บุรุษมารทมิฬ(泰米尔恶魔)

หมายเลขเก้า กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูขนลุก ทำเอาหลงซานจี่ที่ได้ยินเช่นนั้น ก็เผลอแสดงใบหน้าที่หวาดกลัวออกมาโดยไม่รู้ตัว 

ใบหน้าใหม่อย่างนั้นหรือ? มันไม่ได้กล่าวถึงใบหน้าของข้าใช่หรือไม่….. 

ตี๊ด….ตี๊ด…

หืม!

"มีอะไร….อ่อ….ดีมาก ข้ากำลังจะรีบไป"

เซียวเย่รับสายที่ติดต่อมา พูดคุยอยู่เล็กน้อยพร้อมตัดการติดต่อ หันไปมองทุกคนที่อยู่โดยรอบ กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

"ข้าคงต้องขอตัวแล้ว.."

“ด-เดี๋ยวก่อน! เอาข้าไปด้วย!”

หลงซานจี่เมื่อเห็นเซียวเย่กำลังจะจากไป ก็ยิ่งร้อนใจหนัก พยายามกล่าวห้ามสุดชีวิต แต่เซียวเย่กับทำเมินไม่ได้ยิน เดินจากไปในที่สุด

ไม่!

อย่าไป!

เอี๊ยดดด ปึก!

ณ ที่ซึ่งห่างไกลออกไป

ห่างไกลออกไปจากเมืองกวางตุง ในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยป่าสนในป่าใหญ่ ชายชุดดำมากมายหลายสิบคน คอยประจำการอยู่ตำแหน่งบริเวณต่างๆ เหมือนว่ากำลังเฝ้าจับตามองอะไรบางอย่างอยู่…

ฟรึบๆๆๆๆ

“นายท่านลาปา!”

อยู่ๆก็ปรากฎกลุ่มชายชุดดำขึ้นมาอีกกลุ่ม ชายชุดดำที่เฝ้าประจำการณ์อยู่ก่อนหน้า เมื่อเห็นว่าใครมา ก็รีบมุ่งหน้ามาทำความเคารพกันอย่างเร็วไว 

"อืม! พวกมันล่ะ!"

ลาปาไม่ได้สนใจพวกที่เข้ามาทำเคารพตนเลยแม้แต่น้อย ทำเพียงหันซ้ายขวาไปมา เหมือนว่ากำลังมองหาอะไรอยู่ กล่าวถามออกไป

"พวกมันเข้าไปในถ้ำขอรับ จนป่านนี้ก็ยังไม่มีวี่แววที่จะออกมา"

ชายชุดดำคนหนึ่งก้าวเดินออกมาข้างหน้า รีบรายงานลาปาอย่างรวดเร็ว

“พวกมันอยู่ภายในถ้ำงั้นหรือ? หึ! ดี! ข้าจะเข้าไปจัดการพวกมันด้วยตนเอง…พวกเจ้าคอยคุ้มกันอยู่บริเวณนี้ อย่าให้ใครเข้ามาใกล้เด็ดขาด!” 

ลาปากล่าวออกมาอย่างฮึกเหิม รีบมุ่งหน้าเข้าไปในถ้ำอย่างรวดเร็ว

"รับทราบ!"

พรึบ!

เมื่อลาปาเดินเข้ามาในถ้ำ เพ่งสายตาตรวจสอบบริเวณโดยรอบถ้ำ ก็เกิดความรู้สึกสงสัยขึ้นมาในใจ เหตุเพราะว่าตลอดชีวิตของลาปานั้น อาศัยอยู่ภายในถ้ำมากกว่าอาศัยอยู่ภายในบ้านของตนเองเสียอีก สังเกตมองแค่เพียงเล็กน้อย ก็สามารถที่จะบอกได้ในทันที ว่าที่แห่งนี้นั้นเป็นถ้ำแบบใด กล่าวครุ่นคิดในใจตัวเองเงียบๆ

‘หือ…ทำไมภายในถ้ำมันเหมือน…ไม่ใช่ถ้ำที่เกิดขึ้นมาเองตามธรรมชาติ ฉินอินมันสร้างถ้ำแห่งนี้…ขึ้นมาเองงั้นหรือ?’

