ห้องบรรทมใหญ่ของตำหนักหยางหลง...
อิงอันผิงแม้เพิ่งจะหลับไปได้ไม่นาน แต่นางก็ต้องรีบตื่นในขณะที่คนข้างกายกำลังหลับใหลกว่าจะยกแขนอันหนักอึ้งออกจากเอวคอดได้ก็ใช้เวลาไปไม่น้อยด้วยความลุกลี้ลุกลนที่จะลุกออกจากเตียงและไปจากห้องนี้ก่อนที่ฝ่าาจะตื่นบรรทมมันทำให้นางเกือบจะร่วงหล่นลงจากเตียงไปแล้วแต่ก็มีมือใหญ่คว้าเอาไว้ได้ทันท่วงทีและรั้งนางเข้ามาสู่อ้อมอกอีกครั้ง
"เมียรัก..จะรีบร้อนไปไหนกันหื้ม" หยางลุ่ยถามภรรยาทั้งยังอดเอ็นดูไม่ได้กับท่าทางอันลนลานของนาง ถ้าหากว่าเช้านี้เขาไม่ได้บอกให้บุตรแฝดมาหามารดาที่นี่นางก็คงจะจมอยู่ใต้ร่างของเขาไปอีกทั้งวันแน่นอน
"ฝ่าาปล่อยก่อนเพคะได้เวลาที่หม่อมฉันจะต้องกลับตำหนักแล้ว" พระองค์เป็เ้าของกฎไม่ใช่หรือเื่แค่นี้ยังต้องถามปรนนิบัติเสร็จก็ต้องกลับไม่ใช่หรืออย่างไร นางไม่เคยได้ยินว่าฝ่าาทรงอนุญาตให้สนมคนไหนอยู่ต่อได้เลยนี่
"ใครอนุญาตให้กลับ"
"ไม่มีเพคะแต่ก็ควรกลับไม่ใช่หรือเพคะ"
"ไม่ควรไม่สมควรอย่างยิ่งเ้าต้องอยู่ที่นี่จนกว่าวังหลังจะสะอาด"
"ฝ่าาทรงไตร่ตรองดีแล้วหรือเพคะหม่อมฉันเหมาะสมแน่แล้วหรือเพคะ"
"อันผิงเ้าแคลงใจในการตัดใจของสามีอย่างนั้นสิ"
"สะ..สามีหรือเพคะ"
"ฮ่า ๆ ๆ ๆไม่ให้เป็สามีแล้วจะให้เป็อะไรล่ะ"
นางก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่แค่สงสัยว่าพระองค์ใช้คำแทนตัวว่าสามีกับสนมั้แ่เมื่อใดกันก็ทุกอย่างมันไวเหลือเกินจนนางแทบจะปรับตัวไม่ทันแล้วเมื่อวันก่อนนางยังยังเป็ไฉหนวี่อยู่เลยและตอนนี้ก็คือว่าที่หวงกุ้ยเฟยมันจะยังเหลืออะไรมาให้นางได้ใอีกหรือไม่
"ไม่รู้สิเพคะก็หม่อมฉันไม่คุ้นชินนี่" อิงอันผิงเอ่ยออกมาไม่เต็มเสียงนัก ความใฝ่ฝันของสตรีในวังหลังแน่นอนว่าเกือบจะทุกคนย่อมอยากจะเป็เช่นนางแต่นางก็ยังไม่สะดวกใจที่จะรับตำแหน่งนี้สักเท่าใดนักถึงจะได้เข้าร่วมเป็คนของสกุลอิงแล้วก็เถอะ
"ต่อไปนี้เ้าต้องทำตัวให้ชินไม่แน่หรอกนะหลังจากนี้ไปเ้าอาจจะมีครรภ์แฝดให้สามีอีกครั้งก็ได้"
"เป็ไปไม่ได้หรอกเพคะ หม่อมฉันอายุมากแล้วนะแค่คืนเดียวจะไปหวังถึงบุตรแฝดได้อย่างไรกันเพคะ"
