แม่คะ คุณอรมาแล้ว แพรใสรีบบอกแม่ของเธอทันทีที่เห็นรถของอรวราขับเข้ามาในตัวบ้านแล้ว
งั้นเดี๋ยวแม่ไปบอกคุณจันก่อนว่าคุณอรเธอกลับมาแล้ว ตอนนี้เธอคงเป็ห่วงแย่
ค่ะแม่
แก้วพูดดังนั้น เธอก็รีบไปบอกจันฤดีทันทีที่รู้ว่าอรวรากลับมาถึงบ้านแล้ว ส่วนแพรใสเองก็รีบไปวิ่งเข้าไปหาอรวราแล้วถามด้วยความเป็ห่วง
คุณอรไปไหนมาคะ ทำไมถึงกลับบ้านดึกดื่นขนาดนี้ คุณจันเป็ห่วงมากนะคะ อีกอย่างนี่ก็ดึกแล้วขับรถตอนกลางคืนมันอันตรายนะคะ แล้วนี่คุณอรไม่เป็อะไรมากใช่มั้ยคะ แพรใสถามอรวราพร้อมกับมองทุกส่วนบนร่างกายของเธอว่ามีาแหรือไม่
เื่ของฉันนะ ฉันจะทำอะไรมันก็เื่ของฉันเลิกวุ่นวายกับฉันสักที น่ารำคาญทั้งแม่ทั้งลูกเลย อรวราพูดด้วยความโมโหและรำคาญที่แพรใสถามเธอไม่หยุด ทำยังกับเธอเป็ผู้กระทำผิดแล้วกำลังถูกสอบสวนยังไงยังงั้น นอกจากเธอจะไม่ตอบดีๆแล้วอรวรายังเดินชนไหล่แพรใสอีกด้วย
แพรใสที่ถูกเดินชนเธอก็ไม่ได้ว่าหรือพูดอะไร ปล่อยให้อรวราเดินผ่านไป เธอเข้าใจดีเพราะอรวราไม่ชอบเธอกับแม่มาั้แ่แรกอยู่แล้วั้แ่เธอจำความได้อรวราไม่เคยแสดงท่าทีเป็มิตรกับเธอเลยสักครั้ง ตอนแรกที่เธอรู้ว่าตัวเธอกับคุณอรอายุเท่ากันเธอคิดว่าจะสนิทกันได้ แต่มันกลับไม่ใช่อย่างที่เธอคิดกลับกันยิ่งโตยิ่งห่างเหินกันกว่าเดิม
อร!!! ลูกกลับมาแล้ว หายไปไหนมาถึงกลับบ้านดึกแบบนี้ รู้มั้ยว่าแม่เป็ห่วง พอจันฤดีรู้ว่าอรวรากลับมาแล้ว เธอก็รีบลงมาหาอรวราแล้วถามเ้าตัวทันที
อรแค่ไปกินข้าวกับเพื่อนมานะคะ พอดีไม่ได้เจอกันนานก็เลยกินข้าวแล้วก็คุยกันนานไปหน่อย
เพื่อนลูกสมัยมหาลัยนะหรอ
ค่ะ นาเดียร์ กระปุก แล้วก็กิ๊บ ถ้าไม่มีอะไรแล้วงั้นอรขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ อรวราตอบคำถามของจันฤดีเสร็จ พอเห็นว่าไม่มีคำถามอะไรแล้วจึงขอตัวไปอาบน้ำ
จันฤดีเห็นดังนั้นก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรมาก เพราะคิดว่าอรวราคงจะเหนื่อยมามากเลยปล่อยให้อรวราไปอาบน้ำ แล้วหันไปบอกให้แพรใสกับแก้วไปพักผ่อนได้ตามสบาย
อรเองก็กลับมาแล้วคงไม่มีอะไรต้องเป็ห่วง ในเมื่อมีอะไรแล้วทั้ง2คนไปพักผ่อนกันเถอะ นี่ก็ดึกมากแล้ว ขอบใจมากที่คอยดูจนอรกลับมา
ค่ะ คุณอร แพรใสกับแก้วที่ได้ยินดังนั้นก็รีบตอบรับทันที หลังจากที่เห็นจันฤดีขึ้นไปแล้ว แพรใสกับแก้วจึงพากันกลับเข้าไปยังห้องของทั้งคู่เพื่อที่จะพักผ่อน ทั้งคู่เดินไปด้วยแล้วก็คุยกันระหว่างกำลังเดินไปยังห้องตามประสาแม่ลูก
แพรไม่เข้าใจเลยค่ะ ว่าทำไมคุณอรถึงเกลียดเราสองคนมากขนาดนี้ แพรเคยคิดนะคะว่าถ้าโตขึ้นคุณอรอาจจะเปลี่ยนไปบ้าง แต่นี่นอกจากจะไม่เปลี่ยนแล้วยังกลายเป็ไม่ชอบพวกเราหนักกว่าเดิมอีก นี่เราไปทำอะไรให้เธอไม่ชอบใจหรอคะ
