ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

หลังจากที่อี้เฉินแหวกห้วงมิติไปร่วมๆ หนึ่งวันสูญเสียปราณพลังภายในทะเลความรู้ไปไม่ใช่น้อยๆ เขาก็สามารถข้ามผ่านป่าไร้สิ้นสุดมาได้สำเร็จ
 

        จริงๆ เขามีสถานที่ลับ ที่จะมายังดินแดน5อาณาจักร ได้อย่างไม่ยากเย็นนัก จากห้วงมิติที่แตกสลาย คลับคล้ายคลับคลาว่าจะ เกิดการต่อสู้ใหญ่ในยุคสมัยบรรพกาล ทว่าการจะพาพวกเขา มายังสถานที่แห่งนั้น อี้เฉินกลัวว่า จะทำให้ดินแดน 5อาณาจักร เกิดความวุ่นวายหากมีผู้คนล่วงรู้ สถานที่ลับที่เชื่อมต่อกัน

        ก่อนอี้เฉินจะกล่าวพูด พร้อมกับเสียงลมหายใจ ที่หอบเหนื่อยอยู่เล็กน้อย "พวกเราข้ามผ่านป่าไร้สิ้นสุด มาถึงชายแดนทางเข้าดินแดน 5อาณาจักรแล้ว เหมือนว่าทางเข้าไปยังดินแดน5อาณาจักร จะคุ้มกันแน่นหนาไม่น้อย มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า"

          หญิงชราเหลียนซูฉี คลี่ยิ้มออกมากว้าง ก่อนบอกกล่าวเรื่องที่นางเคยได้ยินมา "มันเคยมีสัตว์อสูรบุกเข้าไปภายใน ดินแดน5อาณาจักร นะสิ พวกเขาจึงต้องเฝ้าระวังเป็นพิเศษ"

        อี้เฉิน กับหลินเฟยได้ยิน พวกเขาต่างก็มีสีหน้ากังวล โดยเฉพาะอี้เฉิน หมู่บ้านลมหวน อยู่ใกล้กับป่าไร้สิ้นสุดเสียด้วย ทำให้สีหน้าอี้เฉินมีความกังวลอยู่ไม่น้อย ครั้นพวกเขาผ่านการตรวจ เข้าไปภายในดินแดน5อาณาจักร ที่เต็มไปด้วยผู้คนไม่น้อยที่ข้ามผ่านป่าไร้สิ้นสุดมา ฟ้าก็เริ่มใกล้จะมืดแล้วในยามนี้

           อี้เฉินจึงเอ่ยไต่ถามหญิงชราออกไป "เจ้าสำนักเซียน ท่านจะพักที่หมู่บ้านของข้าก่อนหรือไม่ หรือท่านจะออกเดินทาง เข้าไปภายในเมืองหลวงแคว้นไฟต่อเลย"

หญิงชราเหลียนซูฉี มีสีหน้าครุ่นคิดอยู่เล็กน้อย ก่อนจะกล่าวตอบรับคำเชื้อเชิญของอี้เฉิน "เช่นนั้นข้ารบกวนเจ้าด้วยสหายน้อย"

          ไม่กี่ชั่วอึดใจ พวกเขาก็มาถึงหน้าหมู่บ้านลมหวน ทว่าหมู่บ้านกลับเปลี่ยนแปลงไปไม่ใช่น้อยๆ รอบด้านต่างก็เต็มไปด้วยทุ่งข้าวสาลี สีทองทอดยาวออกไปไกล แววตาอี้เฉินจึงไหววูบไม่น้อย เมื่อเห็นข้าวสาลีวิญญาณที่เขา เคยให้เมล็ดพันธุ์นั้นไว้ มันเติบโตได้เป็นอย่างดี