"ฮ่า ๆ ๆหวงกุ้ยเฟยของข้าไม่ต้องห่วงหรอกคืนนี้สามีจะปั้นบุตรให้เ้าอีกจะปั้นจนกว่าเราจะได้แฝดอีกดีหรือไม่ภรรยารัก"
"ฝ่าาทรงตรัสอะไรก็ไม่รู้เพคะ" พระองค์ทรงตรัสกับนางอย่างกับว่าเราเป็สามีภรรยาที่รักกันมานานนักหนาช่างน่าขันยิ่งนักแค่เสพสุขชั่วข้ามคืนมันจะทำให้พระองค์มีใจปฏิพัทธ์ต่อนางได้จริงหรือ
เหมือนหยางลุ่ยจะรับรู้ถึงสิ่งที่นางคิดเขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นยิ่งกว่าเดิมทั้งยังให้คำมั่นกับนาง
"ข้าจะเป็สามีที่ดีให้ได้อันผิง"
"ขอบพระทัยเพคะฝ่าา"
"ฝ่าา องค์ชายรองกับองค์หญิงน้อยมาขอเข้าเฝ้าหวงกุ้ยเฟยพ่ะย่ะค่ะ" เสียงของหวี่กงกงดังมาจากหน้าห้องบรรทมที่กล้ารายงานเช่นนี้เพราะหวี่กงกงได้ยินเสียงของทั้งสองพระองค์ตื่นบรรทมแล้วหรอกนะ
"ละ..ลูกมาเพคะ ฝ่าาปล่อยได้แล้วหม่อมฉันจะแต่งตัวเพคะ" อันผิงหมดคำที่จะเอ่ยเมื่อองค์จักรพรรดิทำเป็ไม่ได้ยินสิ่งที่นางพูดทั้งยังแกล้งกอดร่างกายที่เปลือยเปล่าของนางแน่นขึ้นกว่าเดิมอีก
"ให้พวกเขารอไปอีกสักหน่อยเถิด" ถึงจะพูดไปอย่างนั้นแต่ก็แค่ประเดี๋ยวเดียวเขาก็ปล่อยให้นางเป็อิสระและนอนชมนางแต่งตัวอย่างเพลิดเพลิน
จนในที่สุดโอรสและธิดาแฝดก็ได้เข้าเฝ้าพระบิดาและพระมารดาอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาเป็ครั้งแรกนี่คือบรรยากาศของครอบครัวที่พระองค์ถวิลหามาตลอดความรักที่แสดงออกมาโดยธรรมชาติตอนนี้พระองค์ได้มันมาแล้ว
เื่ในวังหลังขององค์จักรพรรดิหยางลุ่ยเกือบจะคลี่คลายทั้งหมดแล้วจากหลักฐานที่คนของชินอ๋องมอบให้รวมถึงหลักฐานที่พระองค์นั้นมีอยู่ คนที่โดนหนักสุดเห็นทีจะเป็ฉีกุ้ยเฟยและลูกไล่ของนางตลอดจนตระกูลฉีพวกเขาต่างก็ได้รับโทษอย่างสาสมกับความผิดที่ได้กระทำแต่ก็ได้ละเว้นโทษตายเพราะเห็นแก่องค์ชายใหญ่ต่อให้ไม่ใช่โทษตายแต่การลงอาญาก็หนักหนาเอาการ ส่วนฉีกุ้ยเฟยนั้นโทษของนางที่ได้รับคือต้องบำเพ็ญตนและปลงผมบวชเป็แม่ชีอยู่ในอารามหลวงบนูเาสูงเสียดฟ้าไปตลอดชีวิตแม้นไม่ได้ถูกกักขังมันก็ยากที่นางจะหาอิสรภาพเจอ
ด้วยความเป็ห่วงโอรสองค์โตที่ต้องสูญเสียคนที่รักไปแม้จะไม่ได้ตายจากก็ยากนักที่จะได้พบเจอกันง่าย ๆหยางลุ่ยจึงรับสั่งให้โอรสเข้าเฝ้าเป็การส่วนพระองค์
ห้องทรงพระอักษร...
