“ ได้หรือไม่ได้เดี๋ยวก็รู้ ข้าไม่มีวันยอมให้เอ็งมาด่าใส่หน้าว่าเป็ไอ้โง่ฟรีๆหรอก”
“ไอ้บ้า ไอ้สารเลว ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้”
ดวงจันทร์แผดเสียงใส่ดังลั่น แต่ทิมหูอื้อตาลายไปหมดแล้ว ความผิดหวัง ความเสียใจที่ถูกปฏิเสธความรักบวกกับความโกรธที่ถูกเหยียดหยามบีบให้เขาต้องะเิ เขาเหวี่ยงร่างของดวงจันทร์ให้ล้มลงไปในพงหญ้าที่ห่างไกลจากถนนซึ่งแม้นจะมีรถใครแล่นผ่านมาผ่านไปอยู่บ้าง แต่ก็จะไม่ได้ยินเสียงกรีดร้องของเธอแน่นอน
“ไอ้ทิม แกเป็บ้าไปแล้วเหรอ”
ดวงจันทร์ตวาดแหวและพยายามจะลุกขึ้น
ทิมรีบตามเข้าไปนั่งคร่อมทับร่างของหญิงสาวไว้ก่อนจะกระชากเสื้อที่เธอสวมอยู่เต็มแรงทีเดียวขาดติดมือ เผยให้เห็นสองทรวงอวบขาวสล้าง เขากดฝังใบหน้าลงไปฟอนเฟ้น หญิงสาวพยายามปัดป้อง แต่มีหรือจะทานแรงที่บ้าระห่ำของชายหนุ่มได้ ไม่กี่นาทีต่อมาเขาก็ดึงกางเกงทั้งของหญิงสาวและของตนออกพ้นตัว เขา้าทำให้ดวงจันทร์เป็ของเขา แล้วความรักในหัวใจก็ทำให้เขาแสดงกิริยาหยาบคายกับเธอไปได้ไม่ตลอด เขาเริ่มปฏิบัติกับเธออย่างอ่อนโยนขึ้นตามความรู้สึกในส่วนลึกของหัวใจ ทำให้หญิงสาวสะท้านหวั่นไหวเธอเลิกต่อต้านเขา เธอโอบกอดเขาไว้ เธออยากรู้ว่าเขาจะทำอย่างไรต่อจากนั้น สัญชาตญาณส่วนลึกแตกตื่นขึ้นมาครอบงำหญิงสาวจนเผลอให้ความร่วมมือไปกับเขา และเมื่อผ่านความเ็ปไปได้ เขาก็พาเธอไปท่องยังแดน์ที่เธอไม่เคยเหยียบย่างมาก่อน หญิงสาวสุขสมจนเหลือจะกล่าว
เมื่อสติกลับมายังจุดที่รู้ตัวอีกครั้งดวงจันทร์ก็อดรู้สึกละอายใจไม่ได้ที่เผลอให้ความร่วมมือกับเขาไปอย่างดิบดี เธอรีบผลักเขาออกไปให้พ้นตัว แต่ทิมไม่ยอมปล่อยเขายังกอดเธอไว้แน่น
“พี่ขอโทษน่ะจันทร์ แต่ที่พี่ทำไปก็เพราะรักจันทร์มากรู้ไหม”
“ไม่ต้องมาพูด ฉันไม่อยากฟัง”
ดวงจันทร์แกะมือของเขาออกแล้วลุกขยับไปหยิบกางเกงมาสวม แต่เมื่อหยิบดูเสื้อก็พบว่ามันขาดหวิ่นจนไม่อาจใส่ได้อีกแล้ว ทิมเข้าใจจึงได้หยิบเสื้อยืดของตนส่งให้
“ใส่ของพี่ไปก่อนก็ได้น่ะ”
ดวงจันทร์มองเสื้อสีตุ่นๆที่ยับย่นนั้นอย่างรังเกียจ
“จะให้ฉันใส่เสื้อผ้าขี้ริ้วเนี่ยน่ะ”
“แล้วจันทร์จะกลับบ้านไปทั้งอย่างนี้ได้ยังไง หรือว่าจันทร์จะไปอยู่ที่บ้านของพี่ก่อน แล้วพี่จะให้พ่อกับแม่ไปบอกเื่ของเรากับลุงณรงค์ชัย”
“ไม่ได้น่ะ จะทำอย่างนั้นไม่ได้เด็ดขาด ฉันไม่้าให้ใครมารู้เื่นี้”
ดวงจันทร์รีบปฏิเสธทันที เพราะถ้าทำอย่างที่ทิมพูด ก็เท่ากับว่าเธอได้หนีตามเขาไป
แล้วพอพวกผู้ใหญ่รู้เื่ก็จะต้องจับเธอให้แต่งงานอยู่กินกับทิมต่อไป ซึ่งเป็สิ่งที่เธอยอมไม่ได้ เธอไม่มีทางยอมเป็เมียของผู้ชายจนๆอย่างทิมเด็ดขาด
“ทำไมล่ะจันทร์ ยังไงเราก็เป็ผัวเมียกันแล้วน่ะ”
ดวงจันทร์ลอบเม้มปากกับคำที่เธอแสนจะชิงชัง แต่เธอก็ได้เรียนรู้แล้วว่าทิมไม่ใช่แค่เด็กหนุ่มท่าทางเซื่องๆอย่างเดียว เขายังมีความบ้าระห่ำที่นึกไม่ถึงซ่อนอยู่ในตัวและเธอก็ไม่กล้าทำอะไรที่จะเป็การปลุกเร้าความรู้สึกส่วนนั้นของเขาให้มันแสดงตัวออกมาอีกเพราะเธอไม่มีทางสู้เขาได้ ถ้าเธออยากเป็ผู้ชนะ เธอต้องใช้ไม้อ่อนกับเขา คิดได้อย่างนั้นหญิงสาวจึงบีบน้ำตาให้ไหลพรากออกมา
1K
