หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก

หลี่เป่า น้องสาวคนเล็ก

บทที่ 61 บทลงโทษ

หลังตรวจสอบขุนนางในเมืองเฉิงตูเรียบร้อยแล้วทั้งสี่ก็เดินทางกลับเมืองหลวงทันที

"พี่เฟย ถ้าท่านรู้ตัวคนที่ทำร้ายครอบครัวแล้ว ท่านจะทำอย่างไรเจ้าคะ"

เฟยหลงมองหน้าเป่าเปาทีหนึ่ง ไม่มีข่าวใดจะเล็ดลอดเด็กสาวผู้นี้ไปได้จริงๆ 

"เจ้ารู้ตัวคนทำงั้นหรือ?"

"หลักฐานยังไม่พอ แต่คิดว่าเป็นคนๆ เดียวกับที่ทำร้ายท่านอาของข้าเจ้าค่ะ"

"มีอะไรบ่งบอกว่าเป็นเขา"

"ในวันเกิดเหตุมีคนพบบุคคลที่มีลักษณะคล้ายบุรุษผู้นั้น ซึ่งวันนั้นเขาไม่ได้อยู่ที่จวนพอดี แต่ข้ายังไม่มีหลักฐานชี้ชัด"

สาเหตุที่เป่าเปารู้เรื่องราวของเฟยหลงเพราะนางได้สืบข่าวต่างๆ ที่เกี่ยวกับเสนาบดีไป๋และได้พบเรื่องนี้โดยบังเอิญ 

เพียงเท่านี้เฟยหลงก็พอเดาได้แล้ว ว่าคนผู้นั้นคือใคร ก่อนหน้าเขาได้รู้เรื่องราวตระกูลหลี่ ทำให้รู้ว่าใครคือคนที่ทำร้ายพวกเขาจนต้องแอบซ่อนตัวนับสิบปี

"ถ้าข้ารู้ว่าใครคือคนที่ทำร้ายครอบครัวข้า ข้าจะไม่ปล่อยมันไว้เด็ดขาด!!"

"หากข้ามีหลักฐานแน่ชัดข้าจะมาบอกพี่ทันทีเลยเจ้าค่ะ"

เป่าเปาพยักหน้าน้อยๆ นางเข้าใจความรู้สึกของเฟยหลงเป็นอย่างดี นางกับเขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกัน เพียงแต่นางโชคดีกว่าตรงที่ครอบครัวยังอยู่ แต่ครอบครัวของเฟยหลงเสียชีวิตไปหมดแล้ว

จิ้นอันกับจางเหว่ยมองทั้งสองพูดคุยกันโดยไม่ได้รบกวน จางเหว่ยเองก็เป็นเหยื่อคนหนึ่งของเสนาบดีไป๋เช่นกัน แต่เพราะเขาไหวตัวทันจึงไม่เกิดเรื่องร้ายกับครอบครัว 

หลังเดินทางกลับถึงเมืองหลวง เป่าเปาไม่ได้หยุดพัก นางออกไปติดตามเรื่องราวที่ตนเคยปล่อยข่าวลือเอาไว้

"อาจารย์อี้ เรื่องของสนมไป๋เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ"

อี้ไท่ อาจารย์ของนางเมื่อชาติก่อน เป็นคนรับหน้าที่จัดการเกี่ยวกับข่าวลือของต้าหนี่ เมื่อเขารู้ว่าเป้าหมายที่เป่าเปาต้องการเล่นงานเป็นคนคุ้นเคย ทำให้เขาตั้งใจสืบข่าวเรื่องนี้เป็นพิเศษ

"คุณหนูหลี่ ตอนนี้มีคนระแคะระคายเรื่องที่สนมไป๋ลักลอบออกจากวังแล้ว คาดว่าอีกไม่นานนางน่าจะถูกสอบสวนอย่างแน่นอน"

"บุรุษผู้ขายยาที่ทำให้เหมือนตั้งครรภ์วันนั้นล่ะเจ้าคะ"

"ข้าให้คนพาเขาไปหลบซ่อนแล้ว"

เป่าเปาพยักหน้าเห็นด้วยกับวิธีนี้ ด้วยนิสัยเสนาบดีไป๋เขาต้องหาทางช่วยต้าหนี่แน่นอน ไม่ใช่เพราะต้องการช่วยต้าหนี่ แต่เพราะต้องการช่วยตัวเองต่างหาก อย่างไรก็ตามนางอยู่ตรงนี้แล้วอย่าหวังว่าอะไรๆ จะง่ายขนาดนั้น

หลังจากนั้นไม่นานนางก็ถามเรื่องอื่นๆ กับอี้ไท่ก่อนจะแยกตัวไปหาพี่ชายคนโต 

-------

ณ ตำหนักฮองเฮา

ขณะที่ฮองเฮากำลังจิบชาอยู่ที่หน้าตำหนัก องครักษ์ผู้หนึ่งก็เข้ามารายงานความคืบหน้าเรื่องที่นางสั่งให้ไปสืบข่าว

"ทูลฮองเฮา ดูเหมือนวันนั้นสนมไป๋จะไปที่จวนเสนาบดีไป๋เพราะคุณชายไป๋ไม่สบายพ่ะย่ะค่ะ"

"ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าแอบไปพบบุรุษหรอกหรือ เหตุใดถึงกลายเป็นว่าไปที่จวนเสนาบดีไป๋กัน?"