เมื่อบิดาและบุตรได้ประจันหน้ากันจัง ๆเป็ครั้งแรก องค์จักรพรรดิได้เข้าไปโอบกอดโอรสเพื่อแสดงถึงความห่วงหาและอาทร ต่อให้หยางลู่อยากจะถอยร่นหนีเพราะความเกรงกลัวต่อพระบิดาเขาก็ไม่สามารถที่จะทำได้แม้จะมีความกลัวอยู่มากแต่ก็รู้สึกดีและอบอุ่นเหลือเกินเขาคงต้องปล่อยให้พระบิดากอดจนกว่าจะพอใจแล้วล่ะ
"องค์ชายใหญ่โกรธพ่อหรือไม่" จักรพรรดิหยางลุ่ยถามโอรสองค์โตที่เพิ่งจะอายุครบสิบเจ็ดปีได้เมื่อไม่นานมานี้เองต่อจากนี้หยางลู่ก็ไม่เหลือคนของตระกูลฉีคอยหนุนหลังอีกแล้วพระองค์จึงอยากจะประคับประคองจิตใจของบุตรชายคนนี้ให้ดีที่สุดจะไม่ยอมให้เดินทางผิดเช่นฉีกุ้ยเฟยอย่างแน่นอน
"ลูกไม่ได้โกรธพ่ะย่ะค่ะ แล้วเสด็จพ่อล่ะโกรธลูกหรือไม่ที่เป็คนไม่เอาไหนและยังทำให้เสด็จพ่อและเสด็จย่าต้องผิดหวังทรงลงอาญาหม่อมฉันเถิดพ่ะย่ะค่ะ จะให้หม่อมฉันทำอะไรก็ได้หรือจะส่งหม่อมฉันไปอยู่ที่ค่ายทหารก็ได้นะพ่ะย่ะค่ะ"
"ฮ่า ๆ ๆ ๆเ้าพูดยืดยาวเช่นนี้ได้ั้แ่เมื่อใดกันหื้ม" หยางลู่โอรสองค์โตที่ปกติเห็นหน้าบิดาครั้งใดก็เหมือนกับคนเป็ใบ้และมักจะหลบหน้าพระองค์อยู่เสมอ แต่มาวันนี้กลับเปลี่ยนไปเหมือนไม่ใช่คนเดียวกัน
"เสด็จพ่อไม่พอพระทัยที่ลูกพูดมากใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ"
"เหตุใดเ้าถึงคิดเช่นนั้นพ่อเคยพูดหรือ"
"มะ..ไม่เคยพ่ะย่ะค่ะแต่เสด็จแม่ไม่ชอบให้ลูกพูด"
"อาลู่พ่อขอโทษที่ละเลยเ้า หากเ้ามีสิ่งใดอยากจะพูดกับพ่อก็พูดมาเถอะอย่าได้ปิดเงียบเอาไว้คนเดียว" คงไม่สายไปใช่ไหมที่พระองค์จะเรียนรู้และเปิดใจกับบุตรชายคนนี้
"ลูกพูดได้หรือพ่ะย่ะค่ะ เอ่อ..เสด็จพ่อลูกไม่ชอบไปเรียนที่สำนักศึกษาพ่ะย่ะค่ะ" องค์ชายหยางลู่บอกกับพระบิดาเมื่อมีโอกาสที่จะได้บอกความในใจเขาไม่ใช่คนที่ฉลาดนักเขารู้ตัวดีทั้งยังไม่ชอบเรียนการปกครองด้วยแต่ก็ขัดใจพระมารดาไม่ได้ที่จริงเขาอยากเป็ทหารมากกว่าแค่จะเอ่ยปากขอไปอยู่แดนเหนือกับเสด็จอาก็ถูกพระมารดาเฆี่ยนตีแล้วและยังถูกสั่งห้ามไม่ให้บอกกับพระบิดาเื่นี้อีก
"ทำไมไม่ชอบล่ะมารดาของเ้าก็บอกว่าเ้าชอบเรียนการปกครองนักหนาไม่ใช่หรือ"
"ลูกไม่ได้ชอบเสียหน่อยลูกอยากจะเป็ทหารเสด็จพ่อส่งลูกไปอยู่ชายแดนเถิดพ่ะย่ะค่ะ"
