ความมืดมิดของรัตติกาลกำลังถูกท้าทายด้วยแสงสีน้ำเงินเข้มที่ขอบฟ้าทางทิศตะวันออก กวินทร์ที่นั่งขัดสมาธิอยู่ข้างเตียงไม้ไผ่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นจากการเข้าฌานสมาธิ เขาไม่ได้หลับใหลเลยแม้แต่วินาทีเดียวตลอดทั้งคืน หน้าที่ของจักรพรรดิเซียนผู้พิทักษ์ไม่อนุญาตให้เขาประมาทเลินเล่อ โดยเฉพาะในสถานที่ที่รายล้อมไปด้วยความไม่แน่นอนอย่างเขตสลัมแห่งนี้
เสียงไก่ขันแว่วมาแต่ไกลจากเล้าไก่ของชาวบ้านที่อยู่ท้ายซอย มันเป็สัญญาณเตือนที่ชัดเจนยิ่งกว่านาฬิกาปลุกใด ๆ ว่า่เวลาแห่งความสุขในโลกส่วนตัวของสองพ่อลูกกำลังจะหมดลง และโลกแห่งความจริงที่โหดร้ายกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง
กวินทร์ทอดสายตามองลูกสาวที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนฟูกนุ่ม ลมหายใจของอันดาสม่ำเสมอและลึกยาว ผิวแก้มที่เคยซีดเผือกเมื่อวานซืนบัดนี้มีสีเืฝาดแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากจิ้มลิ้มแย้มยิ้มน้อย ๆ ราวกับกำลังฝันหวานถึงดินแดนมหัศจรรย์ที่เขาเล่าให้ฟัง พลังปราณจากชีพจรัใต้ดินได้ทำหน้าที่ของมันอย่างสมบูรณ์แบบ มันค่อย ๆ แทรกซึมเข้าไปซ่อมแซมรากฐานิญญาที่เสียหายของเด็กน้อยอย่างอ่อนโยนตลอดทั้งคืน
'ไม่อยากปลุกเลยจริง ๆ'
ชายหนุ่มรำพึงในใจพลางถอนหายใจยาวเหยียด หากเป็ไปได้เขาอยากจะให้ลูกนอนหลับให้เต็มอิ่มในบ้านหลังใหม่ที่แสนอบอุ่นนี้ อยากจะปล่อยให้เธอตื่นขึ้นมาเจอแสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านหน้าต่าง และได้กินอาหารเช้าฝีมือเขาที่นี่ แต่เขารู้ดีว่าหากทำเช่นนั้น ความลับเื่การหนีเที่ยวจะแตกโพละ และผลที่ตามมาอาจร้ายแรงถึงขั้นที่ศิรินทร์ฉีกสัญญาจ้างทิ้ง ซึ่งนั่นหมายความว่าเขาจะหมดโอกาสในการดูแลลูกอย่างใกล้ชิดทันที
"ขอโทษนะลูก แต่เราต้องกลับกรงทองกันแล้ว"
กวินทร์กระซิบแ่เบาที่ข้างหูของอันดา เขาใช้วิชาดัชนีแตะที่จุดนิทราหลังใบหูของเธออีกครั้ง เพื่อให้เธอยังคงหลับลึกต่อไปในระหว่างการเดินทางกลับ การตื่นขึ้นมากลางทางในสภาพที่กำลังโหนตัวอยู่บนยอดตึกอาจทำให้เด็กใกลัวและส่งเสียงร้องจนความแตกได้
เขาค่อย ๆ ช้อนร่างเล็ก ๆ ของลูกสาวขึ้นมาแนบอกอย่างทะนุถนอมราวกับกำลังอุ้มแก้วเจียระไนที่เปราะบางที่สุดในโลก ผ้าห่มนวมผืนหนาถูกนำมาห่อหุ้มร่างกายของอันดาไว้อีกชั้นเพื่อป้องกันลมหนาวและอำพรางสายตาผู้คน กวินทร์จัดแจงท่าทางให้ศีรษะของลูกซบลงที่บ่าแกร่งของเขา มั่นใจว่าเธอจะสบายตัวที่สุด