ยิ่งเดินลึกเข้าไป ก็เหมือนจะเจอเข้ากับทางตันในที่สุด ลาปาจับดาบในมือตนเองแน่น เตรียมสภาพตัวเองให้พร้อมถึงขีดสุด เดินตรงเข้าในจนสุดทาง…

ตุบ….ตุบ…ตุบ

เมื่อเดินเข้ามาจนสุดทางเดิน ลาปาก็พบเข้ากับคนสวมชุดคลุมสองคน ที่แต่งตัวอย่างมิดชิด ยืนรออยู่ตรงข้างหน้า คล้ายว่ากำลังยืนรอตนอยู่นานแล้ว แต่เมื่อลาปาเพ่งสังเกตมอง ก็รู้สึกว่ามันแปลกๆ กล่าวถามออกมาด้วยความสงสัย

“…พวกเจ้า…พวกเจ้าไม่ใช้ฉินอินกับกวนผิง…พวกเจ้าเป็นใครกัน?”

“……”

"เจ้าจะสนใจเรื่องน่ารำคาญแบบนั้นไปทำไม เป็นใครก็ไม่สำคัญหรอก.."

อีกคนหนึ่งนิ่งเงียบเมินเฉยต่อคำถามของลาปา แต่คนชุดคลุมอีกคนกล่าวตอบออกมาแทน ด้วยน้ำเสียงคล้ายว่ากำลังเบื่อหน่าย

".….จงใจล่อข้าให้เข้ามาในนี้งั้นสินะ…..ขอบเขตเต่าสะสมขั้น4กับขั้น5…มีกันอยู่เพียงแค่สองคน คิดว่าจะต่อกรกับข้าได้อย่างนั้นหรือ  ไปเอาความกล้ามาจากไหนกัน….เห๊อะ! อย่างพวกเจ้าไม่คุ้มค่าให้ข้าต้องลงมือเองเสียด้วยซ้ำ เพียงแค่คนของข้า…"

ตู้มมม

ลาปากล่าวยังไม่ทันจบ ก็เกิดเสียงระเบิดขึ้นที่ปากถ้ำ หินมากมายถล่มลงมาปิดหน้าถ้ำจนมิดชิด ยากที่จะออกมาโดยง่าย ลาปาหันหลังกลับไปมาอยู่สักพัก ก่อนที่จะหันหน้ากลับมากล่าวด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ

"นี่พวกเจ้าคิดที่จะขังข้าเอาไว้ภายในถ้ำแห่งนี้ กันไม่ให้ข้าออกไปข้างนอกงั้นหรือ? พวกเจ้ามีจุดประสงค์อะไร…อย่าคิดว่าขังข้าเอาไว้ภายในถ้ำแห่งนี้ แล้วจะสามารถเอาชนะข้า เดินออกไปได้เหมือนไม่มีอะไร.."

“..…..”

"ก็ไม่ได้คิดที่จะเอาชนะเจ้าแต่แรกอยู่แล้ว เลิกพล่ามกล่าวน่ารำคาญ แล้วมาเริ่มกันเถอะ.."

อีกคนก็ยังคงนิ่งเงียบไม่ตอบเช่นเคย แต่เป็นอีกคนที่กล่าวตอบแทนให้ ก่อนที่ทั้งสองคนจะพร้อมใจจับกระบี่ พุ่งเข้าใส่ลาปาพร้อมกัน

เคร้งๆๆๆๆ

บูม!

สถานการณ์ ภายนอกถ้ำ

ตูมมม

เมื่อปากถ้ำระเบิดออกมา หินถล่มลงมาไม่หยุดหย่อน ชายชุดดำที่เฝ้าคุ้มกันอยู่โดยรอบ ก็ล้วนพากันตื่นตกใจยกใหญ่ พร้อมใจกันละทิ้งหน้าที่ของตน มุ่งหน้าไปปรากฎตัวขึ้นที่จุดเกิดเหตุอย่างเร่งร้อน…

“นี่มันเกิดอะไรกันขึ้น!”

“ทำไมอยู่ๆถ้ำถึงถล่มลงมาได้กัน”

"นายท่านลาปา! ท่านได้ยินเสียงข้าหรือไม่!"

ลูกสมุนของลาปากล่าวตะโกนกันออกมายกใหญ่ ต่างคนต่างไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรกันขึ้น… แต่ทันใดนั้นเอง!!

พรึบ! พรึบๆๆๆๆ

พรึบ! พรึบๆๆๆ

“หือ! แย่แล้ว! พวกเราถูกล้อม มันเป็นกับดักมาตั้งแต่แรก เตรียมตัวรับมือเร็วเข้า!”