"อืม..ใครบอกว่าองค์ชายใหญ่ไม่เอาไหนกันนะตั้งใจเรียนการปกครองให้จบภายในหนึ่งปีแล้วพ่อจะตามใจเ้าก็แล้วกันแต่ต้องทำให้ท่านอาจารย์ในสำนักศึกษายอมรับในตัวเ้าให้ได้ก่อนนะ"
"จริงนะเสด็จพ่อ" หยางลู่แทบไม่เชื่อหูของตัวเองพระบิดาไม่ได้ใจร้ายอย่างที่เขาเคยได้ยินมาเลยสักนิดเขาเคยอยากจะบอกพระบิดานานแล้วเื่การเป็ทหารแต่พระมารดากลับสั่งห้ามเอาไว้และเฝ้าบอกอยู่เสมอว่าพระองค์ชอบให้เรียนการปกครองมากกว่า
"อืม..จริงสิ" เพราะเราไม่ได้ใส่ใจบุตรเท่าที่ควรสินะ เกือบไปแล้วพระองค์เกือบจะเสียองค์ชายใหญ่ไปแล้วไหมล่ะจากนี้ไป พระองค์คงต้องคอยสอดส่องและใส่ใจบุตรให้ครบทุก ๆคนแล้วละสิจะได้ไม่มีปัญหาในภายภาคหน้า
พอเมืองหลวงเริ่มจะสงบสุขแต่ที่อู่ซานกำลังวุ่นวายเพราะการก่อสร้างวังของชินอ๋องนั่นเอง...
"หยางเล่อเ้าจะรังแกกันเกินไปแล้วนะใช้งานข้าหนักเยี่ยงนี้ข้าจะเหลือแรงที่ไหนไปเอาใจใส่ฮูหยินทั้งสองของข้าเล่า" โหดร้ายเกินไปแล้ว เขาเพิ่งจะได้เข้าหอกับภรรยาทั้งสองได้แค่คืนเดียวเองแต่ก็ต้องเร่งเดินทางมาให้ถึงอู่ซานโดยเร็วตามคำสั่งของสหายรักเพื่อสร้างวังของชินอ๋องแห่งแดนเหนือให้เสร็จภายในสองเดือน นี่มันบ้าชัด ๆเขาเป็แม่ทัพนะไม่ใช่ช่างก่อสร้างเสียหน่อย จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่ได้หยุดพักเลย ตกค่ำก็หลับเป็ตายเพราะความเหนื่อยล้าอยากจะถ่างตารอคอยการปรนนิบัติของภรรยาทั้งสอง แต่ก็เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ แม้แต่ตอนตื่นเขาก็ยังรู้สึกว่าตัวเองยังเหนื่อยอยู่เลยตอนนี้เขาชักจะไม่แน่ใจแล้วว่าตัวเองหลับเพราะความเหนื่อยหรือหลับเพราะอะไรกันแน่เฮ้อ..ค่ำคืนนั้นมันยังตราตรึงอยู่ในหัวของเขาตลอดเวลาและเขาก็อยากจะตอกย้ำค่ำคืนอันแสนรัญจวนกับภรรยาทั้งสองอยู่ทุกวี่ทุกวัน
"บ่นจริงนะแน่ใจหรือว่าหลับเพราะเหนื่อยกับการทำงานแค่นี้มันไม่หนักหนาเท่ากับเ้าออกรบหรอกน่า"
"เ้าหมายความว่าอย่างไรหากข้าไม่ได้หลับเพราะความเหน็ดเหนื่อยแล้วข้าจะหลับเพราะ โอ้..ฮูหยิน" เป็ไปไม่ได้ที่เขาจะถูกภรรยาทั้งสองเล่นงานเอา 'ฮึ! พวกนางช่างน่านักคืนนี้รอพี่เถอะนะฮูหยินทั้งสอง'