ก่อนจะก้าวขาออกจากห้อง กวินทร์หันกลับไปมองผลงานการตกแต่งห้องของเขาเป็ครั้งสุดท้าย เตียงไม้ไผ่ที่สานอย่างประณีต โคมไฟหินจันทราที่ยังคงเรืองแสงนวลตา และความสะอาดสะอ้านที่ผิดแปลกไปจากตึกร้างทั่วไป เขาตระหนักดีว่าหากปล่อยทิ้งไว้เช่นนี้ อาจมีคนจรจัดหรือพวกขี้ยาแอบเข้ามาใช้สถานที่และทำลายข้าวของ
จักรพรรดิเซียนวาดมือขวาออกไปกลางอากาศ ปลายนิ้วเรียวยาวตวัดวาดอักขระสีทองโปร่งแสงอย่างรวดเร็ว เกิดเป็ม่านพลังงานบาง ๆ ที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าคลอบคลุมไปทั่วทั้งห้องโถงชั้นสาม
'ค่ายกลพรางตา ทำงาน'
ทันทีที่ค่ายกลเริ่มทำงาน ภาพของห้องที่สะอาดสะอ้านและเตียงไม้นุ่มสบายก็เริ่มบิดเบี้ยวและเลือนหายไป หากใครมองเข้ามาจากภายนอก หรือแม้แต่เดินเข้ามาในห้องนี้ พวกเขาจะเห็นเพียงแค่ตึกร้างที่เต็มไปด้วยฝุ่นและหยากไย่เหมือนเดิม นี่คือวิชามายาขั้นพื้นฐานที่ใช้ตบตาคนธรรมดาได้อย่างชะงัดนัก
"ไว้เจอกันใหม่คืนพรุ่งนี้นะ ฐานทัพลับ"
กวินทร์กล่าวลาสถานที่แห่งความหวัง ก่อนจะพุ่งตัวะโออกจากหน้าต่างบานเดิม ทิ้งตัวลงสู่ความมืดมิดของตรอกซอยเบื้องล่างอย่างเงียบเชียบ
ภารกิจขากลับยากกว่าขามาหลายเท่าตัว เพราะตอนนี้ฟ้าเริ่มสางแล้ว แสงสว่างจากดวงอาทิตย์ที่กำลังจะขึ้นจะทำให้การหลบซ่อนตัวทำได้ยากขึ้น อีกทั้ง่เวลานี้เป็่ที่ระบบรักษาความปลอดภัยของคฤหาสน์จะมีการเปลี่ยนกะ และมีการตรวจสอบความเรียบร้อยรอบสุดท้ายก่อนที่เ้านายจะตื่น
กวินทร์เร่งฝีเท้าเต็มกำลัง ร่างเงาสีดำพุ่งทะยานผ่านกองขยะและสลัมเน่าเหม็นด้วยความเร็วประดุจสายฟ้า เขาต้องรีบไปให้ถึงเขตกำแพงกั้นโซนก่อนที่ดวงอาทิตย์จะโผล่พ้นขอบฟ้า
ลมปะทะใบหน้าแรงขึ้นเมื่อเขาเข้าสู่เขตเมืองชั้นนอก ตึกราบ้านช่องเริ่มหนาตาขึ้น รถส่งของและรถขยะเริ่มออกมาวิ่งตามท้องถนน กวินทร์ต้องใช้สมาธิอย่างสูงในการหลบเลี่ยงกล้องวงจรปิดตามสี่แยกและสายตาของผู้คนที่เริ่มออกมาทำมาหากิน
เขาเลือกใช้เส้นทางลัดเลาะไปตามดาดฟ้าตึกแถวและสายไฟแรงสูง การเคลื่อนที่ของเขาแ่เบาและรวดเร็วจนกล้องวงจรปิดจับภาพได้เพียงเงาวูบวาบที่ไม่ชัดเจน เหมือนนกตัวใหญ่บินผ่านหน้ากล้องเท่านั้น
เมื่อมาถึงกำแพงสูงตระหง่านที่กั้นระหว่างโลกภายนอกกับคฤหาสน์ตระกูลอัคคีพ่าย กวินทร์หยุดสังเกตการณ์อยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ของต้นจามจุรีที่แผ่กิ่งก้านสาขาออกมานอกรั้ว เขาเห็นบอดี้การ์ดชุดใหม่กำลังเดินสวนสนามเปลี่ยนเวรกับชุดเก่าอย่างขะมักเขม้น แสงไฟสปอร์ตไลท์สาดส่องไปทั่วบริเวณกำแพงอย่างไร้จุดบอด