ไม่มีอะไรหรอกลูก คุณอรแกก็เป็ของแกแบบนี้แหละ เราก็ทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดก็พอสักวันคุณอรอาจจะยอมรับพวกเรามากขึ้นก็ได้ แก้วรีบไขข้อสงสัยของแพรใสทันที เธอไม่อยากให้แพรใสลูกของเธอรู้สึกไม่ดีกับอรวรามากไปกว่านี้ แก้วรู้ว่าลูกของเธอคงรู้สึกไม่ดีกับการกระทำของอรวราั้แ่เด็กจนถึงตอนนี้ไม่เช่นนั้นแพรใสคงไม่เอ่ยปากพูดออกมา ตัวแก้วเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไหร่ที่อรวราจะคุยดีๆกับพวกเธอสักครั้ง เธอได้แต่ให้กำลังใจแพรใสว่าจะต้องมีสักวัน สักวันที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่หรืออาจจะไม่มีเลยก็ได้ ทั้งคู่คุยกันจนมาถึงห้องนอน เข้าไปในห้องนอนได้สักพักนึงแพรใสก็หลับไปก่อนแก้วซะแล้ว แก้วเห็นดังนั้นก็อดรู้สึกเอ็นดูไม่ได้ที่เห็นแพรใสหลับปุ๋ยทันทีที่หัวถึงหมอนแล้วก็พูดเบาๆพร้อมกับลูบหัวลูกสาวของเธอ
ลูกเก่งมากแล้วนะ ที่ทนมาได้ทุกวันนี้แม่เชื่อว่าสักวันลูกจะผ่านมันไปได้ แก้วผละตัวออกมาปิดไฟแล้วล้มตัวลงนอนข้างๆแพรใส เธอมองหน้าแพรใสสักพักนึงก่อนที่จะหลับไปอีกคน
รุ่งเช้าวันถัดมา
อาหารเช้าค่ะ คุณจัน หน้าที่ของแก้วในทุกเช้าคือการทำอาหารให้กับคุณจันและคุณอร แต่เรียกได้ว่าทำให้แค่คุณจันจะดีกว่า เพราะอรวรานั้นไม่เคยทานอาหารที่เธอทำเลยสักครั้ง
ขอบใจมากนะแก้ว แล้วนี่แพรใสทานอะไรหรือยัง หื้ม
ไม่ต้องห่วงค่ะคุณจัน แพรทานเรียบร้อยแล้วค่ะ แพรตื่นมาพร้อมแม่นะคะก็เลยได้กินอาหารเช้าไปแล้ว
ดีแล้วละ นี่ก็พร้อมไปทำงานแล้วใช่มั้ย งั้นก็ไปพร้อมกันเลยเดี๋ยวฉันให้คนไปส่งแพรถึงที่ทำงาน
ไม่เป็ไรค่ะ คุณจันแพรไปเองดีกว่า แพรใสรีบปฏิเสธทันทีด้วยความเกรงใจที่จันฤดีจะต้องให้คนไปส่งเธอถึงที่ทำงาน
ไม่เป็ไรหรอกแพร อย่างไงวันนี้ฉันก็ไปบริษัทไวอยู่แล้วก็ไปส่งเธอด้วยเลย ส่วนรถของเธอก็ทิ้งไว้ที่บ้านเนี่ยแหละ
ก็ได้ค่ะคุณจัน
งั้นไปกันเถอะ ยังไงฉันก็ฝากดูอรด้วยนะแก้ว ก่อนที่จะไปทำงานทุกครั้งจันฤดีมักฝากให้แก้วช่วยดูแลอรตอนที่เธอไม่อยู่บ้านเสมอ
ได้ค่ะ คุณจัน
หลังจากที่จันฤดีฝากฝังให้แก้วช่วยดูแลอรแล้ว เธอกับแพรใสก็พากันขึ้นรถเพื่อที่จะไปทำงานของตนเองโดยไม่ลืมที่จะให้คนขับรถไปส่งแพรใสถึงที่ทำงาน
ที่ทำงานของแพรใส
ขอบคุณมากนะคะคุณจันที่มาส่ง แพรไปทำงานก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ แพรใสลงจากรถก็ไม่ลืมที่จะขอบคุณที่จันฤดีมาส่งเธอถึงทำงาน
แพรใสยืนคอยจนกระทั่งรถของคุณจันขับออกไปจนไกลสายตาของตนถึงจะเข้าไปยังบริษัท
แพร!! เสียงเรียกยามเช้าที่แพรใสมักได้ยินทุกครั้งแต่ไม่เคยชินเลยกับเสียงของ มะเฟือง ที่ดังมากจนคนทั้งบริษัทต้องหันมามองกันเป็ตาเดียว
มะเฟืองเสียงดังเกินไปแล้ว เบาเสียงหน่อยเถอะ ข้างๆมะเฟืองยังมี ข้าวหอม เพื่อนสาวอีกคนหนึ่งที่คอยปรามให้มะเฟืองเบาเสียงเสมอ แต่มะเฟืองก็ไม่เคยทำได้สักครั้ง
อะไรเล่ายัยข้าว ก็ฉันกลัวแพรมันไม่ได้ยินนี่
จ้ะ จากที่ไม่ได้ยินตอนนี้กลายเป็คนทั้งบริษัทได้ยินแล้ว ข้าวหอมแซวเพื่อนของตัวเองอย่างขำขัน
แพรมานั่งนี่เร็ว ข้าวหอมรีบเรียกให้แพรมานั่งข้างตนทันที ทั้งสามคนเป็เพื่อนสนิทกันมาั้แ่มหาลัยแล้วตอนแรกคิดว่าเรียนจบคงจะต้องแยกย้ายกันแน่ๆ แต่กลายเป็ทั้งสามคนได้มาทำงานที่บริษัทเดียวกันซะงั้น ทั้งสามคนดีใจกันมากที่รู้ว่าได้ทำงานด้วยกันเพราะจะได้ไม่เหงาแล้วก็อยู่ด้วยกันไปนานๆเลย
12K
