เทพสงครามสายเลือดมังกร

ข่าวลือเรื่องหลงเฉินและเฟิงอู่เทียนท้าสู้กัน ณ ลานประลองเป็นตายได้แพร่สะพัดไปทั่วสำนักสุริยันมรกตหรือแม้แต่เหล่ามรกตอย่างรวดเร็ว  

เวลานี้หลงเฉินและคนอื่น ๆ ไปถึงลานประลองแล้ว  หลิวเยวี๋ยนและผู้อาวุโสทั้งสี่คน รวมทั้งผู้คุมกฎทั้งห้าคนก็อยู่ที่นั่นด้วยเช่นกัน

เวลานี้เฟิงอู่เทียนเป็นคนของเหล่าคนใน  หลิวเยวี๋ยนและหลิวหลานจึงไม่มีอำนาจควบคุมเขาได้อีก  อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็เคยมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน  ดังนั้นจึงพอจะเป็นไปได้ที่จะเจรจาต่อรองกับเขาได้

“อู่เทียน เจ้าจะทำอะไรน่ะ?”

หากว่ากันตามตรง  เฟิงอู่เทียนบรรลุสู่ระดับแก่นปฐพีแล้วและได้ออกไปเพื่อเข้าเหล่าคนใน  เวลานี้หลงเฉินจึงมาแทนที่ตำแหน่งของเขาและกลายเป็นยอดอัจฉริยะในระดับแก่นมนุษย์ของสำนักสุริยันมรกต

เฟิงอู่เทียนเวลานี้ดูน่าเกรงขามและดุร้ายมากขึ้น   และคงเป็นปัญหาอย่างยิ่งหากหลงเฉินได้รับบาดเจ็บสาหัสหรือแม้แต่ถูกฆ่าตายที่นี่

เมื่อพวกเขาขึ้นมาที่ลานประลองเป็นตาย  ผลลัพธ์ที่จะออกมาจึงมีเพียงเป็นและตายเท่านั้น

“ท่านผู้อาวุโส เขาตกปากรับคำที่จะขึ้นไปบนลานประลองเป็นตายกับข้า  ได้โปรดอย่าพูดอะไรอีกเลย”

เฟิงอู่เทียนเคยเคารพยำเกรงหลิวเยวี๋ยนอย่างมาก  ทว่าเวลานี้น้ำเสียงของเขากลับเรียบเฉย

การต่อสู้ครั้งนี้มิได้เกิดขึ้นเพื่อหลิวหลิง  หากแต่เพื่อตัวเขาเองด้วย  จุดประสงค์ของเขาก็เพื่อสั่งสอนบทเรียนที่ยากจะลืมเลือนให้กับหลงเฉิน  และสถานะในตอนนี้ของหลิวเยวี๋ยนก็ไม่ได้สูงส่งไปกว่าเขา จึงมิอาจหยุดยั้งเขาได้

“หลงเฉิน  เจ้ารับคำท้าจริง ๆ หรือ?”

เมื่อมองไปที่หลงเฉิน  หลิวเยวี๋ยนทำสีหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อยและเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงวิตกกังวล

“เลิกสร้างปัญหาเสียที! อู่เทียนเป็นคนของเหล่าคนใน  หากเจ้าบาดเจ็บหรือถูกฆ่าจะเป็นเพราะตัวเจ้าเอง แต่การที่เจ้าจะทำให้เขาบาดเจ็บ...”

ตอนนั้นเอง  เขาก็ตระหนักได้ว่าเฟิงอู่เทียนบรรลุถึงระดับแก่นปฐพีแล้วและเป็นไปไม่ได้เลยที่หลงเฉินจะชนะเขาได้  คำพูดของหลิวเยวี๋ยนจึงจบลงตรงนี้

“ไม่ต้องกังวลไปหรอก  ท่านผู้อาวุโส  เมื่อพวกเราขึ้นไปบนลานประลอง  ก็ไม่มีสิ่งใดสำคัญนอกจากใครจะอยู่หรือใครจะตายอีกแล้ว”

แม้เฟิงอู่เทียนเป็นศัตรูตัวฉกาจของหลงเฉิน  ทว่าเขาก็เป็นคนที่เปิดเผยและตรงไปตรงมาคนหนึ่ง

ระหว่างนี้หลิวหลานดึงหลงเฉินไปข้าง ๆ และถามเขาด้วยเสียงแผ่วเบา 

“เจ้ามั่นใจรึ?”

หลงเฉินยิ้มอย่างขมขื่นและส่ายศีรษะ   “ข้าก็ไม่รู้หรอก”

“แล้วเจ้าไปรับคำท้าได้อย่างไรกัน?”

หลงเฉินกลอกตาใส่นาง

“ท่านก็อยู่มานาน ไม่รู้หรืออย่างไรว่าเมื่อลูกธนูถูกขึ้นสายแล้วมีแต่จะต้องพุ่งออกไปเท่านั้น?”

