รักนี้ต้องออนไลน์

‘แซ่ก... แซ่ก’ เสียงทรายที่ไหลลงมาบนเส้นผมก็ทำเอารู้สึกสลดใจ เรไรนอนหงายมองด้านบนอย่างสิ้นหวัง หากใครมาเห็นคงคิดว่าเธอตายไปแล้วอุตส่าห์รอโดนแมงป่องฆ่าไม่ก็ซ่อนตัวให้เวลาออนไลน์หมด แต่กลับต้องมาอยู่ในหลุมเล็กๆนี่แทน ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะซวยซ้ำซวยซ้อนได้ขนาดนี้เพียงแค่เพชรเม็ดเดียว แค่เม็ดเดียว! “เฮ้อ เฮ้อ เฮ้อ!” ได้แต่ถอนหายใจหยิบเพชรสีน้ำเงินขึ้นมาส่อง มันเปล่งประกายแสงสีน้ำเงินวิบวับออกมาจนเผลอเคลิบเคลิ้มอีกครั้ง เพชรเม็ดนี้มีขนาดเล็กกว่าฝ่ามือเล็กน้อย ดูๆแล้วมันก็สวยอยู่หรอกถ้าไม่ติดว่ามันคือกับดักนี่มันล่อลวงกันชัดๆ!“อึบ!” ขยับลุกขึ้นนั่งแล้วใช้ทักษะ ตรวจสอบ ซึ่งเป็นทักษะเดียวที่ใช้ได้เปิดดูข้อมูลไอ้เพชรนี่ทันที ปรากฏว่าไม่มีข้อมูลสักอย่าง สวมใส่ก็ไม่ได้ สรุปดูเล่นได้อย่างเดียว ‘คุ้มปะเนี่ย?’ เหมือนมีคนเล่นตลกกับเธอ ไม่ให้ตาย ไม่ให้ออกเกม ไม่ให้ติดต่อใคร และยังหลอกซ้ำแล้วซ้ำอีก ชักกลัวว่าถ้าครบกำหนดล็อกเอาท์มันจะให้ออกเกมหรือเปล่า ...เศร้ารอบที่ร้อยแป๊บติ่ง…“!?” สะดุ้งกับอะไรบางอย่าง น้ำ? มีหยดน้ำตกลงมาที่เพชรติ่ง ...ติ่ง แล้วหยดน้ำก็หยดลงมาโดนเพชรอีกสองหยด ‘นี่เรา...ร้องไห้เหรอ? ไหงไม่รู้เรื่องเลย?’ มือบางลองลูบใบหน้าตัวเอง ก็ไม่ได้ร้องหนิ หยดน้ำนี่มัน...กึก!พอเงยหน้าขึ้นก็แทบช็อก...อะ...ไอ้แมงป่อง! มาตอนไหนเนี่ย?น้ำที่หยดมาคือน้ำลายของแมงป่องนั่นเอง นับว่าเป็นความรู้ใหม่ เพิ่งรู้ว่าแมงป่องมีน้ำลายด้วย ...เดี๋ยวนะ“ยี้!” เรไรขยับถอยหลบน้ำลายแมงป่องทันที “โอ๊ยเพชรฉัน สกปรกหมด” รีบหาผ้ามาเช็ดเพชรสีน้ำเงินโดยไม่สนใจแมงป่องที่จ้องตนไม่วางตา พอเธอถอย มันก็ขยับตาม น้ำลายมากมายไหลหยดเป็นทางที่เธอขยับหนี หรือนี่จะเป็นสงคราม? เพราะหลุมมันเล็กเกินที่มันจะทำอะไรได้เลยใช้น้ำลายเล่นงานใช่ไหม! ไอ้แมงป่องบ้านี่แกร็ก! ครืน~ ขณะที่กำลังขยับหนีไอ้น้ำลายแมงป่องเหมือนเท้าจะเหยียบเข้ากับอะไรบางอย่าง เพียงเท่านั้นรอบผนังมีช่องขนาดเล็กเกิดขึ้นเป็นจำนวนมากพร้อมควันสีเขียวพ่นออกมา“เฮ้ย อะไรเนี่ย!? อุ๊บ แค่กๆ” ไม่รู้ว่าควันนี้คืออะไรแต่มันไม่ใช่เรื่องดีแน่ เธอรีบเอามือปิดจมูก มืออีกข้างก็ปัดควันที่พ่นใส่ตัวเธอไม่หยุด ควันมากมายทำให้เริ่มมองอะไรไม่ค่อยเห็น หายใจแทบไม่ออก ถึงจะตกใจแต่เรไรตั้งสติตรวจสอบมันทันที-ตรวจสอบ ควันพิษ สถานะร่างกายปัจจุบัน ติดพิษ-“อะไรนะ? ...