เทียนนักรบยอดคุณหมอ ภาคสอง ตอน ซูซันยมทูตปราบมาร(จบแล้ว)

ศิษย์พี่แปด พาอาซันมาที่ตึกกลางของสำนักแพทย์เทวะ มีคณะกรรมการ นั่งรออยู่ อาซันมายืนตรงกลางก็ฟังกติกาของการทดสอบอีกรอบ จากนั้นคณะกรรมการทดสอบ ก็ส่งตัวอาซันเข้าไปใน ลูกแก้วทดสอบตามความถนัดของอาซัน 

 ตูม ๆๆๆๆๆๆๆๆ เสียงระเบิด ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับมีคนยกแปลหามเข้ามา มีคนตะโกนเรียกหมอๆ ๆ ๆ ๆ  อาซันใส่ชุดขาวเป็นหมอยืนอยู่คนเดียว เห็นคนเข้ามาต่างก็มีอาการแขนหัก ขาหัก แขนขาด ถึงขาขาดก็มี  ด้วยสัญชาติญาณ ของการทำมูลนิธิมาก่อน ไม่เสียเวลา ทำการห้ามเลือดปฐมพยาบาลคนแขนขาด ขาขาดก่อนทันที เพราะถ้าช้าไป คนกลุ่มนี้มีโอกาสเสียเลือดตายก่อนแน่ หลังจากนั้น

อาซันก็ไปจัดการกับคนไข้ที่แขนหัก ขาหักอย่างรวดเร็ว ทั้งใช้วิชาจับกระดูดให้เข้าที่ แล้วยังเป่ามนต์รักษา ทั้งมนต์เชื่อมกระดูก  ทุกอย่างทำด้วยความชำนาญ และยังใช้กล่องที่ปฐมพยาบาลที่นำมาจากโลกมนุษย์ นำมาใช้ในที่นี่ด้วยความเคยชิน ลืมคิดไปว่า

มีภาพของตน เผยแพร่ให้ทุกคนได้ดู รวมทั้งท่านจอมแพทย์เทวะกับท่านเทพพยากรณ์ ที่นั้งมองอยู่ในห้องส่วนตัว ต่างก็ตกตะลึง ในการปฐมพยาบาลเบื้องต้น

การจัดวางกระดูกแขน และ ขาที่หัก วิธีการห้ามเลือดที่จุดเส้นประสาทแต่ละเส้น

แล้วใช้ฝ่ามือปล่อยรังสียูวีซันสำหรับฆ่าเชื้อโรค อาซันทำไปไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเพราะว่าสิ่งนี้เขาทำมาเป็นความเคยชินอยู่แล้ว ในที่สุดก็รักษาไปทั้งหมด 30 คนแล้วก็ไม่มีคนเจ็บยกเข้ามาอีก

อาซันเลยเดินออกไปดูด้านนอก เห็นมีฝ่ายตรงข้ามกำลังบุกเข้ามาพร้อมอาวุธพวกปืน  ธนู และหน้าไม้ พร้อมยิงเข้าใส่คนเจ็บที่กำลังนอนอยู่ อาซันเรียกดาบห้าคมออกมาแล้วฟาดไปด้วยพลังมหานวดารา ทหารที่เข้านับร้อยคนถูกฟันขาดกลางไปทั้งหมด

อาซันมองไปข้างหน้ายังมีฝ่ายตรงข้ามอีกเกือบห้าร้อยคน เลยใช้พลังดาบมหานวดารา ปล่อยพลังเพลิงเข้าไปอีกที คราวนี้ไม่เพียงแต่ทหารนับห้าร้อยคนจะหายไปหมด หยกสร้างภาพมายาก็ละลายหายไปด้วย ลูกแก้วสวรรค์เลยพังทลายตาม

ซึ่งตามระบบแล้ว อาซันจะต้องถูกยิงและต้องตายร่างก็จะกลับมาที่อาคารกลางแต่เรื่องราวไม่เป็นเช่นนั้น อาซันกลับเป็นผู้สังหารคู่ฝ่ายตรงข้าม และทำลายหยกสร้างมายาจนเสียหายทั้งหมดแล้วกลับมายืนที่อาคารกลาง   อาซัน ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นแต่เพียงผู้เดียว พร้อมถือดาบห้าคมยืนอยู่กลางสำนักงาน

ทุกคนมองอ้าปากตาค้าง มองหน้าอาซันเหมือนเห็นผี ยังไงไม่รู้  ท่านเทพพยากรณ์เอามือปิดหน้าตัวเอง ส่วนท่านจอมแพทย์เทวะลุกขึ้นยืนทันที

