The Legend of Altea: โลกเวทมนตร์แห่งเทพธิดา

เมื่อระยะห่างของทั้งคู่เข้าใกล้กันมากขึ้น

สกูร์ชิพอ้างปากพ่นลำแสงสีดำ เซเลน่าหลบแล้วร่ายสกิลขณะสวนกันด้วยความเร็วสูง

‘เวทไฟ-เอนชานต์ไฟเยอร์อบิลิตี้’

เปลวเพลิงสีส้มดุดันห่อหุ้มที่ขาข้างขวา

เซเลน่าเตะเข้าที่ชายโครงของสกูร์ชิพ จนตัวมันลอยกระเด็นกลิ้งไปหลายตลบแล้วชนกับกำแพงจนฝังเข้าไปด้านใน

เพราะเลเวลที่เพิ่มขึ้น ไม่ใช่แค่ปลดล็อคสกิลใหม่ที่แข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น แต่ยังทำให้ประสาทสัมผัสทุกอย่างดีขึ้นและความรุนแรงของสกิลก็เพิ่มขึ้นอีกด้วย

เซเลน่ามองกำแพงที่เป็นรูโบ๋อยู่ตอนนี้ซึ่งมีควันลอยออกมา..โดยยังมองไม่เห็นสัตว์ปีศาจที่ถูกฝังอยู่ข้างใน

ตอนนั้นเองอยู่ดีๆก็มีแสงสีแดงพุ่งเข้ามาเฉียดแก้มเซเลน่า…ตัวเธอรีบเอียงคอหลบทันที

“ชิ…”

“อ๊ะ!….โทษทีนะ….ไม่ได้ตั้งใจ”

เรเวลกำลังสู้กับแกะโครงกระดูกอีกตัวอยู่…เอ่ยปากขอโทษโดยไม่ได้หันมามอง

“หน็อยแน่แก…จงใจหาเรื่อง..อะ…อักก..”

สกูร์ชิพตัวก่อนหน้านี้พุ่งเข้ามากัดตรงกลางลำตัวของเซเลน่าขณะเผลอ…แรงเฉื่อยจากการพุ่งตัวทำให้เซเลน่าลอยไปพร้อมกับสกูร์ชิพ

“กรรร…แหง่ง”

สกูร์ชิพพยายามกัดเข้าไป…แต่มีชุดเกราะป้องกันเอาไว้…แต่ในส่วนที่ชุดเกราะป้องกันไม่ถึง..ก็มีเลือดไหลซึมออกมา ….หากเป็นก่อนหน้านี้ที่ยังเลเวลชั่วคราวประมาณ40 เซเลน่าคงตัวเกือบขาดไปแล้ว แต่เพราะว่าตอนนี้เลเวลเพิ่มขึ้นถึง6และเข้าใกล้เลเวล50ขึ้นมาก เลยทำให้ไม่บาดเจ็บเท่าทีควร …แต่ว่า

‘เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ดีแน่..’

เซเลน่ารู้สึกเจ็บมากขึ้นเพราะฟันของสัตว์ปีศาจเริ่มฝังลึกเข้าถึงอวัยวะภายใน…

สกูร์ชิพดันเซเลน่าไปเรื่อยๆจนหลังชนติดกำแพง..และเริ่มฝังเข้าไป

เธอรีบร่ายสกิล <เอนชานต์ไฟเยอร์อบิลิตี้> อีก2ครั้งแล้วเอนชานต์ไปที่หัวเข่ากับข้อศอก จากนั้นกระทุ้งเข่าเข้าไปที่เบ้าตาล่าง และศอกเข้าไปที่เบ้าตาบน

“ย้าากกกกกกกกกกก”

‘ปักก…แผละ…’

มีเสียงเละของเนื้อเยื่อบางอย่าง

สกูร์ชิพร้องโหยหวยด้วยความเจ็บปวดทันที

สัตว์ปีศาจเผ่าอันเดธที่ร่างกายเป็นโครงกระดูกตั้งตัว แต่ดูเหมือนว่าดวงตาสีแดงของมันจะไม่ใช่กระดูกแต่เป็นเนื้อเยื่อ

สกูร์ชิพคลายปากออกจากลำตัวของเซเลน่า…สั่นกระโหลกศีรษะไปมาซึ่งเต็มไปด้วยเลือดกระเซ็นและไหลย้อนลงมาจากเบ้าตา

“โห…เหลือเชื่อแหะ..จุดอ่อนมันอยู่ตรงนี้นี่เอง...”

