ตัดฉากมาที่ห้องนอนของหนีเจียเอ๋อร์ในยามวิกาล...
ดอกไห่ถังล่องลอยมาตามสายลมผ่านบานหน้าต่างเข้าสู่ห้องนอนใหญ่ ััใบหน้างดงามราวกับหยกของสตรีผู้กำลังหลับใหล
โจวชิงหวาเฝ้ามองวงพักตร์ในห้วงนิทราพลางยกมือขวาขึ้นมา คล้ายจะลูบไล้ใบหน้านั้น แต่กลับชะงักค้างกลางคัน
ส่วนหนีเจียเอ๋อร์ เมื่อได้กลิ่นอำพันทะเล[1]ก็ค่อยๆ รู้สึกตัวตื่น แม้จะตระหนักได้ว่า มีใครบางคนบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวแต่ก็หาได้ตื่นตระหนก ซ้ำยังทำทีเป็แสร้งหลับต่อ
ผ่านไปพักใหญ่ หญิงสาวจึงยกแขนซ้ายขึ้นคล้ายจะเหยียดตัวพอเห็นว่าศีรษะนางจะชนเข้ากับหัวเตียง โจวชิงหวาก็รีบยกมือขึ้นมากันเอาไว้ทันที
เมื่อเป็เช่นนั้น คิ้วของหญิงสาวก็ขมวดมุ่น ก่อนลดมือซ้ายลง แล้วหันหลังให้ชายหนุ่มทันที
โจวชิงหวายกยิ้มเล็กน้อยก่อนเอ่ย “นี่เ้ายังไม่ตื่นอีกหรือ?”
ม่านพลิ้วไหวไปตามสายลมร่างบนเตียงยังคงแสร้งนอนนิ่งไม่ไหวติง
“ในเมื่อเ้าไม่ตื่นเช่นนั้นข้าไปละ!” ชายหนุ่มหยอกเย้า
หนีเจียเอ๋อร์รีบผุดลุกขึ้นนั่งทันที จากนั้นก็พบว่าตรงหน้ามีกำไลหยกซึ่งกำลังสะท้อนแสงจันทร์อยู่วงหนึ่ง
“เ้าหลอกข้าหรือ?” นางทำหน้ามุ่ยไม่พอใจ พลางมองกำไลตรงหน้าตน
ทันทีที่ต้องแสงจันทร์ ภายในกำไลก็ปรากฏภาพสะท้อนซึ่งมีรูปร่างละม้ายดอกไห่ถัง[2]
“การศึกไม่หน่ายเล่ห์” โจวชิงหวากล่าว พร้อมยกยิ้ม
หนีเจียเอ๋อร์ลุกขึ้นจากเตียงหยิบเสื้อคลุมสีเขียวขึ้นมาสวม ก่อนทิ้งตัวลงนั่ง
ชายหนุ่มโยนกำไลมาให้ ขณะยิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจ “เ้าชอบกำไลวงนี้หรือไม่? มันเหมาะกับเ้ายิ่งนัก ข้านี่ตาถึงจริงๆ!”
“ก็แค่นั้นแหละ เ้าเป็ถึงพ่อค้าอันดับหนึ่งของเมือง แต่กลับให้ของธรรมดาๆ เช่นนี้แก่ข้า ช่างน่าผิดหวังนัก!” หญิงสาวกล่าว พลางมองไปยังกำไลหยกตรงหน้า
เหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ นางจึงเดินออกจากห้อง แล้วกลับมาพร้อมน้ำชาในมือ “รับสิ! แล้วรีบๆ ดื่มเสีย พวกเสี่ยวเสวียนหลับไปแล้ว ข้าไม่อยากรบกวนใคร”
จอกชาถูกยื่นมาให้
โจวชิงหวาจึงฉวยโอกาสแอบััปลายนิ้วเรียวของอีกฝ่ายก่อนยกชาขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดจอก “ชาดี!”