'ช่องว่างมีแค่สามวินาที ตอนที่ระบบเลเซอร์รีเซ็ตตัวเองเพื่อเปลี่ยนรหัสผ่านประจำวัน'
กวินทร์คำนวณเวลาในใจอย่างแม่นยำ เขาจับจังหวะการกะพริบของไฟสัญญาณบนป้อมยาม ทันทีที่ไฟสีแดงเปลี่ยนเป็สีเขียวและดับลงชั่วขณะเพื่อรีบูตระบบ เขาก็ดีดตัวพุ่งข้ามกำแพงสูงสิบเมตรเข้าไปทันที
ฟุ่บ
ร่างของเขาลอยละลิ่วข้ามแนวลวดหนามไฟฟ้าและลงสู่พื้นหญ้านุ่มในสวนหย่อมภายในคฤหาสน์อย่างนิ่มนวล ไร้เสียง ไร้ร่องรอย ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วราวกับภูตผี
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้หายใจทั่วท้อง เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของใครบางคนก็ดังใกล้เข้ามาทางมุมตึก
"เฮ้ย เมื่อกี้เหมือนเห็นเงาอะไรวูบ ๆ ตรงต้นไม้ใหญ่ว่ะ"
เสียงบอดี้การ์ดคนหนึ่งดังขึ้นด้วยความสงสัย
"ตาฝาดมั้งพี่ หรือไม่ก็กระรอก แถวนี้กระรอกชุมจะตาย ไปเถอะ รีบเดินตรวจให้ครบ เดี๋ยวคุณศิรินทร์ลงมาด่า"
อีกเสียงหนึ่งตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ
กวินทร์รีบพรางตัวเข้ากับพุ่มเข็มหนาทึบ กดลมหายใจให้แ่เบาที่สุดจนแทบหยุดหายใจ หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยความกังวลว่าลูกสาวจะตื่นขึ้นมาส่งเสียงร้องในจังหวะนรกนี้ มือหนากระชับกอดลูกแน่นขึ้นพร้อมส่งถ่ายพลังปราณอุ่น ๆ เข้าไปปลอบประโลม
เมื่อเสียงฝีเท้าห่างออกไป กวินทร์ก็ไม่รอช้า เขาปีนป่ายขึ้นไปตามท่อน้ำทิ้งและระเบียงตึกด้วยความชำนาญ มุ่งหน้าสู่ห้องนอนชั้นสองที่เป็เป้าหมาย
เขางัดบานประตูกระจกที่ระเบียงห้องนอนของอันดาออกอย่างเงียบเชียบ ซึ่งเขาได้แอบปลดล็อกไว้ั้แ่ตอนขาออกแล้ว เมื่อก้าวเท้าเข้ามาในห้อง กวินทร์รีบปิดม่านและล็อกประตูให้เรียบร้อย บรรยากาศภายในห้องยังคงเงียบสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เครื่องปรับอากาศยังคงทำงานส่งเสียงฮึมฮัมเบา ๆ
เขาวางอันดาลงบนเตียงนอนหนานุ่มราคาแพงอย่างระมัดระวัง รีบถอดเสื้อกันหนาวไหมพรม ถุงเท้า และหมวกไหมพรมออก แล้วเก็บซ่อนไว้ในกระเป๋ามิติส่วนตัวที่เขาสร้างขึ้นจากถุงผ้าเก่า ๆ (หรือยัดไว้ในซอกตู้ที่มิดชิดที่สุดหากยังไม่มีกระเป๋ามิติ) จากนั้นก็จัดแจงห่มผ้าให้ลูกสาวเหมือนเดิม
แต่ทว่า ปัญหาใหญ่ยังไม่จบ
กลิ่น!
กลิ่นอับของสลัม กลิ่นดินโคลน และกลิ่นสาบของกองขยะที่ติดมากับเสื้อผ้าของเขาและตัวของอันดา แม้จะเจือจางมากสำหรับจมูกคนทั่วไป แต่สำหรับศิรินทร์ที่ไวต่อความผิดปกติ กลิ่นนี้อาจเป็หลักฐานมัดตัวชิ้นสำคัญ
กวินทร์รีบโคจรลมปราณธาตุลม สร้างกระแสลมหมุนวนขนาดจิ๋วรอบตัวอันดาและตัวเอง เพื่อดูดซับกลิ่นแปลกปลอมเ่าั้ออกไป แล้วส่งมันออกไปทางช่องระบายอากาศ จากนั้นเขาก็ควักเอาถุงหอมดอกลาเวนเดอร์ที่วางอยู่หัวเตียงมาขยี้เบา ๆ เพื่อให้กลิ่นหอมฟุ้งกระจายกลบเกลื่อนร่องรอยที่เหลือ
เขาสำรวจตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ ผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงอยู่แล้วก็ทำให้มันดูยุ่งแบบคนเพิ่งตื่นนอน ไม่ใช่ยุ่งแบบคนเพิ่งไปวิ่งวิบากมา เสื้อผ้าชุดคนงานที่เปื้อนฝุ่น เขาใช้วิชาปัดเป่าฝุ่นออกจนดูสะอาดขึ้นในระดับหนึ่ง
ทุกอย่างเรียบร้อย ทันเวลาพอดี
แสงแดดอ่อน ๆ เริ่มสาดส่องเข้ามาทางรอยแยกของผ้าม่าน กวินทร์ลากเก้าอี้บุนวมตัวใหญ่มาวางไว้ข้างเตียงลูกสาว เขาทิ้งตัวลงนั่งด้วยท่าทางที่ดูเหนื่อยล้าและอ่อนเพลีย ซึ่งจริง ๆ แล้วเขาก็เหนื่อยจริง ๆ การใช้พลังข้ามคืนโดยไม่ได้พักผ่อนทำให้ร่างกายมนุษย์ของเขาเริ่มประท้วง
เขาวางแขนข้างหนึ่งพาดไว้บนขอบเตียง ก้มหน้าซบลงกับท่อนแขน แสร้งทำเป็หลับใหลอย่างสนิทแน่นิ่ง แต่ประสาทััหูยังคงเปิดกว้างรับฟังทุกความเคลื่อนไหว
ไม่นานนัก เสียงลูกบิดประตูก็ดังขึ้นแ่เบา
[แกร๊ก]
บานประตูไม้สักทองค่อย ๆ แง้มออกอย่างช้า ๆ
ศิรินทร์ในชุดนอนผ้าซาตินสีครีมคลุมทับด้วยเสื้อคลุมเข้าชุดกัน ก้าวเท้าเข้ามาในห้องอย่างเงียบกริบ ใบหน้าสวยหวานที่ปราศจากเครื่องสำอางดูอ่อนเยาว์และนุ่มนวลกว่าตอนกลางวันมาก เธอตั้งใจจะเข้ามาดูอาการลูกสาวก่อนที่จะไปเตรียมตัวทำงาน
หญิงสาวชะงักฝีเท้าลงเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า
ภายในห้องนอนที่แสงสลัว อันดานอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าที่มีความสุข แก้มเป็สีชมพูระเรื่อ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ไม่มีอาการกระสับกระส่ายหรือตัวสั่นจากความหนาวเหมือนทุกเช้าที่ผ่านมา ผ้าห่มถูกคลุมไว้อย่างเรียบร้อยจนถึงอก
