แนนทัคเกต, 1850
เพียงแค่สองชั่วโมงที่ลิซซี่ โรบินสันมีทรวงอกขึ้นมา เธอก็ทำมันหลุดหายเสียแล้ว
ซึ่งการหลุดหายนั้น โดยตัวของมมันเองก็มิใช่เื่เลวร้ายอะไรนัก ถ้าเพียงแต่เธอจะไม่ทำมันหลุดตกลงบนขั้นบันไดที่ทอดจากครอสบี้ แมนชั่นลงไปสู่สนามด้านหลัง ซึ่งแม้ขนาดนั้นก็ยังไม่ถึงกับจะต้องอับอายขายหน้าอยู่ดี ถ้าเพียงแต่ทาวิส แมคคินน่อน จะไม่ยืนอยู่ตรงเชิงบันไดแห่งโชคร้ายในนาทีวิกฤติดังกล่าว ความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับเธอในยามนั้น มันจึงเหลือประมาณได้
เพียงแค่คิดถึงเื่นี้มันก็ทำให้เธออัปยศอดสูนัก มันคล้ายกับว่าปัญหาทั้งหมดเกิดขึ้นจากแรงปรารถนาเพียงประการเดียว...ความปรารถนาที่เธอ้าให้ทาวิส แมคคินน่อนได้ตระหนักเสียทีว่า บัดนี้เธอมิได้เป็เพียงเด็กสาวคนหนึ่งอีกต่อไป แต่ความปรารถนาของทาวิสก็คือมองเห็นเธอเป็เช่นนั้น ไม่มีทางเป็อื่นไปได้ ในความรู้สึกนึกคิดของลิซซี่แล้ว สิ่งเดียวที่ทำให้เธอไม่ได้รับการยอมรับว่าเจริญวัยขึ้นมาเป็สาวเต็มตัวก็คือเื่ของทรวงอกนั่นเอง
ดังนั้น...เธอจึงต้องทำให้ตัวเองมีทรวงอกขึ้นมา
จนเมื่อได้มันมาแล้วเธอจึงได้ตระหนักว่า การมีทรวงอกขึ้นมา มันไม่จำเป็ที่จะต้องหมายความว่าจะได้รับการสังเกตเห็น ดังนั้น คำถามจึงเปลี่ยนจาก...ทำอย่างไรจึงจะให้ตนเองมีทรวงอก...? มาเป็ “ทำอย่างไรจึงจะให้ทาวิสสังเกตเห็นได้...?”
สิ่งที่ลิซซี่มีความมุ่งมั่นอย่างที่สุดก็คือจะต้องทำให้ทาวิสสังเกตเห็นทรวงอกของเธอให้ได้ ถึงกับลงทุนอธิษฐานเื่นี้ต่อพระเ้าว่า... (“ข้าแต่พระองค์ ขอทรงโปรด...โปรดด้วยเถิด...โปรดให้เขาสังเกตเห็นทรวงอกของข้าพเ้า”) แต่นั่นมิได้หมายความว่า เธอ้าจะให้มันหลุดลงไปอยู่ตรงปลายเท้าเขาเช่นนี้...
ลิซซี่ยังจดจำวันที่เธอได้เรียนรู้เป็ครั้งแรกว่าทาวิส แมคคินน่อนเป็ผู้ชายที่ชอบผู้หญิงหน้าอกใหญ่ได้ดี วันนั้นเธออยู่ในงานปาร์ตี้ของสามีภรรยาสตาร์บัค ทำในสิ่งที่เธอมักจะทำอยู่เสมอเวลาที่ไปร่วมงานปาร์ตี้ นั่นคือแอบฟัง...เธอซ่อนตัวอยู่เื้ักระถางปาล์ม ตรงมุมห้องบอลรูมอันโอ่อ่าของบ้านสตาร์บัค...ซึ่งเธอถือว่าเป็ลางดี เพราะปาล์มมักจะเป็สัญลักษณ์แห่งชัยชนะในทุกเื่...เธอได้แหวกใบที่ซ้อนกันอยู่และทอดสายตามองไปยังทาวิส แมคคินน่อน บุรุษผู้ซึ่งเธอเฝ้าหลงรักมาเป็เวลาห้าปี