“ นี่ซูซันเขาเป็นหมอหรือนักรบกันแน่เนี่ย” ท่านจอมแพทย์เทวะหันไปมองหน้าท่านเทพพยากรณ์ ที่ได้หัวเราะอย่างเดียวไม่พูดอะไร

อาซันรีบเก็บดาบอย่างรวดเร็ว ทั้งหมดได้สติกลับมาหันมาหารือกันว่าจะให้ผ่านหรือไม่ผ่านดี  ในที่สุดทุกคนให้อาซันผ่านแถมยังได้คะแนนสูงสุดตั้งแต่มีบททดสอบ แพทย์สนามเป็นต้นมา

“ ดีใจด้วย ศิษย์น้องเล็ก ข้าไม่ต้องถูกเรียกศิษย์น้องเล็กอีกต่อไปแล้ว”   ศิษย์พี่แปดเอ่ยปากทันทีที่ คณะกรรมการให้อาซันชนะ

“ในเมื่อเจ้าได้เป็นศิษย์อันดับ 9 แล้วเจ้าต้องไปพบอาจารย์จอมแพทย์เทวะ ก่อนทันที และศิษย์พี่ทุกคน ก็ต้องมาหาพร้อมกันที่ ห้องของท่านอาจารย์ ป่านนี้พวกศิษย์พี่คงรู้เรื่องกันหมดแล้ว พวกเราไปกับเลยดีกว่า”  ศิษย์พี่แปด รีบพาอาซันไป

ห้องของอาจารย์จอมแพทย์เทวะทันที  พอไปถึง ก็พบเจอศิษย์พี่ทั้ง 8 คนยืนรอ

อยู่หน้าห้องเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ศิษย์พี่แปดแนะนำตัวศิษย์พี่ทั้งแปดคน ของ

อาซันให้รู้จัก  ศิษย์พี่ใหญ่ เป็นจอมแพทย์ระดับที่ 9

ส่วนพี่รองกับพี่สาม เป็นจอมแพทย์ระดับที่ 8 ส่วนศิษย์พี่สี่เป็นหญิงเป็นจอมแพทย์ระดับที่ 8   พี่ห้าและพี่หกเป็นจอมแพทย์ระดับที่ 7  

ส่วนพี่เจ็ดเป็นหญิงเป็นจอมแพทย์ระดับที่ 6 เช่นเดียวกันกับศิษย์พี่แปด

ส่วนอาซันเวลานี้ทางสำนักออกใบยืนยันเป็นจอมแพทย์รับดับ 3 ให้ ถ้าหากจะทำการเลื่อนระดับต้องไปที่สำนักแพทย์หลวงในเมือง ดาราจักร เป็นเมืองหลวงประจำดินแดนตอนเหนือ   ในที่สุดอาจารย์ก็ให้ทุกคนเข้าไปในห้องทั้งหมด

“ ต่อไปนี้เป็นต้นไป ซูซันเป็นศิษย์อันดับที่ 9 ของข้า พวกเจ้าต้องช่วยกันสั่งสอนอาซันด้วย  สำหรับอาซัน    ศิษย์พี่ทุกคน เจ้าสามารถสอบถามหาความรู้ทางการแพทย์จากพวกเขาได้ไม่ต้องเกรงใจ หรือ ถ้ามีปัญหาอะไร ก็มาถามที่อาจารย์ก็ได้ อีก 3 เดือนให้เจ้าไปสอบที่สำนักแพทย์หลวงเพื่อวัดความรู้ เวลานี้เจ้าก็ถามรายละเอียดกับเจ้าแปดไปก็แล้วกัน นี่คือป้ายประจำตัวของเจ้า”  เจ้าสำนักส่งป้ายทองแดงอันหนึ่งมาให้เขียนชื่อว่าซูซัน อันดับ 9 สำนักจอมแพทย์เทวะ  

“ ขอบคุณท่านอาจารย์”   อาซันกล่าวเสร็จศิษย์พี่ทุกคนก็มาบอกให้ภายใน สามเดือนนี้ต้องให้อาซันไปหาศิษย์พี่ทุกคน เพื่อที่จะได้ช่วยติวสอบในครั้งนี้ อาซันต้องขอบคุณศิษย์พี่ทุกท่าน ปกติ อาซันก็ไม่เคยที่จะมีศิษย์พี่มากขนาดนี้ พอมีก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนกัน

“ ศิษย์พี่แปด ที่สำนักแพทย์หลวงมีการสอบประเภทใดบ้าง”