โอ๊ย” พอรู้ว่าเป็นพิษร่างกายก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาทันทีทันใดเหมือนถูกเข็มแทงทั่วทั้งร่าง แถมกลิ่นยังเหม็นจนแทบจะอ้วก เรไรกัดฟันแน่นด้วยความเจ็บปวด แม้จะมองเห็นจางๆแต่เธอรับรู้ได้ว่าผิวของตนเริ่มกลายเป็นสีเขียวคล้ำจนน่ากลัว แต่ที่น่ากลัวกว่าคือ ขีดเลือดไม่ลดเลยสักนิดเอ้า!! ทรมานเข้าไป ทรมานกันเข้าป๊ายรับรู้ว่าพิษร้ายแรงพอดู เพียงแค่ควันฟุ้งกระจายขึ้นไปด้านบน เจ้าแมงป่องนั้นก็ร้องลั่น สั่นงึกงักทุรนทุรายใหญ่ มันรีบคลานถอยห่างแทบทันที และทุกอย่างก็เงียบลงนี่...เจ้าแมงป่องนั่นหนีไปแล้วเหรอ? รู้สึกโดดเดี่ยวขึ้นมาเลยแฮะ กลับมาก่อน เจ้าแมงป่อง! กลับมา... อึก-ได้รับทักษะต้านพิษระดับ1... 2...3 …- เสียงของระบบยังคงดังต่อไปเรื่อยๆ มันเป็นปกติของเกมนี้ เมื่อทำอะไรบางอย่างที่ตรงตามเงื่อนไขก็จะได้ทักษะมาเชยชม แต่...ถามรึยังว่าอยากได้ทักษะนี่รึเปล่า?! ไม่โว้ย!! เธออยากตายเป็นรอบที่ล้านแล้ว!ร่างบางเริ่มโอนเอนก่อนจะล้มตัวลงนอนอย่างไร้เรี่ยวแรง ในใจนึกตะโกนด่ายัยน้ำ ปู่ยัยน้ำ ไอ้คนสร้างเกมทุกคน จีเอ็ม พวกดูแลระบบ และไอ้เพชรดวงตาอะไรนี่“...” ว่าแล้วเธอก็เอาธนูที่อยู่ในกระเป๋าโยนทิ้ง แล้วยัดไอ้เพชรนี้เข้าไปแทน จากนั้นก็นอนรอให้ควันนี้หายไป....-ได้รับทักษะต้านพิษระดับ4...5...6- เสียงระบบยังประกาศเรื่อย ๆ“แฮกๆ” และเรไรก็ได้แต่หอบด้วยความทรมาน เธอไม่รู้ว่ามันจะไปถึงระดับไหน แล้วระดับมันมีกี่ระดับ ถ้ามีเป็นพันระดับละ ...เกมนี้มันซาดิสม์ชัดๆเวลาผ่านไปสามชั่วโมงช่างเป็นสามชั่วโมงที่ยาวนานเหมือนสามวัน จากความเจ็บปวดที่เหมือนตายทั้งเป็น หายใจติดขัด เหม็นเหมือนดมยาฆ่าแมลง ทุกอย่างค่อยๆดีขึ้นจนไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดอีกนอกจากกลิ่นที่ยังคงมีอยู่-ได้รับทักษะต้านพิษระดับสูง ได้รับฉายา กายาต้านพิษ- ...ถามว่าดีใจไหม? เหอะๆไม่!