูกควบคุมไว้เริ่มดิ้นรนอีกครั้ง พร้อมกับแรงกดดันใหม่ที่เพิ่มเข้ามา

        “อ๊ากกกกกกกกก!!”

        ร่างกายของเขาเริ่มชักกระตุกอย่างรุนแรง กล้ามเนื้อเกร็งตัว ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดจนแทบจดจำไม่ได้ เลือดเริ่มหลั่งไหลออกมาจาก ตา จมูก ปาก และหูของเขา เสียงหัวเราะของลูซิเฟอร์ที่ดังขึ้นในหัว เหมือนกับเป็นเสียงสะท้อนของคำสาปที่ไม่มีวันสิ้นสุด

        “เด็กน้อย.. อย่าได้ฝันที่จะหลุดพ้นจากพลังนี้! พิธีกรรมของข้าไม่เคยล้มเหลว!”

        “และครั้งนี้ก็จะไม่ต่างกัน!”

        ซุนหงอคงขมวดคิ้วเมื่อสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของวงแหวนพิธีกรรม พร้อมกับนัยน์ตาที่เริ่มแปรเปลี่ยนไป

        “เจ้าเด็กนั้นกำลังแย่”

        “พวกเราต้องเร่งมือ!”

        ..

        ดึกหน่อยงัฟ ^^