“ สำนักแพทย์หลวงที่มีการสอบวัดระดับ แบ่งออกเป็น สาม ประเภทคือ

1. แพทย์ปรุงยา  2. แพทย์ทั่วไป   3. แพทย์สนาม  ขึ้นอยู่กับคนที่

ต้องการตราระดับประเภทไหน ส่วนใหญ่แพทย์จะสมัครสอบแพทย์ปรุงยากันมากที่สุด ส่วนที่สมัครสอบน้อยที่สุด ก็คือแพทย์สนาม เพราะว่า มีสงครามหรือเหตุการณ์รุนแรง   กลุ่มแพทย์พวกนี้ต้องไปเป็นแพทย์สนามเป็นส่วนใหญ่

ส่วนแพทย์ทั่วไป ก็มีมากกว่าแพทย์สนาม เพราะไม่ต้องไปออกแนวหน้า สำหรับเจ้า คงต้องสอบแพทย์สนามก่อนนจะดีกว่า แล้วถ้าศึกษาวิธีรักษาภายในจนคล่องค่อยมาสอบ แพทย์ทั่วไป ส่วนนักปรุงยานั้นคงยากหน่อย เพราะเจ้าต้องมีเพลิงสำหรับปรุงยา มิเช่นนั้นทางแพทย์หลวงไม่อนุญาตให้มีการสอบแล้วใช้เพลิงสำหรับปรุงยาของคนอื่นๆ  “  ศิษย์พี่แปดอธิบาย

“ แล้วศิษย์พี่ว่าข้าจะต้องไปสอบเอาตราแพทย์สนาม นี่ข้าต้องศึกษาอะไรเพิ่มเติมอะไรบ้าง”  อาซันถามเข้าประเด็น

“ การสอบวัดระดับของแพทย์สนาม ที่สำนักแพทย์หลวง นั้นใช้วิธีเดียวกันกับ สำนักของเราคือใช้ลูกแก้วสวรรค์ สร้างเหตุการณ์จำลอง โดยมีโจทย์ให้หลายสิบรูปแบบ ขึ้นอยู่ว่าเจ้าจะโดนโจทย์รูปแบบไหน โดยมีกฏอยู่ว่า การรักษาคนเจ็บ

ระดับ แขน ขา หัก  ได้ไม่ต่ำว่า  5 คน จะได้ระดับ ที่ 4 ไม่ต่ำกว่า 10 คนจะได้ระดับ ที่ 5 ไม่ต่ำกว่า 20 คน จะได้ ระดับที่ 6

รักษาคนที่มีแผลถูกทำร้ายฉีก ขาด ทะลุ ได้ไม่ต่ำกว่า 5 คน จะได้ระดับที่ 7 ได้ไม่ต่ำกว่า 10 คนจะได้ระดับที่ 8  เกิน 15 คนจะได้ระดับที่ 9  

ทั้งหมดนี้ให้เวลาเพียง 24 ชม ไม่เคยมีใครทำได้เป็นสำเร็จ สูงสุดที่มีแพทย์สนามเคยทำได้ก็แค่ ระดับที่ 5 เท่านั้น เพราะเป็นการยากมากที่จะมีใครสามารถทำตามโจทย์ที่สำนักแพทย์หลวงให้มาได้ แม้แต่ศิษย์พี่ใหญ่เองก็เคยไปสอบแล้วทำได้แค่ ระดับที่ 5 เท่านั้น นอกนั้นพวกเราได้แค่ระดับที่ 4 และ 5กันเสียส่วนใหญ่”  ศิษย์พี่แปดอธิบาย  

“ แผลฉีก ขาดนี่เราจะต้องต่อให้กลับมาด้วยหรือ” อาซันสงสัย

“ การรักษาแผลอวัยวะฉีก ขาดนั้น ถ้าให้ผ่านก็เพียงทำให้คนเจ็บรอดตายจากการเสียชีวิต โดยทำอย่างไรก็ได้ ทุกวิธีการที่แพทย์จะทำได้ห้ามใช้เม็ดยาระดับเทพเซียนเท่านั้น ” ศิษย์พี่แปดอธิบาย

อาซันเข้าใจแล้วคิดว่าอยากลองไปสอบพรุ่งนี้เลย  แต่รอไปอีกสัก 7 วันดีกว่าขอศึกษา การแพทย์ที่นี่ก่อนว่าเป็นอย่างไร

“ พรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าไปเรียนวิชาพื้นฐานกับศิษย์พี่เจ็ด วันนี้เจ้าพักผ่อนพรุ่งเช้าจะมารับ”   ศิษย์พี่แปดพาร่างที่อวบแน่นเดินจากไป โดยไม่ได้บอกเลยว่าศิษย์พี่เจ็ดจะสอนพื้นฐานอะไร   อาซันกลับถึงที่พัก ก็มีงูน้อย ติงติง พุ่งเข้ามารัดที่แขนแล้วเลื้อยพันไปรอบตัวอาซัน แล้วมากระซิบข้างหู

