จะรักกันกี่โมง?

            เ๹ื่๪๫"จะรักกันกี่โมง?

             ตอนที่6 งานกินเลี้ยง

              ผู้แต่ง:รัตนาภรณ์

 งานเลี้ยงบ้านภาวิน 18.30น.

เมื่อผู้คนเริ่มทยอยกันมาบ้างแล้ว เ๯้าของบ้านก็ขนของจำพวกเตาปิ้งย่าง น้ำแข็ง เหล้า แลัวกับกับแกล้มออกมาจนเต็มโต๊ะ

"มาเดี๋ยวเจ๊จัดการให้เอง พวกที่เหลือไปนั่งรอกินได้เลย"เจ๊อ๊อฟฟี่นางอาสาย่างจำพวกอาหารให้ทุกคนกินเอง

"ใครจะเอาเหล้าหรือน้ำอัดลม ก็บริการตัวเองได้เลยน่ะวันนี้พี่เลี้ยงเต็มที่"พูดพร้อมกับรินเหล้าใส่แก้วตัวเองแล้วยกแก้มขึ้นจิบ

"ขวัญ! แกชงเหล้ามาเผื่อฉันด้วย จัดมาเลยเอาแบบเพรียวๆ เลยแก ฉันฝากแกด้วยน่ะ เดี๋ยวฉันไปดูกุ้งแปบหนึ่ง"พร้อมกับเดินไปที่เตาย่าง

"เฮ้ยแกเอาเพรียวๆ เลยดิ เดี๋ยวก็ได้เมาตายห่ากันพอดี แกคอแข็งซะที่ไหนกันเล่า" 

"เออน่า! นานๆ ทีกินแบบนี้แถมยังอยู่บ้านแบบนี้อีก เราไม่ได้ไปกินที่ผับคนเยอะแยะเสียที่ไหนกันถึงจะได้ไม่ปลอดภัย กลัวทำไม่ เมาก็นอนสนามหญ้าไปเลยก็ยังได้"

"เอองั้น! เอาแบบแกว่าก็เอาว่ะ"ภาขวัญพูดพร้อมกับยกเหล้าเข้าปากพร้อมกัน จังหวะนั้นคุณแพรนวลและคุณดนัยก็เดินเข้ามาพอดี

"สวัสดีครับแม่"ปลัดดนุทักทายขึ้น พร้อมกับคนอื่นๆ ที่รีบยกมือไหว้เ๯้าของบ้านตามหลัง

"มาสนุกด้วยกันครับคุณพ่อ คุณแม่ "

"ไม่ล่ะ แม่แก่แล้วตามสบายกันเลย แม่ขอตัวก่อนนะลูก แค่แวะมาดู ฝากดูแลสาวๆด้วยนะตาวิน ใครไม่ไหวก็นอนที่นี่เลยนะลูก ห้ามกลับ มันอันตราย"พูดพร้อมกับเดินจูงแขนสามีเดินออกไป

"พวกเราก็ไม่ได้สนุกกันแบบนี้มานานแล้วนะขวัญ แกว่าไหม ที่ฉันจำได้ล่าสุดก็คือเลี้ยงส่งตอนเราจบม.6กัน ตอนนั้นพวกเราเมากันเหมือนหมาเลยแกว่าปะ" พอสิ้นคำพูดนั้น ภาขวัญก็สะดุ้งโหยงอย่างมีพิรุจ

"จริงว่ะแก"เป็๞แก้วที่พูดขึ้นมาบ้าง เพราะแก้วเลือกที่จะเรียนพยาบาลที่บ้านเกิด ส่วนสองสาวเข้าไปเรียนการบัญชีที่กรุงเทพ 

"แกดูฉันนี่ เรียนหนักจนผมหงอกจะขึ้นเต็มหัวอยู่แล้วแล้ว หึ!ห!"พูดพร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างขบขัน

"น้องณัชชาพี่ได้ข่าวว่ามีหนุ่มๆมาตามจีบน้องเยอะเเยะเลยนี่ ทำไมเราถึงไม่เลือกคบใครสักคนละ" ปลัดดนุพูดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

"ณัชชามีคนในใจอยู่แล้วค่ะ ถึงเขาจะไม่เคยสนใจก็เถอะ"พูดพร้อมกับมองหน้าภาวินอย่างมีความหมาย แต่ชายหนุ่มกลับรีบเมินหน้าหนีไปอีกทางอย่างไม่สนใจอะไร