          ครั้นพวกเขาสืบฝีเท้าเข้าไปภายในหมู่บ้านลมหวน อี้เฉินก็พบเจอมิตรสหาย ในวัยเด็กของเขาในทันที เขาก็คือเจ้าอ้วนเปาเปา ที่ทำหน้าที่คุ้มกันหมู่บ้าน เมื่อเห็นชายหนุ่มตัวอ้วนกลม เตรียมจะกล่าวไต่ถาม อี้เฉินก็มีสีหน้าแปลกใจอยู่ไม่น้อย เมื่อเห็นมิตรสหายของเขายามนี้ ไปอยู่ในขั้นพลัง เทวะ

           "เจ้าสบายดีหรือไม่ เปาเปา" อี้เฉินไต่ถาม มิตรสหายในกรอบสายตา ออกไปอย่างไม่มีลังเล ดวงตาประหนึ่งพบเจอ ความสงบในใจอีกครา ราวกับได้กลับมาเหยียบย่ำแดนสุขาวดี ที่ห่างไกล จากควันไฟสงคราม ความวุ่นวาย

           ชายหนุ่มตัวอ้วนกลมครั้นเขาได้ยิน เขามองอี้เฉินด้วยสายตาแหลมคมในทันที เนื่องด้วยยามนี้เขาถือเป็นผู้อาวุโสแล้ว ไม่มีใครกล้าที่จะเรียกนามของเขา ห้วนๆ เช่นนี้ แม้แต่กลุ่มคนที่เฝ้าหมู่บ้านลมหวน ยังมองอี้เฉินด้วยสายตาไม่สบอารมณ์

           ทว่าเปาเปา กลับต้องเบิกตาออกกว้าง จนรูม่านตาขยายออกจนสุด เมื่อเห็นใบหน้ามิตรสหายผ่านไปร่วม20ปี ใบหน้าของเขา กลับไม่มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นแม้แต่น้อย "เจ้า! เจ้าขาว เจ้ากลับมาแล้วอย่างนั้นหรือ"

           ก่อนชายตัวอ้วนกลมจะมากอด อี้เฉินไว้แน่นยกจนตัวอี้เฉิน ลอยเหนือพื้นด้วยความดีใจ "นั่นแม่นางหลินเฟย นางเองก็กลับมาด้วยเช่นกัน หากหัวหน้าหมู่บ้านชรารับรู้ เขาต้อง ดีใจเป็นอย่างมากแน่ๆ"

          เหล่าศิษย์สำนักเซียน ที่เห็นหมู่บ้านที่ผู้ยิ่งใหญ่ในสายตาพวกเขาเกิด ยิ่งทำให้พวกเขาตระหนักรู้ได้ว่า กว่าชายหนุ่มผู้นี้ จะมายืนอยู่ ยังจุดนี้ได้ เขาต้องข้ามผ่านความยากลำบาก มากถึงเพียงใด เมื่อต้องเดินบนเส้นทางที่ยิ่งใหญ่ด้วยสองเท้าอย่างโดดเดี่ยว

          ครั้นเปาเปา วางอี้เฉินลงได้ เขากล่าวบอกคนเฝ้ายาม ที่เป็นชนรุ่นหลังออกมาในทันใด "นี่คือมิตรสหายของข้า ที่ข้าเคยเล่าให้พวกเจ้าฟัง ..มา มา วันนี้หมู่บ้านของเราจะมีงานเลี้ยงใหญ่" สิ้นเสียงของเปาเปา เหล่าอนุชนต่างก็พากันยินดี ที่หมู่บ้านกำลังจะมีงานเลี้ยงครึกครื้น บางคนถึงกับมองอี้เฉินด้วยสายตาเลื่อมใส แม้แต่หน่วยคุ้มกันหมู่บ้าน ที่อายุมาก ล้วนเคยเห็นใบหน้าอี้เฉิน ต่างก็เข้ามาทักทายอี้เฉินไม่ขาด พร้อมกับสืบฝีเท้าเดินเข้าไปภายในหมู่บ้าน ไต่ถามเรื่องราว ต่างๆ ที่อี้เฉินประสบพบเจอมา จนเกิดเสียงดังจอแจ

