เทพกระบี่เกิดใหม่เป็นศิษย์น้องหญิงผู้เป็นที่รัก

บทที่ 30 เด็กคนนี้ช่างไม่ธรรมดาเลย!

เมิ่งวั่งหยาแทบไม่เคยได้ยินเสียงของจีอู๋ซวง เขาจึงถามนางต่อเนื่องหลายคำถาม ทั้งเรื่องกินอยู่หลับนอนก็ถามไปจนหมด

เมื่อรู้ว่าจีอู๋ซวงได้อันดับหนึ่งในทุกวิชาพื้นฐานหกศาสตร์แห่งการบำเพ็ญเซียน เขายิ่งชมนางด้วยคำพูดหลากหลาย

ทั้ง “อู๋ซวงอาจารย์น้อยของพวกเราเก่งจริง ๆ” “อาจารย์น้อยยอดเยี่ยมมาก รอให้พวกข้ารักษาอาการบาดเจ็บของท่านหาย ท่านก็จะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ” “อาจารย์น้อยฉลาดกว่าพวกข้าพวกคนแก่เหล่านี้มากนัก”

พูดไปเรื่อยเปื่อย

จีอู๋ซวงตอบรับอย่างอดทนตลอด ตรงกันข้ามกับปรมาจารย์กระบี่หยกที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและผิดหวัง

เห็นได้ชัดว่าเขานั้นนไม่คิดว่าอาจารย์ของตนจะเป็นคนแก่ตัวเล็ก ๆ ที่พูดมากขนาดนี้

ในที่สุดก็วางสายการสื่อสารได้ จีอู๋ซวงพูดจนปากแห้ง

นางหยิบขวดน้ำพุวิเศษออกมาจากห้วงมิติ ดื่มอย่างสะใจ แล้วพบว่าอีกฝ่ายนั้นกำลังจ้องมองนางไม่วางตา นางเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วหยิบอีกขวดยื่นให้ “ท่านก็คงกระหายน้ำเช่นกัน”

ปรมาจารย์กระบี่หยกกระตุกมุมปาก แต่ก็รับมาอย่างนอบน้อม “ขอบคุณ...ท่านบรรพบุรุษน้อย”

“ไม่ต้อง ๆ นั่งลงเถิด”

“ได้”

บรรพบุรุษและหลาน ทั้งสองนั่งเคียงบ่าเคียงไหล่กันบนขั้นบันไดหินข้างนอกบรรยากาศช่างกลมกลืนแปลกประหลาด

อะแฮ่ม อะแฮ่ม ปรมาจารย์กระบี่หยกดื่มน้ำพุวิเศษ พลังวิเศษในร่างกายก็เต็มเปี่ยมขึ้นทันที เขาครุ่นคิดว่าบรรพบุรุษน้อยช่างได้รับความโปรดปรานจริง ๆ ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “บรรพบุรุษน้อย เมื่อครู่ที่ท่านพูดถึง...”

จีอู๋ซวง “โอ้ เรื่องที่ข้าขอให้ท่านบอกให้ลู่สิงโจวช่วยข้าทำร้ายคนน่ะหรือ?”

“...” 

บรรพบุรุษน้อยเอ๋ย คำว่า ทำร้าย สองคำนี้จะพูดอย่างโจ่งแจ้งแบบนี้ได้หรือ? 

“อะแฮ่ม” ท่านเรียกข้าว่าเหยาชางก็พอ เรื่องมันเป็นอย่างนี้ การระวังคนไม่อาจละเลย แต่การคิดร้ายต่อผู้อื่นก็ไม่ควรมี... สิงโจวเด็กคนนี้มีความเที่ยงธรรมมาก ข้าเกรงว่าเขาจะไม่ฟังพวกเรา”

จีอู๋ซวงครุ่นคิดว่าหากข้าพูดว่าโม่หลานอีขโมยวาสนา จะถูกฟ้าผ่าหรือไม่?

สวรรค์หัวเราะเยาะ 

[เจ้าคิดว่าอย่างไร? บุตรแห่งโชคชะตาไม่ได้ขโมย นี่เจ้ากำลังใส่ร้ายนาง]

จีอู๋ซวง...

ช่างเถอะ จะพูดอะไรกับคนตาบอดได้?

จีอู๋ซวงรู้สึกกลัดกลุ้มอย่างยิ่ง คิ้วของนางขมวดแน่น ถอนหายใจพลางกล่าวว่า “แล้วไม่ได้เลยหรือ?”