ทาวิสกำลังทำในสิ่งที่เขาทำมาเกือบตลอดเวลาห้าปีนั้นด้วยการไม่สนใจในตัวเธอ ใน่เวลาดังกล่าวนั้นเขากำลังอิงไหล่ข้างหนึ่งด้วยท่าทางที่บ่งบอกถึงความเป็ตัวของตัวเองอยู่กับเสาทรงกลมที่ได้รับการออกแบบอย่างคลาสสิคของห้องบอลรูมแบบพอลลาเดียน สไตล์ในสตาร์บัค แมนชั่นแห่งนั้น ทุกครั้งที่เธอได้เห็นเขายืนอยู่เบื้องหน้าผนังปูนปลาสเตอร์ที่ประดับด้วยลวดลายปูนปั้นอันเป็เื่ราวแห่งเทพนิยายกรีกโบราณ ล้อมรอบด้วยยอดเขาที่หลั่นลดและกิ่งไม้ที่ทอดช่อใบหยาดย้อยลง เธอจะมีความรู้สึกราวได้เข้าไปอยู่ในดินแดนแห่งเทือกเขาโอลิมปัส เพราะโดยความรู้สึกของเธอเองแล้วทาวิสมิได้สง่างามน้อยไปกว่าซีอุสเลย และด้วยเหตุนี้ทุกครั้งที่ทาวิสผ่านเข้ามาในวิถีแห่งสายตา ลิซซี่จะมีความรู้สึกราวถูกสายอสุนีฟาดลงใส่อย่างไม่ทันตั้งตัว
เขากำลังใส่ใจอยู่ในการสนทนากับเพื่อนสนิท และคู่หูสองคนคือโคล คาสสิดี้ กับนาธาเนียล สตาร์บัค ภายหลังจากกวาดสายตามองไปทั่วร่างเขาเร็วๆ ครั้งหนึ่งแล้ว สายตาของลิซซี่ก็เลื่อนลงไปจับอยู่กับรองเท้าที่ขัดไว้เป็มันปลาบไขว้กันอยู่ตรงข้อเท้านั้น และค่อยๆ เลื่อนช้าๆ ด้วยความวิริยะอุตสาหะอย่างสูงขึ้นมาเรื่อยๆ มาหยุดอยู่ตรงเข่าที่งอน้อยๆ ก่อนจะเลื่อนต่อให้สูงขึ้นมาตามท่อนขาที่ค่อนข้างยาว ท่อนแขนนั้นกอดอกไว้หลวมๆ ในท่าตามสบาย เธอจับตามองมือเขาอยู่่สั้นๆ ปลายนิ้วค่อนข้างเรียวงาม เป็นิ้วของบุรุษผู้มีความอ่อนไหว ท่อนกลางของลำตัวปราศจากไขมันส่วนเกิน แผงไหล่กว้าง ซึ่งในความคิดเห็นของเธอแล้วทุกสิ่งที่ประกอบกันขึ้นเป็ตัวเขานั้น คือความสมบูรณ์แบบที่ปราศจากข้อบกพร่องโดยสิ้นเชิง แต่เมื่อใดก็ตามที่ลิซซี่มองที่ใบหน้าของเขา สิ่งที่เธอเห็นคือภาพแห่ง์
ขณะที่เฝ้าจับตามองอยู่นั้น ทาวิสกำลังหัวเราะอย่างขบขันกับอะไรบางอย่างที่โคลเอ่ยออกมา แล้วเขาก็หันมาพูดกับนาธาเนียล แต่ในความรู้สึกของลิซซี่ มันคล้ายกับทาวิสมองตรงมาที่เธอ มันทำให้เธอถึงกับเข่าอ่อนยวบลง หัวใจเต้นระทึกขึ้นมาทันที ปากแห้งกรังทั้งฝ่ามือก็ชื้นเหงื่อ ขอ์ช่วยด้วยเถิด เธออยากรู้เหลือเกินว่ามันจะมีอะไรเกิดขึ้น ถ้าเขาจะทำในสิ่งที่มากกว่าการมองเช่นนี้
“ตายจริง ลิซซี่ โรบินสัน ทำไมถึงมาแอบอยู่ข้างหลังนี่คนเดียวล่ะคะ?” มิสซิส สตาร์บัคเอ่ยถามขึ้นเมื่อเดินผ่านมาและเห็นลิซซี่เข้า
...ลิซซี่หันขวับไปมองอย่างรวดเร็ว ผลก็คือกิ่งปาล์มฟาดใส่ใบหน้าอย่างจัง
“คือ..เอ้อ...คุณคงเห็น...คือ ดิฉัน...”
และมิสซิสสตาร์บัคก็ยิ้มให้อย่างเข้าใจ
“อายล่ะสิท่า...ใช่ไหมคะ?”