หนึ่งในกลุ่มชายชุดดำเผลอตะโกนออกมาอย่างรวดเร็ว พร้อมหันไปกล่าวกับพรรคพวกของตนเองให้รีบระวังตัว พร้อมใจกันเพ่งมองไปยังกลุ่มชายชุดดำที่สวมหน้ากากปีศาจเอาไว้

"38…39….40….สี่สิบคนพอดี ท่านหมายเลขศูนย์ที่เคารพ…จำนวนคนพวกนั้นเป็นต่อเราอยู่นะ จะไหวเรอะ ทำไมท่านไม่ยกพวกกันมาให้เยอะกว่านี้นะ ข้าเคยได้ยินท่านโม้เอาไว้ว่า สมาคมลอบสังหารของท่านมีอยู่เกือบสิบพันเลยมิใช่หรือ ยกมาตรงนี้กันสักร้อยคน ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร เห้อ…"

หนึ่งในกลุ่มที่ล้อมกลุ่มชายชุดดำเอาไว้ ชี้นิ้วออกมานับเล่น ก่อนที่จะหันไปถามกล่าวกับคนที่สวมหน้ากากปีศาจข้างๆตน

“…..จำนวนคนที่มากกว่า มันก็เหมือนเป็นความท้าทายรูปแบบหนึ่ง…และข้าก็ไม่ได้โม้เจ้าด้วย เจ้าคิดว่าแผ่นดินต้าเชียงมันกว้างแค่สวนหลังบ้านเจ้าหรืออย่างไร บริเวณนี้มีประจำการอยู่เพียงแค่นี้เท่านั้น และข้าไม่เคยบอกว่าสมาคมเป็นของข้า นายท่านเพียงแค่มอบหมายให้ข้าดูแลให้ก็เท่านั้น…ส่วนเจ้า…ฉินอิน! เจ้าจะเลิกเรียกข้าว่าท่านนำหน้าได้หรือยัง มันฟังแล้วดูพิลึกนัก”

หมายเลขศูนย์หันไปมองฉินอินอย่างเบื่อหน่าย กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่คล้ายว่ากำลังไม่พอใจ

"อ่าว! เซียวเย่มอบหมายให้ มันก็เหมือนเป็นของท่านไปครึ่งหนึ่ง ท่านจะคิดเยอะไปทำไม อีกอย่างท่านก็แก่กว่าข้าด้วยนี่ ส่วนตัวข้าเองก็คุ้นชินกับมันเสียแล้ว ท่านจะไปใส่ใจมากทำไมกัน ฟังผ่านๆหูไปก็พอแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า"

ฉินอินเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็ยิ้มแย้มออกมา กล่าวออกมาพร้อมหัวเราะลั่น ทำเอาหมายเลขศูนย์ที่ได้ยินเช่นนั้น ก็ถึงกับต้องสายหน้า เผลอกล่าวออกมาอย่างไม่พอใจ

"….ทำไมข้าจะต้องมาจับคู่ทำงานกับคนที่ข้าไม่ชอบขี้หน้าด้วย…"  

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าก็คิดเห็นเช่นเดียวกันกับท่าน…เอาน่า…อยู่ๆกันไปเดี๋ยวก็ชอบขี้หน้ากันขึ้นมาเองนั่นแหละ" 

เมื่อได้ยินฉินอินกล่าวออกมาแบบนั้น ดูเหมือนจะทำให้หมายเลขศูนย์ไม่ชอบขี้หน้าเข้าไปใหญ่ ตัดสินใจเมินเฉยต่อคำกล่าวของฉินอิน ไม่อยากกล่าวตอบอะไร…

“นั่นมัน! ฉินอิน มิใช่หรือ”

“ทำไมมันถึงปรากฎอยู่เบื้องหน้าพวกเรา? ไม่ใช่ว่ามันอยู่ในถ้ำงั้นหรือ? "

"ถ้าตรงนี้คือฉินอิน…แล้วที่อยู่ภายในถ้ำมันเป็นใครกัน.."