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องอายุ เขาก็มองต่ำลงไปที่หน้าอกขาวเนียนของหลิวหลานโดยไม่ตั้งใจ  ราวกับหยอกล้อบอกว่านางมีหน้าอกหน้าใจใหญ่โตหากแต่ไร้สมอง  หลิวหลานจึงตำหนิเขาด้วยความโกรธ

“เจ้าบ้านี่ หากเจ้าอยากตายมากถึงเพียงนั้นก็อย่ามาโทษพวกเราแล้วกัน!  เฟิงอู่เทียนเข้าเหล่าคนในไปแล้ว และข้าเพียงจะแนะนำไม่ให้เจ้าไปมีเรื่องบาดหมางกับเขา  แต่เจ้ากลับรนหาที่ตายตั้งแต่ข้ายังไม่ทันได้เริ่มพูดด้วยซ้ำ!”

หลงเฉินหัวเราะ แต่มิได้ออกความเห็นใด ๆ

เวลานี้มีคนมารวมตัวมากขึ้นเรื่อย ๆ  เมื่อได้ยินข่าว  ทุกคนก็เริ่มชี้มือชี้ไม้มาที่หลงเฉิน

เหล่าคนในหมายถึงอิทธิพลและความน่าเกรงขามสำหรับทุกคน  หลงเฉินที่กล้าต่อสู้กับผู้ที่เพิ่งเข้าเหล่าคนในจึงถือว่าเป็นความกล้าหาญที่บ้าบิ่นมากเกินไป

ผู้อาวุโสทั้งห้าและผู้คุมกฎอีกสี่คนนอกเหนือจากหลิวหลานต่างคิดว่าสถานการณ์เช่นนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเขา  พวกเขาจึงถอยออกไปดูอยู่ห่าง ๆ  ขณะมองหน้ากัน ผู้อาวุโสแซ่เฉินก็ร้องถาม

“เจ้าคิดว่าผลลัพธ์จะออกมาเช่นไร?”

ในบรรดาผู้คุมกฎทั้งสี่คน  ผู้ที่อายุมากที่สุดแซ่จางและอายุรุ่นราวคราวเดียวกับผู้อาวุโส  เขามองหลงเฉินและเฟิงอู่เทียนอย่างพินิจพิจารณา

“เฟิงอู่เทียนบรรลุถึงระดับแก่นปฐพีและได้รับการดูแลจากตระกูลวิหคแดงใต้  การฝึกวิชาของเขาย่อมก้าวกระโดดไปไกลกว่าผู้ที่เพิ่งบรรลุสู่ระดับแก่นปฐพีทั่วไปอย่างแน่นอน  ส่วนหลงเฉินอยู่ในระดับแก่นมนุษย์ขั้นสมบูรณ์และยังห่างชั้นจากเฟิงอู่เทียนมาก  อย่างไรก็ตาม  หลิวหลานบอกว่าเขาเป็นคนสังหารผู้นำลัทธิเซียนโลหิต ซึ่งก็หมายความว่าเขาสามารถต่อกรกับเฟิงอู่เทียนได้”

ผู้อาวุโสแซ่หลิวอีกคนเม้มริมฝีปาก

“มันก็ขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย  หลิวหลานไม่ได้เห็นตอนเขาสังหารผู้นำลัทธิเซียนโลหิตด้วยตาตนเอง  และมีช่องว่างยิ่งใหญ่ระหว่างระดับแก่นมนุษย์และแก่นปฐพี หลงเฉินอาจมีความสามารถมากพอจะเอาชนะเฟิงอู่เทียนได้  ทว่าความแตกต่างระหว่างพวกเขาทั้งสองในเวลานี้ก็มากเกินไป”

“มีเหตุผลทีเดียว”

ผู้คุมกฎจางพยักหน้า

“ท่านเคยเห็นการต่อสู้ระหว่างเหล่าคนในและเหล่าคนนอกที่เหล่าคนในเคยพ่ายแพ้มาก่อนหรือไม่ล่ะ?”

ทุกคนส่ายศีรษะ  คำตอบและผลลัพธ์ดูจะเห็นได้ชัดสำหรับพวกเขา

เมื่อเห็นว่าคำพูดของหลิวเยวี๋ยนไม่เป็นผล  เขาจึงเดินตรงไปหาหลิวหลานด้วยท่าทีวิตกกังวล

“หลานเอ๋อร์  หลงเฉินสังหารจ้าวลัทธิเซียนโลหิตได้จริง ๆ ใช่หรือไม่?”

