กำปั้นผ่ามิติ

เวลาผ่านไปอีกสิบห้าวัน…

ภายในค่ายพักริมแม่น้ำ เมืองพิมาย

กิจการค้าขายของคาราวานภูผาเริ่มเติบโตอย่างรวดเร็ว

ทั้งผงสมุนไพร

เกลือคุณภาพดี

ผ้าแพร

อาวุธ

รวมถึงของใช้แปลกใหม่

ล้วนได้รับความนิยมอย่างมาก

ภายในห้องทำงานชั่วคราว…

ภูผานั่งตรวจบัญชีอย่างละเอียด

ตัวเลขกำไรถูกเขียนเรียงเต็มกระดาษหลายแผ่น

ทองขาวยืนกอดอกอยู่ด้านข้าง

“เป็นอย่างไรบ้าง?”

ภูผาเงยหน้าขึ้นช้าๆ

“มากกว่าที่คาดไว้เกือบสามเท่า”

หมื่นพันที่นั่งกินขนมอยู่ถึงกับสำลัก

“สามเท่า?!”

ภูผาพยักหน้าเบาๆ

“ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป…”

เขามองออกไปนอกหน้าต่าง

“อีกไม่นาน พวกเราจะสร้างกองกำลังของตัวเองได้จริงๆ”

—

หลังตรวจบัญชีเสร็จ

ภูผาก็หยิบรายงานข่าวการทหารขึ้นมาอ่านต่อ

สายตาของเขาค่อยๆ เย็นลงทีละน้อย

ทางเมืองอังวะ…

ตอนนี้กำลังวุ่นวายอย่างหนัก

มังระ กำลังรวบอำนาจเพื่อขึ้นครองราชย์ต่อจากพระเจ้าอลองพญาผู้เป็นบิดา

แม้จะยังมีฝ่ายต่อต้านอยู่

แต่ดูจากสถานการณ์แล้ว…อีกไม่นานก็น่าจะสำเร็จ

ภูผาวางจดหมายลงเบาๆ

“หมาป่าตัวใหม่…กำลังจะขึ้นครองบัลลังก์”

แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกหนักใจยิ่งกว่า

กลับเป็นข่าวจากกรุงศรีอยุธยา

เหล่าขุนนางและพระยาผู้มีอำนาจ

ต่างมัวเมาในลาภยศ เงินทอง และสตรี

การทหารถูกละเลย

กองทัพอ่อนแอลงเรื่อยๆ

ภูผาหลับตาลงช้าๆ

“ศัตรูยังไม่ทันบุก…แต่คนในกลับเริ่มพังกันเองแล้ว”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย

—

ในจังหวะนั้นเอง

พันเรืองเดินเข้ามาคารวะ

“นายท่าน มีผู้ต้องการพบขอรับ”

ภูผาวางเอกสารลง

“พาไปรอที่ศาลาริมน้ำ”

—

ลมเย็นพัดผ่านริมแม่น้ำเบาๆ

ภูผาเดินไปตามทางไม้ช้าๆ

เมื่อใกล้ถึงศาลา

เขาก็เห็นพระสงฆ์ชรารูปหนึ่งกำลังนั่งจิบชาอยู่กับขุนทองดี

ทันทีที่เห็นใบหน้าของพระรูปนั้น…

หัวใจของภูผาพลันสะดุดวูบ

เขาหยุดเดินทันที

สายตากวาดมองรอบตัวอย่างช้าๆ

ความรู้สึกประหลาดแล่นผ่านเข้ามาในจิตใจ

“เหตุการณ์นี้…”

เขาขมวดคิ้ว

คล้ายว่าเคยเกิดขึ้นมาก่อน

คล้ายว่าเขาเคยยืนอยู่ตรงนี้ เคยมองภาพนี้

แต่พอพยายามนึกต่อ…

ทุกอย่างกลับเลือนหายไป

ก่อนที่เขาจะทันคิดอะไรต่อ

ขุนทองดีก็เดินออกมาต้อนรับพร้อมรอยยิ้ม

“ออกหลวงภูผา!”

“ท่าทางของท่านแปลกๆ เป็นอะไรหรือไม่”

“ไม่เป็นไร ข้าพเจ้าสบายดี”

เขารีบพาเข้าไปในศาลา

“ท่านนี้คืออาจารย์ของข้า หลวงปู่จันทรา”

ภูผาค่อยๆ ประสานมือคารวะ

และในวินาทีนั้นเอง…

เขาก็รู้ทันที

พระชรารูปนี้

คือคนที่แอบเฝ้าดูการต่อสู้ระหว่างเขากับสมิงนรธาในคืนนั้น

—

หลวงปู่จันทรายิ้มบางๆ

สายตาของท่านสงบนิ่งดุจสายน้ำลึก

“เจ้าหนุ่มนี้…มีพลังจิตถึงขั้นนี้แล้ว ไม่เลว”

ภูผาหัวเราะเบาๆ

“ยังห่างไกลจากหลวงพ่อท่านนักขอรับ”

ทั้งสามเริ่มนั่งพูดคุยกันเรื่อยเปื่อย

แต่ระหว่างนั้นเอง…

เรือนแก้วก็เดินเข้ามา

“หลวงพ่อเจ้าคะ…”