ได้แต่เหม่อลอยมองด้านบนอยู่พักใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ผิวที่เน่าจนน่ากลัวกลับมาขาวใสเหมือนเดิมแล้ว ร่างกายรู้สึกเบาขึ้น เธอถอนหายใจโล่งอกเมื่อทุกอย่างจบลงค่อยๆกวาดตามองผนังที่มีช่องเล็กๆเปิดอยู่เต็มไปหมด มันยังคงพ่นควันอยู่เพียงแต่จางลงไปบ้างนั่นจึงทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น “...นั่นมัน!” เรไรคิ้วขมวดมองไปยังช่องที่เปิดแล้วความคิดบางอย่างผุดขึ้นนี่ไง หนทางที่จะขึ้นไปด้านบน!ช่องที่ปล่อยควันพิษมีขนาดพอที่จะให้ปลายเท้าสอดเข้าไปได้ ถึงมันจะมีจำนวนไม่มากนักแต่ก็พอจะเหยียบปีนขึ้นไปได้ ว่าแล้วก็ดื่มน้ำยาสีแดงย้อมใจ 1 ขวด แล้วรีบลุกขึ้นแล้วค่อยๆเอื้อมมือไปเกาะตามช่อง พอได้สัมผัสโดนของเหลวสีเขียวแล้วรู้สึกขนลุกซู่ เหมือนสัมผัสกับยาฆ่าแมลงโดยตรง แต่... มันคงแรงกว่าหลายเท่า“อย่าไปสนใจมันเรไร อย่าไปคิด อย่าไปสน ...ยี้” พูดกับตัวเองแล้วเงยหน้ามองด้านบนเพื่อไม่สนใจมัน ขยับปลายเท้าสอดเข้าไปในช่อง มือก็สอดให้มั่น ดันตัวขึ้นไปทีละนิดๆ‘แบบนี้ขึ้นไปได้แน่’ คิดแล้วก็ยกยิ้ม เมื่อขึ้นไปได้เธอจะหาแหล่งน้ำแล้วจัดการล้างเนื้อล้างตัวซะ“...เอ๊ะ?!” -ขณะที่กำลังปีนขึ้นไปได้เกือบสามเมตร อยู่ๆสายตาดันไปสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างตรงหน้า มันเป็นจุดสีขาวเล็กๆที่เปล่งประกาย รู้สึกจะนูนออกมาเล็กน้อย ข้างบนจุดขาวมีรูปดวงตาสลักไว้ อักษรบางอย่างโผล่ขึ้นมาเลือนราง ให้เดามันคงจะเขียนว่า ‘กดฉันสิ’... คันไม้คันมือ ถ้าเป็นเกมคอมพิวเตอร์โบราณเธอคงเอาเมาส์ไปคลิกที่จุดขาวนี่ทันที แต่นี่มัน...มันก็เกมนะ แต่...เม้นปากแน่นแล้วเงยหน้าขึ้นไปมองด้านบนแทน อย่าไปสนใจมันๆ ขึ้นไปแล้วไปให้แมงป่องฆ่าดีกว่า เพราะถ้าเกิดไปสัมผัสกับจุดขาวนี้เข้าก็ไม่รู้จะต้องเจอกับอะไร หนทางที่ชัดเจนอยู่ข้างหน้าแท้ๆ อีกแค่ไม่กี่เมตรก็จะออกจากหลุมนี้ ขึ้นไปเสร็จก็ตาย ตายแล้วก็กลับเมือง ไปติดต่อจีเอ็ม แล้วออกเกมไปนอนแช่น้ำอุ่น ตากแอร์เย็นๆใช่ นอนพัก อ่านนิยาย ดูหนัง พักผ่อน...หากแต่...แกร๊ก!...
ปล. หลังจากนี้จะขอลงแบบแบ่งครึ่งนะคะ จะได้ลงได้ทุกวัน วันละตอนค่ะ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 5-1 ความลับใต้ทะเลทราย

นิยายแนะนำ

รักนี้ต้องออนไลน์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 5-1 ความลับใต้ทะเลทราย

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้