          ทว่าเมื่ออี้เฉินไม่เห็น เด็กสาวจางเหมย เขาอดไม่ได้ที่จะไต่ถาม เปา เปา ถึงเรื่องของจางเหมย แม้แต่หลินเฟยนางเองยังอยากรู้ จนได้รับรู้ว่า จางเหมย นางไปฝึกฝนภายในสำนักมังกร โดดเด่นจนกลายเป็นผู้อาวุโสของดินแดน5อาณาจักร ไปแล้วในยามนี้ แม้แต่ เปา เปา เองก็ถือเป็นผู้อาวุโส มันก็ทำให้อี้เฉินประหลาดใจไม่น้อย ถึงการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้

         ฉับพลัน ที่อี้เฉินที่เหลือบไปเห็นกระท่อมหลังเก่า ที่เขาเคยอยู่ตั้งแต่วัยเยาว์ บัดนี้มันก็ยังอยู่ดี ถึงมันจะเก่าไปบ้างก็ตาม ทว่าทุกอย่างก็ยังคงอยู่ เหมือนเดิมไม่มีการเปลี่ยนแปลง หัวใจของเขารู้สึกถูกเติมเต็มภายในสถานที่แห่งนี้อีกครา ก่อนอี้เฉินจะกล่าวพูดถ้อยคำที่เสียมารยาท "เช่นนั้น ข้าขอตัวไปพบหัวหน้าหมู่บ้านก่อน"

        หากอี้เฉินไม่ตัดบทสนทนา เกรงว่าพวกเขาคุยกัน3วัน3คืนก็ยังไม่จบสิ้น คนภายในหมู่บ้านเองก็รับรู้ พวกเขาจึงไม่ได้มองว่าอี้เฉินเสียมารยาทแต่อย่างใด ต่างก็คลี่ยิ้มออกมากว้างรับรู้ว่า ชายชราหัวหน้าหมู่บ้าน เฝ้ารออี้เฉินมายาวนานถึงเพียงใด

         อี้เฉินเอื้อมฝ่ามือมากุมมือหลินเฟยไว้แน่น ก่อนจะพากันไปหาชายชราหัวหน้าหมู่บ้าน ครั้นทั้งสองที่มาถึง หน้าที่พักของชายชราเสี่ยวปู้เตียน กำลังเก็บเกี่ยวข้าวสาลีวิญญาณในกรอบสายตา สีหน้าแววตา ดูแก่ชราลงไปไม่น้อย อี้เฉินเอ่ยเสียงเรียบ เรียกขาน ท่านปู่ของเขาออกมาในทันที "ท่านปู่เสี่ยวปู้เตียน! ท่านสบายดีหรือไม่"

          ชายชราครั้นได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นเคย รวงข้าวสาลีวิญญาณ ที่ชายชราเก็บเกี่ยวก็หลุดร่วงออกจากฝ่ามือในทันใด เมื่อเห็นอี้เฉินหลานรักในกรอบสายตา ประกายตานุ่มลึกจ้องมองอี้เฉิน จนมีน้ำใส่ไหลซึมออกมา "ในที่สุดหลานข้าก็กลับมาแล้วสินะ" ก่อนชายชราจะ พยุงร่างอี้เฉินที่ก้มคำนับลงกับพื้นอย่างแรง ให้ลุกขึ้นยืน จับไหล่อี้เฉินไว้แน่น พร้อมกับกล่าวพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา

"ข้าคิดว่า ข้าจะไม่ได้เจอเจ้าอีกแล้ว หลานรักของข้า" ก่อนชายชราจะจับจ้องไปที่หลินเฟย ลูบหัวของนางเบาๆ "พวกเจ้าปลอดภัยกันก็ดีแล้ว"

          อี้เฉินที่ส่งสายตา สำรวจกายาหัวหน้าหมู่บ้าน เขาสูดลมหายใจเข้าไปลึก หากเขากลับมาช้าอีกสัก5ปี เกรงว่าอายุขัยของชายชราผู้นี้ได้หมดก่อนแน่ ก่อนอี้เฉินจะหยิบขวดหยก ที่มีเม็ดยาโอสถ ระดับ 6 เพิ่มพูนอายุขัยให้ชายชรา

