ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

“…เคารพองค์จักรพรรดิ และองค์จักรพรรดินีขอรับ/เจ้าค่ะ..” หน่วยองครักษ์ส่วนพระองค์อินทรีย์ขาวทั้งสามคนได้แต่คุกเข่าลงไปเมื่อเห็นว่าผู้ใดที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะนั้น พวกเขาไม่คิดเลยว่าองค์จักรพรรดิจะเสด็จมาทานอาหารร้านที่พวกเขาแนะนำอย่างนี้ นอกจากนี้ยังมีองค์จักรพรรดินีอีกพระองค์หนึ่งด้วย เป๊ก!! เสียงของถ้วยชามตกลงจากมือของท่านยายเจ้าของร้าน มือเธอสั่น และมีอาการตื่นกลัวเป็นอย่างมาก ท่านตาเองก็เช่นกันที่เข่าอ่อนทรุดลงไปกับพื้น พวกเขาทั้งสองต่างก็เคยได้ยินข่าวลือมาเหมือนกันถึงความโหดขององค์จักรพรรดิ และไหนจะเป็นข่าวเรื่องของการยึดครองอาณาจักรพร้อมกันทั้งสามอาณาจักรนั้นก็อีก แล้วจะไม่ให้เกรงกลัวได้อย่างไรกัน“ข้า..ข้าน้อยไม่ทราบว่าเป็นพระองค์ ข้าน้อย..ข้าน้อย..” ท่านตากล่าวออกมาด้วยเสียงสั่นไปทั้งตัวและหัวใจ ท่านยายเองก็เหมือนกันที่มีอาการไม่ต่างกัน เธอคุกเข่าลงอย่างกะทันหัน แม้ตอนนี้เข่าของเธอจะกระทบเข้ากับเศษชามกระเบื้องที่แตกบนพื้น ทำให้เลือดไหลออกมาเป็นทางก็ตาม แต่เธอก็ไม่บ่นออกมาสักคำ“พวกท่านทั้งสองไม่ทราบก็ย่อมไม่ผิดอยู่แล้ว.. น้องหญิง ทำไมน้องไม่ไปดูอาการของท่านยายก่อนล่ะ...” ฌอนกล่าวออกมากับทั้งสอง ก่อนจะหันไปบอกกับเฟียร์ที่ตอนแรกทำหน้าซึมๆ เมื่อฌอนชี้ไปทางท่านยายแล้วเห็นว่ามีเลือดไหลออกมา เธอก็รีบตอบรับ ‘เจ้าค่ะ’ และพุ่งตัวไปดูอาการของท่านยายคนครัวในทันที“..หามิได้เจ้าค่ะ ข้าน้อยไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ แผลเพียงแค่เล็กน้อยเช่นนี้ จะให้พระองค์ท่านมาดูได้อย่างไรล่ะเจ้าคะ..” ท่านยายกล่าวออกมา แน่นอนว่าเฟียร์มีหรือจะสนใจ เธอเข้าไปดูด้วยใจของเธอจริงๆ“ท่านยายอยู่เฉยๆก่อนนะเจ้าคะ .. เมื่อก่อนข้าเองก็เป็นเพียงแค่ชาวบ้านธรรมดาๆเท่านั้น ข้าไม่รังเกียจท่านหรอกเจ้าค่ะ มาเจ้าค่ะ ข้าขอดูแผลของท่านสักหน่อย..” เฟียร์กล่าวตามความจริง ถึงตอนนี้เธอจะเป็นจักรพรรดินีแล้วก็ตาม มีราชบริพารคอยรับใช้หลายผู้หลายคน แต่ส่วนใหญ่เธอก็เลือกที่จะลงมือทำมันเองทั้งหมด ฌอนเองก็รู้เรื่องนี้ดี มันเป็นแผนที่จะให้เฟียร์ซื้อใจประชาชนวัยชรานี้ในขณะที่เธอไม่รู้ตัว แล้วงานของเธอที่จะทำต่อจากนี้มันจะง่ายขึ้นอีกมาก ข่าวของวันนี้มันจะแพร่กระจายไปเป็นข่าวลือให้เธอเป็นจักรพรรดินีที่มีใจรักประชาชน ฌอนจิบๆน้ำที่อยู่บนโต๊ะก่อนจะหันไปสั่งสามหน่อที่มาไม่เป็นจังหวะจนเป็นเรื่องขนาดนี้ แต่ถือว่ามันก็เป็นเรื่องบังเอิญที่ดีทีเดียว“หน่วยอินทรีย์ขาวรับคำสั่งเดี๋ยวนี้... พวกเจ้าจงออกไปวิ่งรอบๆชุมชนนี้เป็นจำนวน 100 รอบ ข้อหาที่พวกเจ้าเป็นต้นเหตุทำให้ท่านยายแม่ครัวคนโปรดของจักรพรรดินีของข้าต้องบาดเจ็บ.. ปฏิบัติเดี๋ยวนี้ ไป!!..” ฌอนกล่าวออกมาสั่งการ แน่นอนว่าพวกสามหน่อแม้จะงงๆอยู่บ้างแต่ก็ตอบรับ และทำตามที่สั่งในทันทีอย่างไม่มีเสียงบ่นออกมา“เป็นพระมหากรุณาธิคุณอันเหลือล้นแล้วเจ้าค่ะ ท่านองค์จักรพรรดิเป็นตัวของข้าเองที่ไม่ระวังจนได้เกิดแผลเช่นนี้ แล้วท่านจักรพรรดินียัง...” ท่านยายกล่าวออกมาเหมือนกับอาการที่เรียกว่าไปไม่เป็นอยู่อย่างนั้น พูดผิดพูดถูกบ้าง ฌอนเองก็ได้แต่ยิ้มอยู่อย่างนั้นไม่ได้กล่าวอะไรเพิ่ม แต่ไม่ใช่สำหรับเฟียร์ที่ตอนนี้กำลังนำเสื้อผ้าของตัวเองที่ฉีกขาดด้วยแรงของเธอปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้กับท่านยายอยู่“อยู่นิ่งๆซิเจ้าคะท่านยาย.. เดี๋ยวแผลของท่านจะติดเชื้อเอาได้ .. ท่านพี่เจ้าคะ แผลไม่ค่อยลึกเท่าไร แต่ก็ต้องรักษาตัวสักสองสามวัน น้องขอซื้อยาแก้ปวดต่อจากท่านพี่หน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ..” เธอเอ่ยขึ้นกับท่านยาย ก่อนจะหันไปทางท่านพี่ของเธอ และขอซื้อสินค้าจำนวนหนึ่งจากท่านพี่“น้องจะเอาเท่าไรล่ะ...” ฌอนรู้ดีว่าเฟียร์ในบางกรณีเธอไม่ยอมให้เขาเป็นคนออกเงินให้ เธอจะใช้เงินของตัวเองซื้อหรือใช้จ่ายเท่านั้น เขามีหน้าที่เป็นเพียงแค่ธนาคารคอยเก็บเงินที่เธอฝากเอาไว้กับตัว..“เออ... เอาสัก 100 เม็ดก็แล้วกันเจ้าค่ะ ท่านพี่..” เฟียร์ที่เริ่มจะเข้าใจความคิดของท่านพี่ของเธอบ้างแล้ว เหตุที่ท่านพี่ถามออกมาแบบแปลกๆกว่าปกติ อย่างเช่นคำถามที่มันมีคำตอบอยู่แล้ว ยกตัวอย่างเหมือนเหตุการณ์นี้ ถ้าจะใช้ยาของท่าน บาดเจ็บเพียงแค่นี้ใช้ไปเพียงแค่สิบเม็ดก็น่าจะพอดีแล้ว และท่านพี่น่าจะคำนวณในหัวได้อยู่แล้ว แต่ก็ยังเลือกที่จะถาม แปลว่าท่านพี่ต้องมีแผนอะไรอยู่ในใจอย่างแน่นอน“..พี่จะหักเงินจากยอดที่เจ้าฝากข้าเอาไว้ก็แล้วกัน... ส่วนนี่คือยาที่เจ้าต้องการ..” ฌอนหยิบขึ้นมาก่อนจะวางมันเอาไว้ที่โต๊ะใกล้ๆตัวของเธอ..“ข้าน้อยไม่อาจเอื้อมเจ้าค่ะ ท่านองค์จักรพรรดิ จักรพรรดินี... ข้าน้อยใช้สมุนไพรได้เองเจ้าค่ะ..” ท่านยายกล่าว เฟียร์ถึงจะเข้าใจจากดวงตาที่ท่านพี่ส่งมาให้เธอแนวๆว่าให้เพิ่มจำนวนก็ตาม แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นที่จะเข้าใจเหตุผลได้ เธอจึงหันมาทางท่านพี่ของเธอเพื่อให้เขาพูดอะไรสักอย่าง“..ท่านยายอย่าได้กล่าวอย่างนั้นเลย ตัวยานี้ถึงมันจะมีราคาที่ค่อนข้างสูง แต่ถ้าซื้อมาแล้วไม่มีคนใช้มัน มันก็คงหมดคุณค่าในตัวเอง... เหตุที่จักรพรรดินีให้ยาแก่พวกท่านในจำนวนที่มากนั้นก็เพื่อให้ท่านเอาไว้แจกจ่ายให้กับท่านตาท่านยายผู้อื่นที่ต้องการมัน.. ส่วนเงินจำนวน 10 เหรียญทองนี้ข้าเอาไว้ให้กับท่านด้วยเช่นกัน...” ฌอนกล่าวออกมาอย่างนั้น ท่านยายก็เอ่ยขึ้นมาแทรกก่อน เพราะนี้มันมากเกินไปแล้ว“แต่ว่า....” ท่านยายยังไม่ทันจะได้เริ่มต้นกล่าว ฌอนก็ส่ายหัว แล้วก็พูดขึ้นมาต่อทันที“ท่านอย่าเพิ่งปฏิเสธนะขอรับ ฟังที่ข้าจะกล่าวให้จบเสียก่อน....