ฮองเฮาเอ่ยถามด้วยความสงสัย ข่าวครั้งก่อนบอกอย่างหนึ่ง ตอนนี้บอกอีกอย่างหนึ่ง หรือมีคนจงใจสร้างข่าวเท็จ แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นการออกจากวังโดยไม่ขออนุญาตก็มีความผิดอยู่ดี

ดังนั้นฮองเฮาจึงตัดสินใจหันไปพูดกับนางกำนัลว่า

"ลี่เอ๋อร์ เราไปตำหนักหวงกุ้ยเฟย และไปตำหนักสนมไป๋กัน"

"เพคะ"

นางกำนัลรับคำ ก่อนไปเตรียมของจำเป็นเพื่อไปเยือนตำหนักสนมทั้งสองคน ปกติแล้วการไปเยือนตำหนักอื่นมักต้องมีของติดไม้ติดมือไปด้วยเสมอ ยิ่งเป็นฮองเฮาผู้เป็นใหญ่ในฝ่ายใน ยิ่งต้องวางตัวให้เหมาะสม นางจึงต้องใช้เวลาเตรียมตัวนานเป็นพิเศษ

ฮองเฮาเลือกไปเยือนหวงกุ้ยเฟยก่อน และอยู่พูดคุยให้คำแนะนำเรื่องการดูแลครรภ์ ก่อนกลับหวงกุ้ยเฟยยังแอบกระซิบถามฮองเฮาขึ้นว่า

"พี่สาว ตกลงเรื่องสนมไป๋แอบหนีออกไปพบบุรุษนอกวังเป็นเรื่องจริงหรือเพคะ"

ฮองเฮากับหวงกุ้ยเฟยค่อนข้างสนิทและรักใคร่ปรองดองกัน ทำให้ทั้งสองเรียกกันอย่างสนิทสนม 

"ข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน"

"ไม่แน่ใจหรือไม่อยากบอกหม่อมฉันกันแน่เพคะ เอาเถอะ ถ้านางทำผิดจริง พี่สาวต้องเอาเรื่องให้ถึงที่สุดอย่าปล่อยนางไว้ในวังหลังเชียวนะเพคะ"

"ถ้านางทำผิดจริงข้าไม่ปล่อยไว้แน่ อย่าไปสนใจเรื่องคนอื่นเลย ดูแลตัวเองดีๆ ก่อนเถอะ"

ทั้งสองพูดคุยกันอีกพักหนึ่งก่อนฮองเฮาจะขอตัวจากมา แล้วมุ่งหน้าตรงไปที่ตำหนักสนมไป๋ เมื่อมาถึงนางก็ต้องชะงักเล็กน้อยเพราะพบว่าเสนาบดีไป๋เองก็อยู่ที่นี่ด้วย

"ถวายบังคมฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ ขอจงทรงพระเจริญพันปีพันๆ ปี"

"ตามสบาย เหตุใดท่านถึงมาอยู่ที่ฝ่ายในได้!?!"

"กระหม่อมได้ขอพระราชทานอนุญาตจากฝ่าบาทแล้วจึงได้มาอยู่ที่นี่พ่ะย่ะค่ะ"

ฮองเฮาขมวดคิ้วเล็กน้อย ปกติการที่ใครจะเข้าหรือออกฝ่ายในต้องมีผู้มารายงานนางก่อนเสมอ แล้วเหตุใดเรื่องที่เสนาบดีไป๋มาที่ตำหนักน้นางถึงไม่รู้เรื่องกัน ทางต้าหนี่ที่ดูเหมือนจะอ่านความคิดไทเฮาออกก็รีบเอ่ยขึ้นว่า

"พอดีท่านพ่อมีเรื่องเร่งด่วนจึงขอพระราชทานอนุญาตจากฝ่าบาทหลังว่าราชการเสร็จ ประจวบเหมาะกับฮองเฮาไม่อยู่ตำหนักจึงยังไม่ได้แจ้งให้ฮองเฮาทราบก่อนเพคะ"

"เฮอะ ด่วนอะไรกันขนาดนั้นเชียว ถึงไม่ต้องรอข้าอนุญาตก่อน!!"