“ พี่ซัน ติงติงหิว “  ติงติงพูดแล้วมีเสียงดังโครกครากออกมาจากท้อง

“ แล้วเจ้ากินอะไรเป็นอาหารล่ะ” อาซันเอ่ยถาม

“ ข้าไม่รู้ แต่ข้าได้กลิ่นหอมของมันโชยมาแต่ไกล พี่ซันช่วยพาติงติง ไปหน่อยข้ากลัวเจอเจ้าอินทรี ตัวนั้น เลยไม่กล้าออกไป”     อาซันให้ติงขี่เมฆสีดำ ลอยไปทั่วจุดที่ติงติงบอกว่ามีกลิ่นอาหารโชยมา  อาซันลอยตัวเหนือสวนสมุนไพรแห่งหนึ่ง

ติงติงพุ่งร่างลงไปกินสมุนไพรเหล่านั้นทันที ไม่ทันที่อาซันจะห้ามปรามใดใด อาซันเสกมนต์พรางตัวให้ตัวเองก่อนทันที แล้วมองไปด้านล่าง ที่เห็นติงติง

กำลังกิน สมุนไพรอะไรก็ไม่รู้อย่างเอร็ดอร่อย ไม่นานทั้งผล ทั้งดอกไม้ ที่อยู่ในสวนก็หายไปเป็นจำนวนมาก ติงติงอิ่มแล้วก็พุ่งร่างเข้าหาอาซันอย่างรวดเร็ว

อาซันรีบพาติงติง หนีออกจากสถานที่แห่งนั้นกลับมาบ้านพักทันที

“ สมุนไพรเหล่านั้นคืออาหารของเจ้าหรอกหรือ”  อาซันถามทันทีที่มาถึง

“ ใช่แล้ว นี่แหละของโปรดของติงติงเลย”  นางพูดจบก็ค่อยๆ หลับผลอยไปอย่างง่ายดาย ทำเอาอาซันต้องจับร่างมานอนไว้บนเตียง

“ นึกว่าเจ้าจะชอบกินพวกสัตว์ตัวเล็กๆ พวกหนู กบอะไรพวกนั้น ที่ไหนได้กลับชอบกินพืชผักสมุนไพรนี่เอง ว่าแต่สวนสมุนไพรนั่นเป็นสวนของใครกันนะ”

อาซันอดสงสัยไม่ได้ คืนนั้นอาซันนั่งสมาธิรวมรวมพลังเพื่อจะได้มีพลังให้มากขึ้น

จะได้เลื่อนขอบเขตระดับสูงขึ้น ในระหว่างกลางคืน เจ้างูน้อยขับถ่ายของเสียออกจากร่างกายมาเป็นเม็ดๆ มีทั้งสีม่วง สีแดง เป็นจำนวนเกือบสิบเม็ด แต่กลับมีกลิ่นหอม สมุนไพรอาซันได้กลิ่น ยังรู้สึกสดชื่น เป็นพิเศษ ที่แรกว่าจะปลุกให้มันไปขับถ่ายที่อื่น แต่พอได้กลิ่นหอมสดชื่น จึงเอะใจ หยิบเม็ดเหล่านี้มาดูใกล้ๆ

หรือว่าเจ้าติงติง มันขับถ่ายเป็นเม็ดยาสมุนไพร   เป็นไปได้หรือนี่

อาซันเก็บเม็ดยาเหล่านี้ใส่กล่องเอาไว้ มีเวลาคงต้องให้ศิษย์พี่ที่รู้เรื่องตรวจสอบดู    

เช้ารุ่งขึ้นศิษย์พี่แปด ก็รีบเข้ามาหาอาซันแต่เช้าเพื่อจะพาไปหาศิษย์พี่เจ็ดเพื่อ ไปเรียนแพทย์ขั้นพื้นฐาน

“ ศิษย์พี่เจ็ดเช้านี้กำลังยุ่งอยู่ เพราะเมื่อคืนมีคนไปขโมย ต้นสมุนไพรพันปี ของอาจารย์อาไปหลายสิบต้น เวลานี้เลยตรวจสอบกันทั่วสำนัก ตามหาหัวขโมย พวกเราไปดูกันเถอะ เผื่อจะได้ช่วยศิษย์พี่เจ็ดได้” ศิษย์พี่แปดเอ่ยจบก็นำทางอาซันไปที่สวนสมุนไพร  อาซันเดินตามไปด้วยใจเต้นระทึก ที่แท้สวนสมุนไพรนี่เป็นของศิษย์น้องของเจ้าสำนักนี่เอง