"ไอ้วินมันเหรอ?"พร้อมกับอุทานออกมา เพราะเคยได้ยินมาบ้างตอนแรกนึกว่าเขาแค่พูดกันเล่นๆ

"ไอ้นี่มันเสือนะตาย น้องจะไหวเหรอ แล้วอีกอย่างไอ้นี่ไม่คิดจะแต่งงาน"พร้อมกับมองหน้าหญิงสาวอย่างเห็นใจ

"ไอ้ภพ! ทำไมวันนี้มึงถึงได้เงียบแปลกๆ จังว่ะ ปกติก็เห็นเวลามีสาวๆ แบบนี้ มึงคงกระซุ่มกระซวยน่าดู"พูดพร้อมกันหันหน้าไปถามอาการเพื่อนสนิทอีกคนที่มันเอาแต่นั่งเงียบ

"กุเบื่อ มึงเข้าใจไหม"พร้อมกับกระดกเหล้าเข้าปาก แบบไม่พูดไม่จาอยู่แบบนั้นแล้วมันก็ตั้งท่าจะลุกขึ้นยืน

"กูว่ากูกลับบ้านก่อนดีกว่าว่ะนี่ก็ดึกมากแล้ว" 

"มึงเมามากแล้วน่ะภพ กูว่ามึงนอนที่นี่ก่อนก็ได้"

"ไม่ล่ะวิน วันนี้กูมีนัด" พูดพร้อมกับมองใบหน้างามของกลิ่นบุหงาแล้วสังเกตอาการว่าหญิงสาวมีอาการอะไรบ้างไหม แต่ที่เขาเห็นหญิงสาวยังคงทำเมินเฉย เอกภพจึงเดินออกมาอย่างหงุดหงิด

"งั้นกูกลับพร้อมไอ้ภพมันเลยดีกว่า กูลาเลยนะไอ้วิน ไอ้หมวด สาวๆ พี่ไปนะครับ พรุ่งนี้มีงานด่วน"ปลัดดนุพูดขึ้นมาแล้วลุกไปอีกคน

"โอเค เดินทางปลอดภัยนะเพื่อน"พอพูดจบ สองคนนั้นก็กอดคอกันเดินออกไป

"พวกพี่อายุเยอะกันมากแล้ว ไม่คิดจะแต่งงานกันเลยเหรอคะ"เจ้อ๊อฟฟี่ถามขึ้นอย่างสนใจ แต่คำถามนั้น กลับทำให้คนบนโต๊ะอีกหลายคนอยากรู้ (เจ๊คือตัวแทนหมู่บ้าน)

"งานที่พี่ทำมันเสี่ยงอันตรายมาก พี่ไม่อยากให้มีใครต้องมาห่วงพี่ อ๊อฟคิดดูดินะ เวลาพี่ไปราชการจะได้ไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลังไง"หมวดกวินพูดขึ้นมาแบบนั้น พร้อมกับที่เขาและภาขวัญมองสบตากันอย่างไม่ได้ตั้งใจ

"ส่วนพี่ พี่คิดว่าพี่ใช้ชีวิตแบบนี้ก็ดีแล้ว อิสระดี ไม่ต้องหาห่วงมาผูกคอ"

"นี่ก็ดึกแล้วพี่ณัชชาเรากลับกันเลยไหม? ผมมีรายงานตอนเช้าที่ต้องไปทำบ้านเพื่อนมันด้วย"อาคมที่เริ่มกรึ่มๆ ได้เอ่ยชวนพี่สาวของตนกลับบ้าน

"คมกลับก่อนได้เลยนะ เดี๋ยวพี่กับพี่วินจะไปส่งณัชชาให้เอง"ภาขวัญพูดขึ้นแบบว่าไม่ต้องห่วงเพื่อนเธอเดี๋ยวเธอจัดการเอง

"โอเครพี่ อย่างนั้นผมกลับแล้วนะครับผมง่วง"พร้อมกับยกมือไหว้ลาทุกคนรอบโต๊ะ แล้วเจ๊อ๊อฟฟี่ แก้ว กลิ่นบุหงาก็ทยอยลากลับกันออกไป

"ไอ้หมวดมึงไม่กลับบ้านมึงไปหรือไงว่ะ คนเขาพากันกลับไปจนหมดแล้ว"

"ยังว่ะ ถ้ามึงอนุญาตให้นอนที่นี่ กูก็จะนอน"