“ดูทำเข้าอย่างกับไม่เคยดื่มมาก่อนกระนั้น” หนีเจียเอ๋อร์เอ่ยเสียงเรียบ
“ผิวของเ้าก็บอบบางและอ่อนนุ่ม ทั้งยังเรียบเนียน งดงามดุจหยก” เขากล่าวไปอีกเื่พลางขยิบตาให้
แต่หญิงสาวไม่ใส่ใจคำชมเ่าั้เพียงมองกำไลหยกในมือ ก่อนย้อนถาม “เหตุใดถึงมอบให้ข้า?”
“เอ๋! ข้าบอกแล้วหรือ ว่าจะมอบให้เ้า?” โจวชิงหวาเย้า
หนีเจียเอ๋อร์เม้มปาก แล้วโต้กลับเสียงขุ่น “หึ! ไม่ให้ก็อย่าให้ ใช่ว่าข้าจะใส่ใจอันใด!”
“เดี๋ยวสิ…”
โจวชิงหวารีบเข้ามาประจบหญิงสาวจึงยอมหันไปมองอีกครั้ง
“ให้ข้าหนึ่งร้อยตำลึง แล้วกำไลนี่จะเป็ของเ้า!”
“จะหน้าเงินไปถึงไหน! สมองของเ้านี่ คิดแต่เื่เงินๆ ทองๆ หรืออย่างไร?”
“อา... พูดถึงเื่นี้แล้ว ก็เศร้าใจนัก สตรีในหอเฟิงเยวี่ยล้วนเข้าหาข้าเพราะอยากได้เงินแต่ใครเล่าจะรู้ ว่าแท้จริงแล้ว ข้าก็เป็แค่ชายยากจนคนหนึ่งเท่านั้น” โจวชิงหวากล่าวด้วยความหดหู่
หนีเจียเอ๋อร์ปรายตามองก่อนเอ่ยเสียงเย็น “แต่เ้าก็ยังครองใจสตรีเ่าั้ได้มิใช่หรือ?”
“ที่คบหาก็แค่จะวานพวกนางให้ทำบางอย่าง” โจวชิงหวาพูดเสียงทุ้มก่อนเหยียดยิ้มยียวน “แต่หากเ้าไม่ชอบข้าก็จะไม่ไปที่นั่นอีก”
หนีเจียเอ๋อร์ตวัดตามองอย่างคาดโทษแล้วเดินกลับไปนั่งที่เดิม “คำพูดโอ้โลมของเ้า อาจได้ผลกับสตรีอื่นๆ แต่มิใช่ข้า!”
โจวชิงหวาส่ายหน้าพร้อมยกยิ้มบางๆ “ได้ข่าวว่าเ้าปฏิเสธการสู่ขอหรือ?”
หนีเจียเอ๋อร์นิ่วหน้าก่อนแสยะยิ้ม “นี่คือเหตุผลที่เ้ามาหาข้าหรือ?”
“ก็ข้าเป็ห่วงนี่นาั้แ่เด็ก ข้าก็ดูแลเ้ามาตลอดทันทีที่ได้ยินว่าเ้าปฏิเสธการสู่ขอของเสนาบดีกรมราชทัณฑ์ ข้าก็รีบมาถามความจริงจากปากเ้าว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
“์มิได้ลิขิตให้ข้าเกิดมาคู่กับเขา” หนีเจียเอ๋อร์ตอบ พลางสั่นศีรษะ “อีกอย่าง ข้าก็มิได้ชอบเขาด้วย”
ได้ยินเช่นนั้น โจวชิงหวาพลันเลิกคิ้วสองตาเป็ประกายวิบวับ ด้วยความดีใจอย่างปิดไม่มิด แต่กระนั้นก็ยังอยากรู้ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับความสัมพันธ์ของคู่รักทั้งสอง “แล้วเขาทำอะไรผิดเล่า?”
“ไม่หรอก” หนีเจียเอ๋อร์ส่ายหน้า “แต่นี้ไป ข้ากับเขาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก!”