         ..เมื่อพวกเขาเข้าไปนั่งคุยภายในห้องส่วนตัวของหัวหน้าหมู่บ้าน ชายชราเสี่ยวปู้เตียน ครั้นเปิดขวดหยกออกดู กลิ่นอายของสมุนไพร หลากหลายชนิดก็ลอยตลบอบอวล ไปทั่วห้อง ชายชรารับรู้ได้เป็นอย่างดีว่า มันมีท่ามากมายถึงเพียงใด "มันล้ำค่าเกินไปอี้เฉิน ปู่รับของเจ้าไม่ได้หรอก"

           "ไม่ท่านปู่! ข้าต้องการมอบมันให้ท่านจริงๆ หากท่านเลื่อนขั้นพลังกษัตริย์ สำเร็จอายุขัยของท่าน จะเพิ่มพูนขึ้นไปอีกหลาย10ปี" หลินเฟยนางเองก็พยักหน้า ขานรับกับคำพูดของอี้เฉิน เช่นกัน

           ชายชรามีสีหน้ากระอักกระอ่วนอยู่ไม่น้อย แต่เมื่อเห็นสายตาของผู้เป็นหลาน จับจ้องออกมาอย่างไม่วางตา ชายชราจึงได้แต่ผ่อนลมหายใจออกมา   ก่อนจะกลืนเม็ดยาโอสถ ระดับ 6 ลงคอไปอย่างช่วยไม่ได้ พร้อมกับบอกกล่าวอี้เฉิน "เจ้าก็น่าจะรู้ดีอี้เฉิน ศักยภาพของปู่ไม่ได้สูงล้ำ เฉกเช่นพวกเจ้า   ปู่มาถึงขั้นนภาได้ ก็ถือว่าดีถมแล้ว" สิ้นคำพูดชายชรา ฤทธิ์โอสถ ระดับ6ก็เริ่มทำงาน ส่งให้กายเนื้อของชายชรา เต็มไปด้วยกลุ่มควันของเม็ดยาโอสถ ลอยออกมาหนา เข้าสู่สภาวะการจำศีลในทันใด

          อี้เฉินที่เห็น ฤทธิ์ยาโอสถ เขาถึงกับกลืนน้ำลายลงคอไปคำใหญ่ ก่อนจะถอยห่างออกจากที่พักของชายชราไปพร้อมกับหลินเฟย ทว่าเมื่อพวกเขาทั้งสองออกมาจากที่พักของชายชราไม่ทันไร น่องไก่ย่างจนสุก ส่งกลิ่นหอม สีเหลืองทองอย่างดี ก็ถูกโยนเข้ามาหา อี้เฉิน คว้าหมับในทันใด

         ก่อนน้ำเสียงหนึ่งจะกล่าวพูดออกมา "ข้าสั่งคน ไปทำความสะอาดที่พักของเจ้าแล้วอี้เฉิน ..หลินเฟยเจ้าพักกับอี้เฉินแล้วกัน" สิ้นคำพูดของเปาเปา หลินเฟย นางหน้าแดงน้อยขึ้นมาโดยพลัน ทว่าอี้เฉินกลับคว้าไก่ขึ้นมากินจนแก้มบวมตุ่ย กล่าวชม วิธีการย่างไก่ของเปาเปา ในทันใด "รสชาติดี ไม่เลว ไม่เลว"

         หลินเฟยที่เห็นอี้เฉินเอาแต่กิน มันก็ทำให้นางที่มีสีหน้ากังวล ดูเป็นตัวประหลาดไปในทันใด ก่อนนางจะกระทืบเท้าลงพื้น ด้วยสีหน้าบูดบึ้ง งอนอี้เฉินเดินจากเขาไปโดยพลัน