ปากที่แห้งกรังทำให้พูดไม่ออก และลิซซี่ก็ได้แต่พยักหน้ารับ...
มิสซิสสตาร์บัคถอนหายใจ แววที่ปรากฏอยู่ในดวงตาของเธอยามนี้ เช่นเดียวกับแววในดวงตาของผู้ที่เจริญวัยขึ้นมาเป็ผู้ใหญ่ทั้งหลายที่บางครั้งความทรงจำถึงวันวานผ่านเข้ามา
“นั่นสินะ...ฉันเข้าใจดีทีเดียวลิซซี่ว่าเธอมีความรู้สึกอย่างไร ขอให้เชื่อเถอะนะ ถ้าฉันจะบอกกับเธอว่าเด็กสาวทุกคนย่อมจะต้องมีความรู้สึกคล้ายคลึงกับที่เธอเป็อยู่ เมื่อความเป็สาวเริ่มผลิบานขึ้นเป็ครั้งแรก วิธีดีที่สุดก็คือจะต้องกำจัดความรู้สึกนั้นและทำตัวให้คุ้นชินกับมันเสียด้วยการยืดร่างเชิดหน้าขึ้น สูดลมหายใจให้ลึกเข้าไว้ และเดินตรงเข้าไปอย่างสง่างาม เมื่อใดที่สามารถขจัดความรู้สึกขัดเขินเ่าั้ออกไปได้หมด และยิ่งได้อยู่กับพวกเพื่อนฝูงด้วยแล้ว เธอจะพบว่าตัวเองมีความรู้สึกดีขึ้นมากทีเดียว ลองดูสิ ลิซซี่ แล้วเธอจะเห็นเองว่าสิ่งที่ฉันพูดอยู่นี่มันหมายถึงอะไร” มิสซิสสตาร์บัคพูดอย่างมีเมตตา ผงกศีรษะให้เธอน้อยๆ แล้วก็เดินจากไป
ทันทีที่ร่างของมิสซิสสตาร์บัคลับหายไปจากสายตา ลิซซี่ก็รีบซุกศีรษะเข้าไปในกิ่งปาล์มเหมือนเดิมและอีกครั้งหนึ่งที่สายตาของเธอได้ชื่นชมกับบุคลิกภาพของทาวิส แมคคินน่อน ทุกคำพูดของมิสซิสสตาร์บัคถูกหลงลืมไปหมดสิ้นแล้ว
ลิซซี่ทอดถอนใจตั้งสมาธิอยู่ด้วยฤทธิ์แรงแห่งปรารถนา ยังจะมีผู้ชายคนใดที่มีรูปปากสวยหรือสันกรามที่แข็งแรงบ่งบอกถึงความทระนงได้ยิ่งกว่านี้อีก...? จมูกของเขา...เธอตัดสินอยู่ในใจ ว่ามันเหมาะสมกับใบหน้านี้อย่างที่สุด มองดูคล้ายกับถูกนำมาวางไว้ตรงนั้นและได้รับการกลึงเกลาให้เข้ารูป มันโด่งเป็สันงดงามแต่จุดเด่นอยู่ที่ดวงตา...ขอพระเ้าทรงช่วยเธอด้วยเถิด...มันเป็ดวงตาคู่ที่ทำให้ลิซซี่ยังจะยกมือขึ้นทำเครื่องหมายกางเขนกับตัวเองทุกครั้งที่ได้เห็น แม้ลิซซี่จะมิได้เป็แคธอลิคก็ตาม เธอไม่เคยเห็นใครที่มีดวงตาแบบชวนให้งวยงงได้เช่นนี้ สีของดวงตาคู่นั้นจะเทาก็ไม่ใช่ ฟ้าก็ไม่เชิง เป็สีที่คล้ายยามเกิดพายุฝน และเลือนหายไปตรงจุดใดจุดหนึ่งระหว่างนั้น
ตอนนั้นทาวิสกำลังหันหน้าไปทางหนึ่ง และแล้วมันก็มีอะไรบางอย่างที่เคลื่อนเข้าสู่สมองที่เต็มไปด้วยความหลงใหลนั้นช้าๆ ว่าเขากับเพื่อนรักทั้งสองกำลังให้ความสนใจกับอะไรบางอย่างที่อยู่อีกฟากหนึ่งของห้อง