ฮองเฮาเริ่มรู้สึกโมโหขึ้นมาบ้างเล็กน้อย สองพ่อลูกคู่นี้ชอบทำอะไรข้ามหน้าข้ามตาของนาง ทำให้นางรู้สึกหัวเสีย แต่เพราะตระกูลไป๋เป็นตระกูลขุนนางระดับสูงที่มีอิทธิพลต่อราชสำนัก ทำให้นางเลือกที่จะไม่สนใจพวกเขา 

ครั้งนี้ก็เช่นกัน แม้นางจะโมโหแต่ก็เลือกมองผ่าน หันไปถามเรื่องที่เป็นจุดประสงค์ในการมาครั้งนี้แทน

"เรื่องด่วนที่ท่านเสนาบดีว่าคือเรื่องอะไรกัน ทำให้ท่านถึงกับต้องเข้าวังหลังโดยรีบร้อนขนาดนี้"

"ก่อนหน้านี้บุตรชายคนเล็กของกระหม่อมป่วย อาการไม่ค่อยสู้ดี สนมไป๋เลยตกใจรีบออกไปดูอาการของเขา ทำให้นางละเลยกฏของวังหลังไป กระหม่อมจึงมาที่นี่เพื่อเป็นพยานและพานางไปขออภัยโทษกับฮ่องเต้และฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ"

ฮองเฮาหรี่ตามองอีกฝ่ายอย่างรู้สึกประหลาดใจ โชคดีของสนมไป๋จริงๆ ที่มีคนคอยแก้ต่างให้แบบนี้ แม้จะทำผิดแต่กลับเปิดเผยความผิดแล้วมาขออภัยโทษ อีกทั้งเป็นการกระทำผิดเพราะเป็นห่วงคนในครอบครัวด้วย คงเป็นไปไม่ได้ที่จะลงโทษขั้นร้ายแรง แต่นางก็ยังเอ่ยขึ้นว่า

"เหตุใดบุตรสาวท่านถึงต้องรีบไปขนาดนั้น ไม่รอทำตามระเบียบก่อนเล่าท่านเสนาบดีไป๋ นางอยู่ที่นี่มาก็หลายปี แค่กฎระเบียบพื้นฐานยังท่องไม่ได้ หากปล่อยนางไว้โดยไม่ลงโทษ ต่อไปข้าจะปกครองผู้คนในวังหลังได้อย่างไร"

"เป็นกระหม่อมที่เลอะเลือนไม่เอ่ยเตือนสั่งสอน หากจะลงโทษนางก็ลงโทษกระหม่อมแทนเถอะพ่ะย่ะค่ะ"

ยังไม่ทันที่ฮองเฮาจะเอ่ยสิ่งใด เสียงขันทีหน้าตำหนักก็ดังขึ้น

"ฮ่องเต้เสด็จแล้ว"

"ถวายบังคมฝ่าบาท ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นๆ ปี"

ทุกคนในตำหนักต่างเอ่ยขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน ฮ่องเต้ทำเพียงโบกมือไปมาให้ทุกคนลุกขึ้นก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

"ฮองเฮา ข้าได้ยินเรื่องทุกอย่างหมดแล้ว ดูเหมือนบุรุษที่สนมไป๋ไปพบจะเป็นน้องชายบุญธรรมของนาง"

"หม่อมฉันก็เพิ่งได้ยินเรื่องราวนี่แหละเพคะ กำลังคิดจะไปเชิญพระองค์มาช่วยตัดสินความผิดของนาง"

ต้าหนี่ที่ได้ยินคำพูดของฮองเฮาก็ยิ้มมุมปาก แม้อีกฝ่ายจะมีใบหน้างดงาม แต่นางสาวกว่า ดูเย้ายวนใจกว่า และมีความสามารถหลายๆ อย่างมากกว่า อีกทั้งฮ่องเต้ยังทรงโปรดปรานนางมาก นางไม่เชื่อหรอกว่าฮ่องเต้จะไม่ช่วยพูดให้ตัวเอง แต่การประเมินที่สูงไปของต้าหนี่กลับถูกตีให้ตกลง เพราะฮ่องเต้ได้เอ่ยขึ้นว่า

"ข้ามอบให้เจ้าตัดสินใจได้เลย"

ฮองเฮาที่ได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้า นางแต่งงานกับบุรุษผู้นี้ตั้งแต่สมัยที่เขาเป็นเพียงองค์ชายธรรมดาก่อนจะมาเป็นรัชทายาท จนมาถึงตอนนี้ มีหรือนางจะไม่รู้นิสัยของเขา แม้สนมไป๋กับสนมอีกหลายๆ คนจะเป็นที่โปรดปรานก็จริง แต่เขาก็ทำไปเพราะขั้วการเมือง 

ขณะที่ฮองเฮากำลังจะเอ่ยบทลงโทษของต้าหนี่ องครักษ์คนเดิมก็วิ่งมากระซิบบางอย่างกับนางกำนัล ก่อนที่นางกำนัลจะนำมาบอกต่อฮองเฮา