ตัวข้านั้น ขึ้นชื่อว่าร่ำรวยที่สุดในแผ่นดิน แต่ประชาชนกลับอดอยาก แล้วข้าจะมีชื่ออย่างนั้นไปเพื่ออะไรกันล่ะขอรับ .. ข้ารวย ประชาชนของข้าก็ต้องรวย และพึ่งพาตัวเองได้ด้วยซิขอรับถึงจะถูก เงินจำนวนนั้นข้าไม่ได้ให้ท่านฟรีนะขอรับ ข้าอยากขอร้องให้ท่านช่วยจัดการเงินจำนวนนี้ให้มันเป็นค่าอาหารของท่านผู้เฒ่าผู้อื่นในขณะที่รอ.. รอโครงการใหม่ของจักรพรรดินีที่จะก่อตั้งมาเพื่อช่วยเหลือพวกท่านจริงๆจังๆ..” ฌอนกล่าวออกมายาวเหยียด แน่นอนว่าเขาก็หันไปทางเฟียร์เป็นการบอกนัยๆว่าน้องมีเวลาที่จะทำโครงการใหม่เพื่อที่จะช่วยเหลือคนวัยชราในอาณาจักรให้ทันก่อนที่เงินจำนวน 10 เหรียญทองนั้นจะหมด แน่นอนว่าเฟียร์ก็เข้าใจ และเริ่มคำนวณในใจของตัวเองทันทีว่าเธอมีเวลากี่วัน และเริ่มวางแผนภายในหัวทันที “ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ก็ถึงเวลาที่พวกข้าจะต้องกลับกันแล้ว.. เฟียร์น้องพี่ พวกเรากลับกันเถอะ.. ถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวก่อนนะขอรับ..” ฌอนหันหลังเตรียมที่จะออกไป เฟียร์เองก็กล่าวอำลาท่านตาท่านยายด้วยเช่นกัน“ดูแลตัวเองด้วยนะเจ้าคะ... ข้าจะรีบคิดค้นหาโครงการที่จะทำให้ท่านตากับท่านยายมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ..” จากนั้นเฟียร์ก็เดินตามท่านพี่ของตนไป ในขณะที่ทั้งสองสามีภรรยาเฒ่าจะคุกเข่าอวยพรพวกท่านทันที แต่ฌอนเหมือนกับจู่ๆก็นึกอะไรออกขึ้นมา เขาจึงหยิบเงินขึ้นมาอีก 1 เหรียญทองให้กับท่านยาย แล้วก็พูดขึ้นมาว่า“..ท่านรับเงินจำนวนนี้ไว้สำหรับเป็นค่าอาหารของเจ้าสามหน่อนั่นด้วย ... ถึงจะเป็นองครักษ์ที่ทำอะไรไม่ค่อยจะถูกใจข้าสักเท่าไร แต่มันพวกก็เป็นคนที่ซื่อสัตย์ ข้าแค่อยากจะเลี้ยงอาหารพวกมันสักมื้อหนึ่ง ต้องรบกวนท่านยายทำอาหารให้พวกมันกินด้วยขอรับ..” ฌอนกล่าวพร้อมกับยิ้ม แน่นอนว่าท่านยายก็รับเงินมา ก่อนจะสั่งให้ตาแก่ที่พึ่งพาไม่ได้เลยเมื่อกี้เอาแต่สั่นๆ ออกไปซื้อวัตถุดิบเพิ่มในทันที มันก็เป็นภาพที่ติดตลกของฌอนและเฟียร์ไม่น้อย ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับมาสงบสุขตามเคย เมื่อฌอนและเฟียร์จากไป...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 111

คล้ายกับเรื่องร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 111

คล้ายกับเรื่องร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้