และที่ข้างเตียงนั้น ชายหนุ่มในชุดคนงานเก่านั่งฟุบหลับอยู่ ศีรษะของเขาหนุนอยู่บนแขนตัวเอง มืออีกข้างหนึ่งวางพาดอยู่บนผ้าห่มใกล้ ๆ กับมือของลูกสาว ราวกับพร้อมจะคว้ามือลูกได้ทันทีหากเธอตื่นขึ้นมา
ศิรินทร์ค่อย ๆ เดินย่องเข้าไปใกล้เตียง พยายามไม่ให้เกิดเสียงฝีเท้า เธอชะโงกหน้ามองลูกสาวด้วยความโล่งใจอย่างที่สุด หัวใจคนเป็แม่พองโตเมื่อเห็นลูกนอนหลับสบายไม่เ็ป
จากนั้น สายตาของเธอก็เลื่อนมาหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มข้างกาย
เธอเห็นรอยคล้ำใต้ตาของเขา เห็นไรหนวดเคราที่เริ่มยาวเฟิ้ม และเห็นรอยแผลเล็ก ๆ น้อย ๆ ตามแขนเสื้อที่ขาดวิ่น เธอจำได้ว่าเมื่อวานเธอกำชับนักหนาว่าห้ามพาลูกคลาดสายตา และดูเหมือนว่าเขาจะทำตามคำสั่งนั้นอย่างเคร่งครัดจนเกินพอดี ถึงขนาดมานั่งเฝ้าทั้งคืนโดยไม่ยอมกลับไปนอนที่ห้องพักคนงาน
'เฝ้าลูกทั้งคืนเลยงั้นเหรอ'
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของศิรินทร์ ความระแวงและความโกรธขึงที่เคยมีเริ่มสั่นคลอน เธอไม่อาจปฏิเสธได้ว่าผู้ชายคนนี้ทุ่มเทเพื่อลูกจริง ๆ อย่างน้อยก็ในค่ำคืนที่ผ่านมา
เธอยืนนิ่งมองเขาอยู่ครู่ใหญ่ บรรยากาศความเงียบในห้องยามเช้าช่างดูสงบและแปลกประหลาด สำหรับเธอที่ต้องแบกรับภาระผู้นำตระกูลและแม่เลี้ยงเดี่ยวมาตลอดห้าปี การได้เห็นใครสักคนมาช่วยแบกรับความห่วงใยที่มีต่อลูก มันทำให้กำแพงน้ำแข็งในใจของเธอเกิดรอยร้าวเล็ก ๆ
ศิรินทร์ถอนหายใจออกมาแ่เบาจนแทบไม่ได้ยิน เธอกอดอกกระชับเสื้อคลุม พลางมองกวินทร์ที่กำลังแกล้งหลับอยู่ แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเ็าดุจราชินีน้ำแข็ง บัดนี้กลับมีความสับสนเจือปนอยู่
แต่เหนือสิ่งอื่นใด ภายใต้ความสับสนนั้น ประกายตาของเธออ่อนแสงลง ความชิงชังถูกแทนที่ด้วยความสงสารและความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามกดมันไว้ลึกสุดใจ
ศิรินทร์เปิดประตูห้องเข้ามาตอนเช้า เห็นกวินทร์นั่งหลับอยู่ข้างเตียง (แกล้งหลับ) เธอแอบมองเขาด้วยสายตาที่อ่อนลงเล็กน้อย
152