"ฮ่า ๆ ๆ ๆเสียชื่อท่านแม่ทัพแห่งแดนเหนือหมด" หยางเล่อแอบบอกสหายเื่ชาสมุนไพรที่ฮูหยินทั้งสองมาขอกับหมอปินไปชาสมุนไพรบำรุงที่ทำให้หลับไปจนถึงเช้า เขายังเคยโดนอิงอินนำมาให้ดื่มก่อนนอนหลายครั้งแล้วเลยกว่าจะจับได้ว่าตัวเองโดนยานางก็สบายตัวไปหลายวันเื่ชาสมุนไพรนี่พวกเขาคงโดนกันแล้วทุกคนป่านนี้เหล่าภรรยาทั้งหลายคงได้นินทาพวกเขาจนสนุกปากแล้วแน่ ๆ
"เื่ชาข้าจะเอาคืนพวกนางแน่แต่เื่สร้างวังทำไมถึงต้องด่วนนัก จวนหลังนี้ก็ใหญ่พอตัวอยู่แล้วเ้าทำเสมือนว่าจะย้ายคนของเ้ามาจากเมืองหลวงทั้งหมดอย่างนั้นแหละ"
"มันเป็ความคิดของข้าที่ไหนกันทั้งเสด็จแม่และฝ่าา ต่างก็้าให้ข้ามีวังใหม่ให้เหมาะสมกับเ้าครองแดนเหนือส่วนค่าใช้จ่ายฝ่าาออกให้ทั้งหมด เมื่อวังแห่งนี้สร้างเสร็จเชื่อข้าเถอะเราคงได้ต้อนรับอาคันตุกะจากเมืองหลวงอย่างแน่นอน ที่สำคัญฝ่าาจะส่งองค์หญิงน้อยหยางลี่มารักษาตัวที่นี่ด้วย"
"ที่ฝ่าาตัดสินใจแต่งตั้งหวงกุ้ยเฟยได้รวดเร็วเช่นนี้เป็เพราะเ้าใช่ไหม สำหรับฝ่าาแล้วกว่าจะไว้ใจสตรีสักคนเวลาแค่ข้ามคืนมันคงไม่พอให้พระองค์ตัดสินพระทัยได้หรอก"
"อืม..ข้าก็มีส่วนแค่ชี้นำเล็กน้อยเท่านั้นที่เหลือก็เป็ฝ่าาตัดสินพระทัยเองทั้งหมดเพราะนางเหมือนกับอิงอินและอิงปินรวม อยู่ในคนเดียวกันข้าหมายถึงนิสัยใจคอของนางน่ะเหมือนคนสกุลอิงมาก ว่าที่ฮองเฮาคืออิงอันผิงนั่นก็เหมาะที่สุดแล้วหากฝ่าาล้างวังหลังทั้งหมดคนที่จะเทียบเคียงนางได้คงจะไม่หลงเหลือสักคนช่างเป็วังหลังที่เน่าเฟะเ้าคิดเหมือนข้าไหม"
"จะมีราชวงศ์ของแคว้นใดบ้างที่วังหลังไร้ซึ่งมลทินมันหลีกเลี่ยงได้ที่ไหนกับความอิจฉาริษยาของสตรีที่มีมากเกินความจำเป็ ไปดื่มเหล้ากันเถอะตอนนี้ข้าอยากจะเมา"
"แล้วงานที่เ้าทำอยู่เสร็จเรียบร้อยแล้วหรือ"
"หยางเล่อข้าอยากจะพักแล้ว..ขอสักวันเถอะสหายพรุ่งนี้ข้าก็จะลาห้ามให้ใครไปปลุกข้าลุกขึ้นมาทำงานเป็อันขาด" ท่านแม่ทัพคนใหม่ขอลาพักกับสหายเอาดื้อ ๆ ก็คืนนี้เขาตั้งใจอย่างแน่วแน่ว่าจะไม่หลงกลภรรยาทั้งสองอย่างแน่นอนและจะจัดหนักจนพวกนางลุกไม่ขึ้นเลยทีเดียว
678
![[จบ] เขียนรักใหม่ด้วยหัวใจดวงเดิม](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1717754265_67667408.webp)