เซเลน่าวิ่งเข้าไปเตะซ้ำ แล้วร่ายสกิล

'เวทย์ไฟ-คอมเขี้ยววิหคเพลิง'

ร่างของเธอหุ้มด้วยลูกศรเพลิงสีแดงพุ่งเข้าไปกระแทกซ้ำ

เซเลน่าฉวยโอกาสตอนที่ศัตรูลอยกระเด็นและสูญเสียการมองเห็นรีบร่ายสกิลอันใหม่ที่ยังไม่เคยลอง

‘เวทไฟ..โซลอีทเตอร์โรบ’

เกิดเส้นเชือกเรืองแสงสีเหลือง พุ่งจากฝ่ามือเข้าไปมัดตัวสกูร์ชิพเอาไว้

ทันทีที่เชือกสัมผัสถูกตัว..แสงสีเหลืองก็สว่างขึ้นและมีไอควันสีเทาลอยออกมาจากเส้นเชือก

→ความสามารถพิเศษ <โซลอีทเตอร์โรบ> ทำงาน

→เดรน HP ของศัตรู 1% ทุกๆ1วินาที

เซเลน่ามองHPของตัวเองที่เริ่มฟื้นคืนขึ้นมาทีละน้อย

“ฉันขอพลังชีวิตของแกหน่อยละกันนะ..”

สกูร์ชิพร่วงลงพื้นและพยายามดิ้นไปมา…เซเลน่าใช้มืออีกข้างจับเส้นเชือกที่ขึงศัตรูอยู่ อาศัยแรงดึงเหวี่ยงศัตรูที่กำลังดิ้นไปกระแทกกับผนังดันเจี้ยนอย่างแรง จากนั้นพุ่งเข้าไปแล้วใช้ขาถีบอัดซ้ำ

“นิ่งๆสิเฟ้ยยย…”

‘ปักๆๆ….’

***

ทางด้านเรเวลเองก็กำลังสู้กับสกูร์ชิพอีกตัวอยู่

สู้กันตรงนี้โคตรแคบเลยแหะ…ไม่ควรใช้สกิลระยะไกลจริงๆ..เพราะอาจโดนลูกหลงไปถูกคนอื่นแบบเมื่อกี้…หลังจบงานนี้คงต้องไปขอโทษเซเลน่าแล้วสิ…แต่มันก็ไม่ได้โดนเธอสักหน่อยนี่นา

ทางด้านเรเวลที่พยายามทดลองสกิลใหม่อยู่พยายามหลบสกูร์ชิพไปเรื่อยๆ…

<สกิลช็อคเวฟเคาเตอร์> ที่ก่อนหน้านี้ทดลองไปแล้วก็พอจะรู้จุดบกพร่องและจุดบอดอยู่บ้าง..เอาล่ะตอนนี้มาลองอันถัดไปกันเถอะ

สกูร์ชิพอ้าปากกว้างแล้วพ่นน้ำเมือกสีเขียวออกมา

เรเวลคิดในจิตใต้สำนึก สร้าง Holy barrier ขึ้นมาป้องกันด้านหน้า

เกิดกำแพงแสงสีรุ้งขึ้น..แต่ทว่ามันหายไปก่อนที่การโจมตีของศัตรูจะมาถึงเสียอีก

“ชะ..ชิบหาย..”

เรเวลกลิ้งตัวหลบน้ำเมือกสีเขียว

'แผละ..ฟู่ววววว'

ทันทีที่น้ำเมือกสัมผัสถูกพื้นและผนัง..ก็หลอมละลายสิ่งกีดขวางนั้นจนเกิดควันขึ้นฟุ้งไปทั่วและมีกลิ่นฉุนแสบจมูก

“โจมตีด้วยกรดงั้นหรอ!…”

สกูร์ชิพอ้าปากต่อแล้วพ่นน้ำเมือกสีเขียวรัวๆ

“ชิ….”

‘เวทไฟ-กลาดิเอเตอร์ไดร์ฟ’

เรเวลที่รู้ว่าหลบไม่พ้นจึงรีบร่ายสกิลเพื่อสร้างสถานะอมตะชั่วคราว…จากนั้นถีบพื้นเข้าไปสไลด์ลอดใต้ขาของสกูร์ชิพ

‘กลาเดียร์คอมโบ’

หอกที่หุ้มด้วยเปลวเพลิงแทงเข้าไปที่ส่วนท้องอันว่างเปล่ากระแทกโดนกระดูกสันหลังของศัตรู…แต่ทว่าศัตรูไม่ลอยกระเด็นอย่างที่คิด…มันงอกหางออกมาจากกระดูกสันหลังแล้วแทงไปที่คอเรเวลซึ่งอยู่ข้างใต้

'ตอนนี้แหละ!!'