ได้ยินเช่นนั้น โจวชิงหวาก็สับสนคาดเดาความคิดของสตรีตรงหน้าไม่ออก หรือจะมีบางอย่างเกิดขึ้นโดยที่ตนไม่รู้?
ทว่า หากอีกฝ่ายไม่อยากพูดถึงเขาก็ไม่อาจบีบบังคับได้ “หรือว่า...หนีจวิ้นหว่านจะทำอะไรเ้า?”
“พี่หญิงรักสวีเพ่ยหรานแน่นอนว่าการที่ข้าปฏิเสธการแต่งงาน ย่อมเป็ผลดีกับนาง จากนี้ไปก็เป็โอกาสของพี่หญิงแล้วข้าเพียงหวังว่านางจะมีความสุข” หนีเจียเอ๋อร์กล่าว พร้อมคลี่ยิ้ม
โจวชิงหวาสั่นศีรษะ ก่อนยกยิ้ม “แน่ใจหรือ ว่าทำเช่นนี้แล้วเ้าจะมีความสุขจริงๆ?”
“นางเป็พี่สาวข้าดังนั้นหากนางมีความสุข ข้าย่อมยินดี”
“ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้พวกเ้าชังน้ำหน้ากันยิ่งกว่าสิ่งใดเนี่ยนะ?” โจวชิงหวาเอ่ย พลางเลิกคิ้ว
ดูเหมือนต้องดุเสี่ยวเสวียนสักหน่อยแล้วทั้งๆ ที่กำชับนักหนา ว่าต้องดูแลหนีเจียเอ๋อร์ให้ดีระหว่างที่ตนไม่อยู่แท้ๆ...
อีกด้านหนึ่งหนีเจียเอ๋อร์ถอนหายใจ ภาพหญิงสาวผู้แสนเ็าในชาติที่แล้ว ยังคงติดตาตรึงใจ นางยิ้มบางๆก่อนพูด “ในอดีตข้าเคยเกลียดนางจริงๆ แต่ทั้งหมดนั่นก็เป็เพราะสวีเพ่ยหราน ตอนนี้เื่ราวคลี่คลายลงแล้วข้าย่อมปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปแบบที่ควรจะเป็ อีกอย่าง ทั้งข้าและนางก็ล้วนเป็บุตรีสกุลหนีเหตุใดต้องทะเลาะกันด้วย!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น โจวชิงหวาก็พยักหน้าแม้ในใจจะเต็มไปด้วยคำถามก็ตาม
คืนนั้น ในห้องเต็มไปด้วยการวิวาทและเสียงหัวเราะจวบจนฟ้าสาง ชายหนุ่มจึงทะยานออกจากห้องนอนของหนีเจียเอ๋อร์ไป...
-------------------------------
[1] อำพันทะเล เป็ผลิตผลที่มาจากการสำรอกหรือขับถ่ายของวาฬหัวทุยมีลักษณะเป็ของแข็งซึ่งเป็ก้อนไขมัน มีหลายเฉดสีั้แ่สีเทาหรือสีดำไปจนถึงสีโทนอ่อนอย่างสีส้มหรือสีขาว
นับเป็ของมีค่าราคาแพงและหาได้ยากมาั้แ่อดีตจนถึงปัจจุบัน มีประโยชน์ในการทำเป็หัวน้ำหอมและเครื่องสำอางหรือนำไปแต่งกลิ่นอาหารและไวน์ ตามตำรับสมุนไพรไทย สามารถนำมาทำยาได้
[2]ไห่ถัง (海棠) เป็พืชตระกูลแอปเปิ้ลมีดอกสีขาว ชมพูหรือแดง บานใน่ฤดูใบไม้ผลิ หรือราวเดือนมีนาคมถึงพฤษภาคม มีผลสีเหลืองไปจนถึงสีแดงรสชาติเปรี้ยวอมหวาน
473