เมื่อมองตามสายตาของเขาทั้งสามไป ลิซซี่ก็ได้เห็นว่าพวกเขากำลังจับตามองเวอเนเลีย คาร์รูเธอร์ส ซึ่งกำลังแสดงบางสิ่งที่น่าขายหน้าอยู่ ซึ่งเื่แบบนี้เวอเนเลียสามารถทำได้เหนือใครอยู่แล้ว ภายหลังจากที่หล่อนเติมพั้นช์ลงในแก้วของตัวเองอยู่หลายครั้ง โดยเฉพาะเมื่อในอ่างพั้นช์นั้นได้มีใครบางคนที่จิตใจอาจหาญเท
เคนทัคกี้ เบอร์เบิ้นลงผสมไว้ทั้งขวด และเมื่อถึงแก้วที่ห้า เวอเนเลียก็เดินไม่ตรงทางแล้ว ซึ่งถ้าจะกล่าวตามความเป็จริงที่เห็นอยู่ก็คือ หล่อนแทบประคองตัวให้ยืนตรงไม่ได้ด้วยซ้ำ...และมันเป็อะไรบางอย่างที่สุภาพบุรุษทั้งสามสังเกตเห็นอยู่
“พระเ้า” นาธาเนียลร้อง “นั่นเธอกำลังจะเดินไปที่อ่างพันช์...อีกแล้ว”
“อีกอึกเดียวคงลงไปนอนกลิ้งอยู่ใต้โต๊ะแน่เลย” โคลว่า
“หรือไม่ก็ใต้ตัวจาเรด ครอสบี้” ทาวิสเสริม เห็นได้ชัดว่าเขาอ่านสัญญาณที่เวอเนเลียส่งไปให้ครอสบี้อยู่
“ผมว่าเธอเสียเวลาเปล่าเื่จาเรด” นาธาเนียลเอ่ยอย่างตั้งข้อสังเกต “จาเรดน่ะสนใจในผู้หญิงอย่างลึกซึ้งกว่านี้ คุณว่าไหม?”
ทาวิสเพียงแต่หัวเราะและตอบว่า
“ใช่...เขาชอบการปอกเปลือกมากกว่า”
และโคลก็เปล่งเสียงหัวเราะอย่างขบขัน
“จาเรดเขาอาจชอบแบบลึกซึ้ง แต่คุณชอบสัดส่วนโดยรวมมากกว่า” โคลใช้ศอกกระทุ้งสีข้างทาวิสแรงๆ
... “ชอบชนิดหน้าอกใหญ่ๆ ใช่ไหมล่ะ ทาวิส?” นาธาเนียลเสริมพร้อมกับทำมือประกอบให้เห็นว่า ที่ว่าใหญ่นั้นมันขนาดไหน และทาวิสก็เพียงแต่ไหวไหล่
“ผมว่ามันก็ควรจะใหญ่พอที่ผมจะสนใจนั่นแหละนะ”
“และให้เต็มไม้เต็มมือด้วย” โคลช่วยต่อ
และครั้งนี้นาธาเนียละเิเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น ตบหลังทาวิสแรงๆ
“พ่อเฒ่าทาวิสน่ะเป็บุคคลผู้มีความเชื่อมั่นในทรวงอกตึงเต่งเสมอ”
ลิซซี่ถึงกับอ้าปากค้าง เกิดอาการหายใจไม่ออกขึ้นมาทันที รีบก้าวถอยหลัง ปล่อยให้กิ่งปาล์มตกลงในที่เดิมของมัน...เขาน่ะรึคือ ผู้ที่มีความเชื่อมั่นในทรวงอกเต่งตึง...
และตอนนั้นเอง ที่เธอได้ก้มลงมองอกเสื้อราตรีสีขาวตัวสวยที่สวมไว้ และเพิ่งเห็นเป็ครั้งแรกว่ามันไม่มีสิ่งใดที่จะเรียกว่าเป็ทรวงอกเต่งตึงอยู่เื้ัแผ่นพลีทฝีมือประณีตด้านหน้านั่นได้เลย เธอแน่ใจอย่างที่สุดว่าถ้าคอเสื้อคว้านลึกกว่านี้ จะสามารถมองทะลุปรุโปร่งลงไปถึงหัวแม่เท้าได้ มันเป็เื่น่าเศร้าที่ต้องยอมรับว่าทรวงอกเล็กๆ ของเธอแทบมิได้แสดง รูปลักษณ์ของมันออกมาให้เห็นเลยด้วยซ้ำ ทันใด เธอก็นึกไปถึงคำพูดของ
มิสซิสสตาร์บัคที่ว่า...เมื่อความเป็สาวเริ่มผลิบานเป็ครั้งแรก...
13K