{Holy Barrier}

เกิดกำแพงสีรุ้งขนาดเล็กขึ้นมาป้องกันส่วนคอของเรเวลเอาไว้

‘เคร้งง’

หางของศัตรูถูกดีดสะท้อนออก

→สะสม BC 1 (+1)

เลเวลมองเลข 1 ข้างๆมุมสายตาที่มีสัญลักษณ์รูปหอกอยู่

‘เก็บเคาเตอร์มันเป็นแบบนี้เองสินะ’

Holy Barrier มีระยะเวลาการคงอยู่ที่สั้นมากๆ…คงต้องคาดเดาจังหวะการใช้ให้ดีๆ..ถึงจะสามารถเก็บ BC ได้เพื่อจะใช้สกิลเทวทัณฑ์

“กรร….”

สกูร์ชิพที่รู้ว่าโจมตีมนุษย์คนนี้ไม่ได้ผล..แต่ก็ยังจะโจมตีต่อ…หางแหลมที่งอกออกมายังคงแทงลงมาเรื่อยๆ….

เรเวลพยายามหลบ สลับกับใช้ Holy Barrier ในท่านอน

กำแพงป้องกันสีรุ้งดีดสะท้อนการโจมตีไปเรื่อยๆ

→สะสม BC 2(+1)

→สะสม BC 3(+1)

→สะสม BC 4(+1)

แต่อยู่ดีๆก็มีหางอีกเส้นหนึ่งงอกออกมา แล้วแทงไปทางข้างสะโพกของเรเวล

"แย่แล้ว!.."

‘เคร้งๆ’

สร้างบาเรียป้องกันไม่ทัน แต่นับว่าโชคดีที่มีชุดเกราะป้องกันไว้

ตอนนี้เรเวลรู้ดีว่าเขาไม่ชำนาญการคาดเดาจังหวะการใช้ Holy Barrier มากพอจึงไม่อยากเสี่ยงนอนสู้ใต้ท้องของศัตรูแบบนี้ เขาจึงร่ายสกิลอันใหม่อีกสกิลหนึ่ง

‘เวทไฟ-คริมสันเฮลิกซ์’

หอกสีเงินเหวี่ยงสะบัด เกิดพายุแห่งเพลิงคล้ายเกลียวสปริงพัดสกูร์ชิพซึ่งยืนคร่อมอยู่ลอยขึ้นไปด้านบน แน่นอนว่าเรเวลเองก็ลอยขึ้นมาด้วย

ความสามารถพิเศษอีกอย่างของ<คริมสันเฮลิกซ์>คือสามารถเชนสกิลกลางอากาศต่อได้เลยโดยไม่ต้องร่าย

เรเวลใช้ท่า<โรลลิ่งสเปียร์>

เขาหมุนตัวแล้วใช้คมหอกผ่ามิติฟันไปที่สกูร์ชิพกลางอากาศ

สกูร์ชิพดวงตาสีแดงฉานสว่างวาบรีบใช้เขาบนหัวกะโหลกขวิดป้องกันจนเกิดสะเก็ดไฟจากแรงปะทะ

ผลจาก <คริมสันเฮลิกซ์> ยังคงอยู่ เปลวไฟรูปเกลียวสปริงยังคงม้วนตัวจากพื้นจนถึงปลายขาและรอบตัวเรเวล ทำให้เขาสามารถทรงตัวอยู่กลางอากาศได้โดยไม่ต้องใช้แอเรียล แถมยังสนับสนุนให้เขาสามารถออกแรงดันกลับได้ด้วย

“ถึกจังนะแก…”

เรเวลพยายามจะผ่าร่างของสกูร์ชิพ แต่ถูกเขาสีดำทมิฬของมันป้องกันเอาไว้

“กรรร..”

สกูร์ชิพเป็นสัตว์ปีศาจ ต่อให้ไม่ใช่ประเภทมีปีกก็สามารถทรงตัวอยู่กลางอากาศได้ด้วยพลังเวทของตัวมันเอง และมันก็พยายามออกแรงดันเรเวลกลับเหมือนกัน

แต่ทว่าเรเวลไม่ได้มีสกิลpassiveที่ปรับเพิ่มค่าสเตตัสด้านกำลังอย่าง <พรแห่งเทพวิหคเพลิง>ของเซเลน่า ทำให้สุดท้ายแล้วหากวัดกำลังตรงๆแบบนี้เขาก็เสียเปรียบสกูร์ชิพที่เลเวลมากกว่าอยู่ดี

สกูร์ชิพขวิดเขาสะบัดลงส่งแรงกระแทกผ่านหอก

<โรลลิ่งสเปียร์>ถูกยกเลิก

เกลียวสปริงของ <คริมสันเฮลิกซ์> แตกสลาย

เรเวลร่วงลงพื้นราวกับอุกกาบาตตกพร้อมกับหอกสีเงิน

‘ตู้มมมม..’