"เอาสิวะ มันจะเป็๞อะไรไป ห้องว่างบ้านกูก็มีตั้งเยอะเเยะ ทำยังกับมึงไม่เคยเมาแล้วนอนที่นี่อย่างนั้นเเหละ"

"วิน! หากูเคยทำอะไรผิดพลาด กับของรักของหวงมึง มึงจะโกรธกูไหมวะ"

"มึงพูดเ๹ื่๪๫อะไรของมึงว่ะ กูชักจะงงกับมึงแล้วว่ะ" ถามเพื่อนกลับแล้วมองหน้าเพื่อนอย่างสงสัย

" กูแค่ลองถามมึงดูเฉยๆ ว่ะ"

"ของหวงแบบไหนของมึง หรื่อว่ามึงแอบไปมีอะไรกับเด็กของกูอย่างนั้นเหรอ"ถามเพื่อนแบบหยั่งเชิง

"มึงจะบ้าหรือไงว่ะ กูเปล่า"

"กูก็แค่ถามมึงเล่นๆ เอง อ้าวไอ้นี่! มีอะไรมึงก็รีบพูดมาสักทีสิวะ"

"เออ น่า หากมันถึงเวลา เดี๋ยวกูจะบอกมึงเป็๞คนแรกเลยกูให้สัญญา"

"ณัชชาไปห้องน้ำกับเราไหม?"เป็๞ภาขวัญที่พูดขับบทสนทนาสองหนุ่มขึ้นเพราะเรามีท่าทีอึดอัดชอบกล

" ไม่อะ! เราไม่ค่อยปวด"

"เดี๋ยวเรามานะ" พูดพร้อมกับเดินออกไป พอภาขวัญออกไปแล้ว ทั้งโต๊ะก็ตกอยู่ในสถานการณ์เงียบ ต่างคนต่างกระดกเหล้าเข้าปากไม่พูดอะไรต่อ

"พี่วินไปส่งณัชชาที่บ้านหน่อยค่ะ"พร้อมกับเดินเข้าไปหาชายหนุ่ม

"ไอ้หมวดเดี๋ยวกูไปส่งณัชชาก่อนนะ ถ้าขวัญกลับออกมา มึงบอกขวัญให้ขึ้นห้อง ไปนอนเลยไม่ต้องรอก็ ส่วนมึงจะกลับเลยหรือว่าจะรอกูกลับมา ก็แล้วแต่มึงเลยนะ เดี๋ยวกูกลับมา แปบเดียว"

"กูจะกลับเลยว่ะ มึงไปก่อนกูได้เลย เดี๋ยวกูขอเข้าห้องน้ำก่อนเเปบหนึ่ง

"ตามสบายเลยมึงแล้วค่อยเจอกันใหม่"พร้อมกับเดินขึ้นรถ โดยมีหญิงสาวเดินตามหลังมา แล้วรีบขับรถออกไป

ทางด้านภาขวัญที่เดินออกมาจากห้องน้ำแล้วเจอแค่หมวดกวินคนเดียว จึงเอ่ยปากถามว่าพี่ชายกับเพื่อนของเธอไปไหนกันแล้ว

"พี่วินและณัชชาละคะไปไหนแล้ว"

"ภาวินไปส่งณัชชา ส่วนเราตามพี่มานี่ก่อน พี่มีเ๹ื่๪๫จะคุยกับเรา"พูดพร้อมกับเดินมาคว้ามือหญิงสาว

"ไม่ค่ะ ขวัญไม่ไปกับพี่อาร์มนะคะ"พูดพร้อมกับขืนตัวออกห่างจากชายหนุ่ม

"หรือจะรอให้พี่ชายขวัญกลับมารู้เ๹ื่๪๫ของเราเหรอ "ถามด้วยสายตาเอาเ๹ื่๪๫ หญิงสาวเลยได้แต่จำใจเดินตามออกไปเงียบๆ

"จะพาขวัญไปไหนคะ?"

"พาไปตกลง พี่สัญญาว่าหากเราคุยกันรู้เ๹ื่๪๫ พี่จะพาเรากลับมาส่งบ้านเองครับ"

  เอาล่ะ สองคนนี้จะตกลงเ๹ื่๪๫อะไรกัน รอติดตาม สงสารแต่ณัชชาเนอะ รักเขา แต่เขาไม่เคยสนใจเลยซะงั้น