บ่ายวันนั้นหลันหลันมีจี้เหยาเป็เพื่อนคุยเพื่อนเล่น เด็กชายรู้สึกมีความสุขใบหน้าอ้วนกลมของเขาประดับด้วยรอยยิ้มตลอดเวลา
“จี้เหยา”
“มีอะไรหรือ”
“วันนั้นที่เ้าตกน้ำเพราะถูกแกล้งใช่หาือไม่ เ้าว่ายน้ำไม่เป็เช่นนั้นหรือ”
เด็กชายตัวน้อยก้มหน้าน้อยๆ ก่อนจะเอ่ยตอบหลันหลันไปอย่างเลี่ยงไม่ได้
“ขะ..ข้าว่ายน้ำเป็แต่วันที่ข้าตกน้ำนั้นพวกเราประลองกำลังกันจนข้าไม่มีแม้แต่แรงจะก้าวเดินตอนถูกจับโยนลงน้ำข้าจึง...”
“เ้าจึงหมดแรงที่จะว่ายน้ำเช่นนั้นหรือ”
เด็กชายพยักหน้าช้าๆ แต่กลับทำให้หลันหลันโมโหขึ้นมาในทันที
“เป็พี่น้องกันเล่นไม่รู้หนักเบาเช่นนี้เลยหรือหากข้าไม่ไปพบเ้าหรือไม่ทันช่วยเ้า เ้าจะเป็เช่นใดกัน”
จี้แหยามิตอบนั่นยิ่งทำให้หลันหลันโมโหหนักขึ้นไปอีก‘เด็กคนนี้ไม่มีมารดาคอยคุ้มครอง มีบิดาที่มีภรรยามากมายอีกทั้งมีพี่น้องที่เล่นไม่รู้หนักเบา เช่นนี้แล้วเขาจะเติบโตมาเป็คนอย่างไรกัน’
“ในเมื่อข้าเป็คู่หมั้นเ้าแล้วข้าย่อมจะปกป้องเ้าอย่างแน่นอน”
เด็กชายเดินเข้าไปกอดหลันหลันในทันทีหญิงสาวที่ตั้งตัวไม่ทันได้แต่ยืนตะลึงที่ถูกเด็กชายกอดก่อนจะกระซิบข้างหูของตนเบาๆ
“เ้าไม่จำเป็ต้องปกป้องข้ารอข้าโตกว่านี้อีกหน่อย ข้าจะแข็งแกร่งขึ้น ข้าจะปกป้องเ้าเองทั้งตัวและใจของข้าเป็ของเ้า”
ไม่รู้ว่านานเท่าใดที่หญิงสาวยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นมิใช่เพียงเพราะใที่ถูกเด็กชายกอดแต่กลับใในคำพูดที่ดูแก่เกินวัยของเด็กชายนั้น
“คุณหนูถิง”
เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้เด็กหญิงสะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะพบว่าจี้เหยาได้หายไปแล้ว หลันหลันจึงหันไปตามเสียงเรียกนั้น
“ท่านลุงฮู่”
“ดูเหมือนราชครูถิงจะเสร็จธุระแล้วลุงผ่านมาทางนี้จึงอาสามาตามคุณหนูให้ราชครูถิง”
“รบกวนลุงฮู่แล้ว”
ขณะทำกำลังจะเดินออกจากสวนพฤกษาหลันหลันแอบกวาดสายตามองหาจี้เหยาอีกครั้งแต่กลับไม่พบเด็กชาย แม้จะสงสัยแต่ก็ทำได้เพียงเก็บไว้ในใจแล้วเดินตามลุงฮู่ออกไปเงียบๆ
“เด็กคนนี้หรือที่รักษาข้าในวันนั้น”
“พะ...”