“อึก…”

เขาพยายามลุกขึ้นแต่เมื่อเงยหน้าก็เห็นสกูร์ชิพพุ่งเข้ามาจนแทบจะถึงตัว

‘เวทไฟ-ไลน์นิ่งไดร์ฟ’

แสงสีน้ำเงินห่อหุ้มตัวและอาวุธ

เรเวลใช้มือยัน+ถีบพื้นแล้วกลิ้งตัวหลบในพริบตา

‘ตู้มมมม..’

ทันทีที่สกูร์ชิพถึงพื้นราวกับอุกาบาตตก...ก็พุ่งเข้ามาหาเรเวลต่อหมายจะบดขยี้ซ้ำแบบไม่ให้หยุดพัก

เรเวลเข้าสู่สถานการณ์วิกฤติทำให้ร่ายสกิลไม่ทัน จึงใช้เวทมนตร์แทน

‘ไฟเยอร์โบลต์’

กระสุนสายฟ้าเพลิงถูกยิงออกมา3นัด แต่ก็หยุดสกูร์ชิพไม่ได้

เมื่อเลเวลของศัตรูสูงขึ้นถึงจุดนี้..การโจมตีด้วยเวทมนตร์ธรรมดาเริ่มเปล่าประโยชน์ไปแล้ว

ตัวมันพุ่งเข้าหาแล้วใช้เขาขวิดกระแทกไปที่ท้องจนเรเวลพุ่งไปไกลเป็นสิบๆเมตร เข้าไปกระแทกผนังดันจี้ยนจนฝังลึกเข้าไปเป็นรู

สกูร์ชิพวิ่งต่อด้วยความเร็วสูงและกระโดดพุ่งเข้ามาในรูซ้ำ …เรเวลไม่มีเวลามาสนใจความเจ็บปวดมหาศาลที่ท้อง..เขารีบร่ายสกิลต่อทันที

‘เวทไฟ-เบิร์สแลนซ์’

เกิดแรงระเบิด ทำลายผนังดันเจี้ยนรอบๆพร้อมกับผลักสกูร์ชิพให้กระเด็นออกมา

‘เวทไฟ-สเปียร์เจเวลิน’

แสงเลเซอร์สีแดงยิงออกมาลากผ่านร่างสกูร์ชิพในพริบตา จนกระดูกแกะหลายซีกเริ่มเกิดรอยร้าว

สถานะ <ไลน์นิ่งโหมด> เหลืออีก3วินาที เรเวลถีบพื้นเร่งความเร็วเข้าไปกระโดดถีบซ้ำ แล้วร่ายสกิล <คริมสันเฮลิกซ์> อีกครั้ง จากนั้นเง้อหอกจนสุดเตรียมผ่าร่างสกูร์ชิพด้วยหอกเปล่าๆ

สัตว์ปีศาจเห็นดังนั้นจึงใช้เขาสีดำป้องกัน ทว่าในพริบตานั้น

'ติดกับละ'

เรเวลใช้<โรลลิ่งสเปียร์>เบี่ยงตัวหลบโดยไม่ต้องร่าย จากนั้นใช้คมหอกผ่ามิติผ่าแยกร่างของสกูร์ชิพอีกมุมหนึ่งทันที

โครงกระดูกแกะแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆและแยกส่วนออกจากกัน

--------------

→ดรอปไอเท็ม [เขาของสกูร์ชิพ]

-Rare 2

-------------

“เห้อ..จบสักที..ติดลีลามากไปหน่อย”

เรเวลค่อยๆร่อนลงมาบนพื้นอย่างนุ่มนวล

คอมโบ5สกิลต่อเนื่องดุจสายฟ้าแลบเมื่อกี้นี้ ชิงความได้เปรียบอย่างมหาศาล จนพิฆาตศัตรูได้แทบจะในพริบตา ซึ่งหากมีคนอื่นมาเห็นคงจะตกใจมิใช่น้อย

“…ถ้าไม่ได้บัพสัตว์เทพช่วย..คงทำแบบเมื่อกี้ไม่ได้หรอก”