เหยาชางแต่เดิมนั้นใจแข็งดั่งเหล็ก แต่คนตรงหน้านี้คือบรรพบุรุษของเขาเอง อ๊ะ ไม่ใช่สิ เป็นบรรพบุรุษน้อยต่างหาก

บรรพบุรุษน้อยกลัดกลุ้มเช่นนี้ เขาไปทำร้ายคนอื่นบ้างก็คงไม่เป็นไรกระมัง?

อย่างไรเสียโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรก็เป็นเช่นนี้ ไม่ใช่เจ้าทำร้ายข้าก็ข้าทำร้ายเจ้า ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่อยู่รอด

แต่ต้องระมัดระวังหน่อย อย่าให้คนจากยอดเขาจื่อหลินจับได้

เหยาชาง “หรือว่า ข้าจะไปเอง?”

“?”

เมื่อครู่คนคิ้วดกตาโตนั่นบอกว่าไม่ได้มิใช่หรือ?

เหยาชางพูดอย่างเก้อเขิน “เรื่องนี้... เด็กไม่ควรทำเรื่องเลวร้าย กลัวจะเติบโตผิดทาง แต่ผู้ใหญ่ไม่กลัว เพราะผู้ใหญ่เบี่ยงเบนไปแล้ว ไม่กลัวจะเบี่ยงเบนอีก”

“...”

“ช่างมีเหตุผลเหลือเกิน ข้าไม่อาจโต้แย้งได้ในทันที

จีอู๋ซวงส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “ช่างเถิด เรื่องนี้มีเพียงลู่สิงโจวเท่านั้นที่ทำได้ หากท่านหรือข้าทำ พวกเราจะโชคร้ายเอา”

เหยาชางกล่าว “ข้าไม่กลัวโชคร้าย”

จีอู๋ซวง “ไม่ใช่โชคร้ายธรรมดา แต่จะถูกฟ้าผ่าเชียวนะ”

เหยาชางเปลี่ยนใจในทันที “...หรือว่าพวกเราควรล้มเลิกดีกว่า”

จีอู๋ซวงกลอกตาอย่างเงียบ ๆ สมกับเป็น 'คุณชายงามสง่า' ทั้งหมดนั้นล้วนแต่เป็นภาพลักษณ์ทั้งนั้น!

ปลอม!

ปลอม!

จีอู๋ซวงลุกขึ้นปัดฝุ่นบนตัว แล้วอุ้มแมวดำตัวน้อยขึ้นมา กล่าวว่า “เมื่อไม่มีทางแล้วก็ช่างเถิด อ้อ ใช่แล้ว เหยาชาง ท่านเป็นอาจารย์ที่ดีนะ”

ลู่สิงโจวช่างโชคดีจริง ๆ

เหยาชางรีบลุกขึ้นเพื่อส่ง แต่ถูกจีอู๋ซวงปฏิเสธ “อย่าส่งเลย หากท่านส่งข้า ข้าจะรักษาตัวตนไว้ได้หรือ? ตอนนี้ข้ายังเป็นเพียงคนไร้ค่าอยู่ หากผู้ใดล่วงรู้ตัวตนของข้า เกรงว่าจะนำความยุ่งยากมาสู่สำนักอวิ๋นหลานไม่น้อย”

เหยาชางนึกขึ้นได้ถึงร่างกายของจีอู๋ซวง จึงกล่าวว่า “ท่านบรรพบุรุษน้อยร่างกายของท่านมีที่ใดไม่สบายหรือไม่? ข้ามียาลูกกลอนและวิชาลับอยู่บ้าง บางทีอาจช่วยท่านได้”

จีอู๋ซวงยิ้มพลางกล่าว “ไม่ต้องหรอก กระดูกวิญญาณของข้าถูกขุดเอาไป ยาและวิชาลับใดก็ไร้ประโยชน์ เว้นแต่จะหลอมขึ้นใหม่”

เหยาชางตกตะลึง “กระดูกวิญญาณของท่าน...”

เขาเพิ่งคิดว่า วิชากระบี่ของจีอู๋ซวงช่างสูงส่งเพียงใด!

หากนางสามารถฝึกฝนได้ คงก้าวหน้าอย่างรวดเร็วแน่นอน!

ไม่คาดคิดว่า เรื่องโหดร้ายเช่นนี้จะเกิดขึ้นกับนาง?!

แต่นางยังคงยิ้มแย้ม ใจกว้างและเข้าใจชีวิต

เหยาชางพลันเข้าใจว่าเหตุใดท่านอาจารย์และคนอื่น ๆ จึงชื่นชอบจีอู๋ซวงนัก... คนผู้นี้ช่างน่าทึ่งจริง ๆ!