สายตาอันคมกริบของบุรุษผู้มาใหม่ตวัดไปทางลุงฮู่บุรุษผู้รับรู้ถึงสายตานั้นรีบเปลี่ยนคำพูดในทันทีโดยที่หลันหลันมิทันสังเกต
“ขอรับนายท่าน”
เสียงที่ไม่คุ้นเคยเอ่ยทักขึ้นระหว่างทางเดินออกจากสวนทำให้ลุงฮู่หยุดฝีเท้าเพื่อคำนับก่อนที่หลันหลันจะหยุดฝีเท้าและคำนับตามลุงฮู่ในทันที
“วันนั้นรบกวนคุณหนูถิงไว้ขอบใจเ้ามากนะ จริงสิเรียกข้าว่าลุงอู่เล่อก็แล้วกัน”
“ท่านลุงกล่าวหนักเกินไปแล้วทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนเป็เื่บังเอิญเท่านั้นหากเป็หมอท่านอื่นที่พบท่านลุงทุกคนย่อมช่วยเหลืออย่างแน่นอนเ้าค่ะ”
“คงจะเป็เช่นนั้น”
อู่เล่อหัวเราะเบาๆ ‘หากหมอทุกคนมีความคิดเช่นเ้าการดำรงอยู่ในโลกของเราคงไม่น่ากลัวเช่นในตอนนี้’
“ท่านพ่อคงรอแล้วเช่นนั้นหลันหลันขอตัวก่อนนะเ้าคะ”
หลันหลันคำนับลาลุงอู่เล่อและลุงฮู่ก่อนจะเดินตามทางเพื่อรอบิดาของตนบุรุษมีอายุสองคนยืนมองเด็กหญิงที่เดินตามทางจนหายไปจนลับตาแววตาที่ทั้งสองมองทางเด็กหญิงนั้นล้ำลึกเกินกว่าที่หลันหลันจะคาดเดานัก
“ท่านพ่อนี่มันอะไรกันหรือเ้าคะ”
หลันหลันเอ่ยถามบิดาเมื่อเห็นมีของหลายอย่างถูกขนขึ้นรถม้าของตนถิงหลงมองบุตรสาวของตนก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ
“ลุงฮู่ฝากของมาให้เ้า”
“ครั้งก่อนก็ฝากมาให้แล้วทำไมครั้งนี้ถึงยังฝากมาให้อีกจริงสิเ้าคะท่านพ่อ ท่านพ่อรู้จักลุงฮู่หรือเ้าคะ เช่นนั้นท่านพ่อก็คงจะรู้จักลุงอู่เล่อใช่หรือไม่เ้าคะเพราะท่านลุงฮู่บอกว่าท่านลุงอู่เล่อเป็เ้านายของท่านลุงฮู่”
ถิงหลงหันมองหน้าบุตรสาวอย่างพิจารณา‘ดูเหมือนหลันหลันจะมีโชคชะตาที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เสียแล้ว’
“ทุกคนที่อยู่ในวังล้วนแล้วแต่เป็ราชวงศ์คนสำคัญหรือข้าราชการชั้นสูงแต่เขตที่เ้าเข้าไปนั้นเป็เขตที่เหล่าราชวงศ์ทั้งชายและหญิงสามารถเดินเข้าออกได้”
“เช่นนั้นท่านลุงที่หลันหลันเจออาจเป็เชื้อพระวงศ์ใช่หรือไม่เ้าคะ”
“เหตุที่เ้าขอตามเข้าวังมาก็เพื่อพบลุงฮู่และนายของเขางั้นหรือ”
“เปล่าเ้าค่ะที่มาครั้งก่อนลูกบังเอิญพบเด็กผู้ชายคนหนึ่งและเป็ลูกที่ได้ช่วยเขาไว้มาครั้งนี้เขากลับมารอพบลูกอีกครั้งพวกเราจึงพูดคุยกันจนเมื่อลุงฮู่มาลูกก็ไม่พบเขาเสียแล้ว”
“เ้าชอบวังหลวงหรือ”
“เ้าค่ะลูกชอบวังหลวงที่มีแต่ของสวย ๆ งาม ๆ แต่ลูกไม่ชอบอยู่ในวังหลวงเ้าค่ะด้านในนั้นให้ความรู้สึกอึดอัดเหมือนนกที่ถูกขังไว้แม้ลูกจะยังเล็กแต่ลูกก็พอจะรู้เื่ราวต่าง ๆ ในวังหลวงมาบ้างลูกไม่อยากแก่งแย่งความรักจากใคร หากอะไรหรือใครจะเป็ของลูกก็ต้องเป็ของลูกแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้นเ้าค่ะ”
ถิงหลงมองบุตรีด้วยรอยยิ้มเมื่อกลับถึงจวนหลันหลันก็ไม่พ้นถูกไป๋จื่อเรียกมาอบรมอีกหญิงสาวหันมองอนุหวังด้วยแววตาอ้อนวอน