"พวกมันมีกันอยู่แค่สิบสองคนเท่านั้น พวกเรามีเยอะกว่าเห็นๆ จัดการพวกมันแล้วจับกุมเจ้าฉินอินเลยดีหรือไม่ "

"จริงของเจ้า! รีบจัดการพวกมันแล้วค่อยไปช่วยนายท่านภายหลัง..จำนวนคนเพียงแค่นี้ คงใช้เวลาไม่นาน…"

กลุ่มชายชุดดำที่ถูกพรรคพวกของฉินอินล้อมเอาไว้ กล่าวซุบซิบปรึกษากันเล็กน้อย ก่อนที่จะตัดสินใจพุ่งเข้าใส่โจมตีในทันที

หมายเลขศูนย์เมื่อเห็นว่ากลุ่มเบื้องหน้าของตน ตัดสินใจที่จะจู่โจมก่อน ไม่รอช้ารีบหันมากล่าวกับกลุ่มคนข้างหลังของตน สั่งการออกไป

“จงฟัง! หนึ่งคนต้องสังหารให้ได้มากกว่าหนึ่ง ต่อให้ตายก็ต้องลากพวกมันให้ตายตามไปด้วย จงอยู่เพื่อนายท่าน และจงตายเพื่อนายท่าน!”

อยู่เพื่อนายท่าน ตายเพื่อนายท่าน!!

อยู่เพื่อนายท่าน ตายเพื่อนายท่าน!!

“ฆ่า!”

เมื่อได้รับคำสั่ง กลุ่มชายชุดคลุมทั้งสิบไม่รอช้า ตะโกนก้องพร้อมใจกันจับอาวุธของตน มุ่งหน้าเข้าใส่ศัตรูตรงหน้าอย่างไม่กลัวตาย

เคร้งๆๆๆๆ

ฉัว!! ๆๆ

หมายเลขศูนย์และฉินอินก็ไม่อยู่เฉย พุ่งเข้าใส่โจมตีศัตรูพร้อมกัน หมายเลขศูนย์ระเบิดจิตสังหารออกมาอย่างรุนแรง โคจรพลังปราณอย่างบ้าคลั่ง

ฟูมม

เพลงกระบี่มารสังหาร กระบวนท่าที่ 1 มารผ่าตัด!!

ครื่นนน

อ๊าก!

หมายเลขศูนย์ตวัดกระบี่ออกมาเป็นแนวตั้ง คลื่นพลังทะลักออกมาเป็นแนวตรง พุ่งเข้าใส่ศัตรูเบื้องหน้าอย่างไม่กลัวเกรง

ฉินอินเมื่อเห็นเช่นนั้นก็ไม่รอช้า สะบัดมือเล็กน้อย ปรากฎหอกคู่ใจของตนเองออกมา ฉินอินควงหอกร่ายรำไปมาอย่างว่องไว จ่วงแทงหอกเข้าใส่ชายชุดดำที่พุ่งเข้าใส่ อย่างไม่ลดละ

เฟี๊ยว! เฟี๊ยว!

ฉึก! ฉึก! ฉึก!

“ทำไมเจ้าไม่ใช้ออกด้วยเคล็ดวิชาออกมาเสียเลย แล้วแบบนี้เมื่อไหร่พวกมันจะตายกันหมด”

หมายเลขศูนย์มองเห็นฉินอินชักช้าไม่ยอมเอาจริงเสียที ก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวออกมาด้วยความไม่พอใจ

“ข้ามันเป็นพวกใช้สมองไม่เหมือนกับท่าน…เมื่อต่อกรกับจำนวนคนที่มากกว่า เราควรที่จะประหยัดพลังของเราเอาไว้ เพื่อใช้ยามจำเป็นสิถึงจะถูกต้อง ท่านก็ควรเรียนรู้จากข้าไว้นะ..”

ฉินอินร่ายรำหอกไปมาด้วยความว่องไว พร้อมกับกล่าวตอบออกไปด้วย

ฉึก!

อั๊ก! ตุบ!

"หึ! นายท่านเคยพูดเอาไว้ ต่อหน้าความแข็งแกร่ง…จำนวนคนล้วนไร้ความหมาย เจ้าเองก็ควรเรียนรู้จากนายท่านเอาไว้เช่นเดียวกัน"

หมายเลขศูนย์ที่พึ่งสังหารศัตรูลงไปอีกหนึ่ง ก็หันไปมองฉินอิน กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่คล้ายว่ากำลังโมโหอยู่  

“อ่อ แปลว่าท่านไม่มีอะไรที่ข้าสามารถเรียนรู้ได้เลยสินะ…”

“.…..”

หมายเลขศูนย์เหมือนจะรู้ตัวแล้ว ว่าคุยกับคนแบบนี้ก็มีแต่จะทำให้ตนเองเสียหาย ตัดสินใจเมินเฉยทำเป็นไม่ได้ยิน สังหารกลุ่มชายชุดดำตรงหน้าต่อไปไม่รีรอ..