นางย่อตัวอย่างนอบน้อม

“ข้าอยากทำบุญถวายเพลแก่หลวงพ่อ ไม่ทราบว่าจะได้หรือไม่ เจ้าคะ”

หลวงปู่จันทราหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“ได้นะ เอาแต่ความศัธราเถิด”

—

ช่วงถวายเพลเต็มไปด้วยบรรยากาศอบอุ่น

อาหารหลายอย่างถูกจัดมาอย่างประณีต

แม้แต่หมื่นพันยังกระซิบกับทองขาว

“ถ้าหลวงพ่อมาบ่อยๆ ข้าคงได้กินของดีทุกวัน”

ทองขาวตอบเรียบๆ

“เจ้าคิดแต่เรื่องกินจริงๆ”

—

หลังเพล…

หลวงปู่จันทรากลับเรียกภูผาเข้าไปคุยตามลำพัง

ภายในศาลาเงียบสงัด

สายลมพัดใบไม้ไหวเบาๆ

หลวงปู่จันทรามองแม่น้ำอยู่พักหนึ่ง ก่อนพูดขึ้น

“ในกรุงตอนนี้…มีภูตร้ายตนหนึ่งซ่อนอยู่”

ภูผานิ่งฟังทันที

“มันแฝงตัวในคราบพระสงฆ์”

ดวงตาของหลวงปู่เย็นลงเล็กน้อย

“ต้องระวังให้มาก”

“มันผู้นี้ เป็นผู้รอบรู้ในวิชาการด้านต่าง แตกฉาน เชี่ยวชาญในมนต์คาถาอาคม  ด้านร่างกาย ยังเป็นผู้มีกำลังมาแต่กำเนิด ฝีมือการต่อสู้นั้นสุดจะหยั่งถึง”

“แต่ข้าเห็นเจ้า ในคืนนั้นแล้ว ยังพอมีหวังนะ”

“เพื่อไม่ให้มันหลงลำพองเกินไป ข้าเคยไปปรากฏตัวให้มันเห็นแล้วครั้งหนึ่ง”

บรรยากาศรอบตัวพลันหนักอึ้ง

แม้หลวงปู่จะพูดเพียงไม่กี่คำ

แต่ภูผากลับสัมผัสได้ถึงอันตรายมหาศาล

ก่อนกลับ…

หลวงปู่จันทรายิ้มบางๆ

“อีกไม่กี่วัน เจ้าตามข้าไปหาเราที่วัดด้วยนะ”

ภูผาพยักหน้า

แต่ประโยคต่อมาทำให้เขาชะงัก

“เอาเกวียนมาด้วยสักสามเล่มนะ”

ภูผาเลิกคิ้วทันที

หลังจากส่งหลวงปู่กลับ

เขาจึงรีบแอบถามขุนทองดี

“เรื่องอะไร?”

ขุนทองดียิ้มกว้าง

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน”

“แต่ทุกครั้งที่อาจารย์ให้เอาเกวียนไป…”

เขาหัวเราะเบาๆ

“ไม่เคยกลับมามือเปล่า”

“คงไม่ใช่ทองคำหรอก คงเป็นของที่เจ้าอยากได้นั่นแหละ หลวงพ่อท่านรู้”

—

ช่วงบ่ายของวันนั้น

พ่อค้าหลายกลุ่มเริ่มเดินทางเข้ามาติดต่อซื้อขายอย่างต่อเนื่อง

ทั้งการซื้อระยะสั้น

และสัญญาค้าระยะยาว

ค่ายพักของภูผาเริ่มคึกคักราวตลาดขนาดย่อม

แต่แม้จะยุ่งเพียงใด…

ภูผาก็ยังหาเวลาพาพวกพ้องสร้างของใหม่อยู่เสมอ

วันนี้เอง…

ทุกคนกำลังทดลองอาวุธชนิดใหม่

“ปืนยาวธนูสั้น”

รูปร่างของมันคล้ายปืนยาว

แต่ปลายกระบอกกลับติดคันธนูสั้นไว้

ตรงกลางด้านบนเป็นกล่องไม้เก็บลูกธนูขนาดเล็กได้ถึงยี่สิบดอก

ส่วนด้านล่าง…

คือกลไกประกับเลื่อนแบบใหม่

หมื่นพันดึงไกทดลอง

ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!

ลูกธนูสามดอกพุ่งออกไปแทบพร้อมกัน

ปักทะลุเป้าไม้ในพริบตา

ทุกคนเบิกตากว้างทันที

“เร็วขนาดนี้เลย?!”

แม้แต่ทองขาวยังพยักหน้าอย่างพอใจ

ภูผามองอาวุธในมือเงียบๆ

“ต่อให้ฝีมือธรรมดา…”

เขาค่อยๆ ยิ้ม

“หากมีอาวุธที่เหนือกว่า ก็ฆ่าคนเก่งได้เหมือนกัน”

สายลมยามเย็นพัดผ่านค่ายพัก

และไม่มีใครรู้เลยว่า…

กองกำลังเล็กๆ แห่งนี้

กำลังค่อยๆ กลายเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในแผ่นดิน…

ภูผาเอ๋ย…เจ้าต้องการที่จะทำสิ่งใดกัน.

……………………………

จบตอนที่ 47 แล้วนะ..ขอบคุณนักอ่านที่มีอุปการะคุณทุกท่านมากครับ