“พี่หญิงพอเถิดเ้าค่ะเท่านี้หลันหลันก็สำนึกแล้วหากนางชอบที่จะติดตามบิดาเข้าวังพี่หญิงก็สอนมารยาทและกฎระเบียบให้นางเพื่อที่นางจะได้ไม่ทำเื่ขายหน้าก็พอแล้วนี่เ้าคะ”
“เ้าก็ตามใจหลันหลันอยู่นั่นแหละเ้าก็รู้ว่าในวังมีเื่น่ากลัวที่แม้แต่เ้ากับข้ายังไม่สามารถยื่นมือเข้าไปยุ่งด้วยได้”
“เื่นั้นพี่หญิงอย่าได้กังวลไปเราค่อย ๆ สอนหลันหลันให้นางเรียนรู้ไว้เพราะถึงอย่างไรเราก็ไม่สามารถซ่อนตัวนางไว้ได้ตลอดไปหรอกเ้าค่ะ”
อนุหวังเอ่ยขึ้นก่อนจะมองจ้องไปยังดวงตาของไป๋จื่อมารดาของถิงหลันไป๋จื่อเมื่อถูกเตือนจึงนึกถึงเื่คำทำนายขึ้นมาได้นางจึงได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ
“หลังจากนี้ไปหากเ้าจะติดตามพ่อของเ้าเข้าวังย่อมได้แต่เ้าต้องมาฝึกมารยาทและกฎระเบียบทุกวันเข้าใจหรือไม่”
“เ้าค่ะท่านแม่ท่านแม่กับอนุหวังน่ารักที่ซู๊ดดดดดด”
หลันหลันเดินเข้าไปกอดมารดาและอนุหวังทั้งสองนิ่งอึ้งกับการกระทำของถิงหลันจนพูดไม่ออกเพราะั้แ่เด็กหญิงเริ่มโตมาก็มิค่อยเข้าหาหรือใกล้ชิดมารดาและอนุหวังเท่าใดนัก
“เช่นนั้นข้าไปหาท่านย่าก่อนนะเ้าคะ”
พูดจบหลันหลันคำนับทั้งสองก่อนจะเดินออกไปในทันทีไป๋จื่อและอนุหวังมองตามเด็กหญิงก่อนจะส่ายหน้าไปมาอย่างจนใจ
“ดูนางทำเข้าช่างมิสมกับการเป็สตรีเสียเลยแต่จะว่าไปข้ากลับชอบนางในตอนนี้มากกว่า เ้าว่าหรือไม่”
“เ้าค่ะข้าเองก็เช่นกัน”
ณเรือนฝั่งตะวันตกเวลานี้สตรีมากอายุได้นั่งพักหลังจากทานอาหารอ่อน ๆจี้หมัวมัวได้นั่งเป็เพื่อนนายของตนอยู่ด้านข้าง
“ท่านย่า”
เสียงใสๆ ของหลันหลันเรียกรอยยิ้มจากคนที่นางเรียกได้ทุกครั้ง
“ดูหลานสาวของข้าสิทุกวันนี้แทบจะมิใช่หลานสาวแล้ว แทบจะเป็หลานชายแล้วก็ว่าได้”
“ท่านย่าหลันหลันได้ยินนะเ้าคะ”
สตรีมากอายุหัวเราะก่อนจะอ้ามือเพื่อกอดหลานสาวตัวน้อยของนางที่เดินเข้าสู่อ้อมกอดนั้นในทันทีหลันหลันมองหน้าท่านย่าของถิงหลันอย่างพิจารณาก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงเศร้าน้อย ๆ
“ท่านย่าแผลของท่านหายดีแล้วแต่รอยแผลเป็….”
หลี่ฉางมองหลานสาวตัวน้อยด้วยแววตาอ่อนโยนก่อนจะโอบกอดนางในอ้อมแขนอย่างรักใคร่
“ย่าอายุปูนนี้แล้วมิจะเป็ต้องห่วงความสวยความงามอีกแล้วแค่เพียงโรคที่เป็ไม่กลับมาเป็ซ้ำอีกเพียงเท่านี้ย่าก็พอใจแล้ว”
“ไม่ว่าท่านย่าจะเป็โรคอะไรหลานจะหาทางรักษาให้ได้เ้าค่ะ”
เด็กหญิงพูดอย่างขันแข็งไม่นานฉิงหลง ไป๋จื่อและอนุหวังต่างเดินมาพร้อมกับผลไม้ที่ได้รับจากในวังทั้งหมดนั่งพูดคุยกันด้วยบรรยากาศครอบครัวที่อบอุ่นและรักใคร่ซึ่งห่างหายไปนานหลายปีถิงหลงมองบุตรสาวตัวน้อยที่นั่งหัวเราะอยู่ท่ามกลางความรักของมารดาและภรรยาด้วยความสุขใจ‘ข้าได้ครอบครัวและท่านแม่คืนมาเพราะหลันหลันบุตรสาวที่รักจริง ๆ’
3K