“แน่นอน ข้าได้ยินมาอีกว่าไม่กี่วันก่อนหน้านี้เขาสังหารหมีปีศาจยักษ์ได้  ท่านลุงหยานเป็นคนเห็นกับตาตนเอง  และยังพูดอีกว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลงเฉิน”

“โอ้? แม้แต่ตาเฒ่าหยานก็พูดเช่นนั้นรึ  ดูท่าหลงเฉินจะพอมีโอกาสอยู่บ้างสินะ...”

หลิวเยวี๋ยนจึงบรรลุเป้าหมายในการนำพาหลงเฉินมาที่นี่

‘ข้าหวังว่าเจ้าจะฉลาดมากพอและไม่ทำให้เฟิงอู่เทียนโกรธมากจนเกินไปนะ’

ขณะที่เฝ้ามองหลงเฉินเดินขึ้นไปยังลานประลองเป็นตายพร้อมเฟิงอู่เทียน   หลิวหลานส่ายก็ศีรษะและ ถอนหายใจ

ใช่ว่านางไม่รู้นิสัยของหลงเฉิน  ทว่าครั้งนี้เขาต้องตกที่นั่งลำบากอย่างแน่นอน

‘ทันทีที่หลงเฉินตาย  แผนการของข้าก็จบสิ้น…’

ขณะที่นึกถึงแผนการของตนเอง ทุกคนต่างก็จับจ้องไปที่หลงเฉินและเฟิงอู่เทียนที่กำลังเผชิญหน้ากันอยู่บนลานประลอง

“ดูจากแซ่ของพวกเขาแล้ว  นี่เป็นการต่อสู้ระหว่างมังกรและวิหคเพลิง  อย่างไรก็ตาม  เวลานี้วิหคเพลิงดูจะเป็นฝ่ายได้เปรียบอยู่มาก”

(TL Note: หลง = มังกร, เฟิง = วิหคเพลิง)

หลงเฉินได้ยินความคิดเห็นเหล่านี้จากฝูงชนเช่นกัน

เป็นที่คาดการณ์อยู่แล้วว่าคงไม่มีใครตั้งความหวังในตัวเขา เพราะเฟิงอู่เทียนเป็นยอดฝีมือระดับแก่นปฐพี  ขณะที่หลงเฉินยังอยู่เพียงระดับแก่นมนุษย์  ยิ่งไปกว่านั้น  สถานะของพวกเขาก็แตกต่างกันมาก

“การต่อสู้ก่อนหน้านี้เป็นช่วงเวลาที่น่าอับอายที่สุดในชีวิตของข้า  อย่างไรเสีย มันก็เป็นสถานการณ์ที่ข้าไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะ  ดังนั้นข้าจะขอลบล้างมันด้วยการต่อสู้ครั้งนี้”

“ลบล้างรึ? อย่าทำให้ตนเองขายหน้าด้วยการเป็นหนุ่มรูปงามที่ชอบคุยโวโอ้อวดไปหน่อยเลย...”

หลงเฉินอ้าปากหาวและหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ

“ช่างโง่เขลาเสียจริง”

แทนที่จะโกรธ  เฟิงอู่เทียนรวบรวมพลังปราณระดับแก่นปฐพีซึ่งหลั่งไหลอย่างบ้าคลั่งและก่อร่างเป็นพายุโหมกระหน่ำอยู่เบื้องหน้า

พลังที่ทำให้ผืนแผ่นดินสั่นสะเทือนเริ่มกดทับลงบนร่างของหลงเฉินราวกับภูเขาขนาดมหึมา

‘เขาแข็งแกร่งกว่าจ้าวลัทธิเซียนโลหิตมากทีเดียว...’

หลงเฉินเริ่มวิตกแต่มิได้รู้สึกหวั่นเกรง  พลังปราณของเขาอยู่ในระดับแก่นมนุษย์ขั้นสมบูรณ์และมิอาจดูแคลนได้เช่นกัน!

“วิชา [แปลงร่างวิญญาณมังกร]!”

ด้วยทักษะนี้  ปราณของเขาจึงมีพลังมากขึ้นนับสิบเท่าจนเทียบได้กับระดับแก่นปฐพี และทำให้เขาทัดเทียมกับเฟิงอู่เทียน

‘เฟิงอู่เทียนเพิ่งเข้าเหล่าคนใน  แม้ว่าเขาจะได้ครอบครองทักษะยุทธ์ที่ยอดเยี่ยม  เขาก็คงไม่มีเวลาได้ฝึกฝนมากนักหรอก’

หลังจากใช้วิชา [แปลงร่างวิญญาณมังกร] แล้ว  ปราณโลหิตก็พลุ่งพล่านอยู่ภายในร่างกายของเขา  พร้อมกับพลังของสายฟ้าและเปลวเพลิงที่ปะทุไปทั่วร่างของหลงเฉิน

“ดูเหมือนว่าร่างสัตว์อสูรของหลงเฉินจะสามารถเพิ่มพูนความแข็งแกร่งของเขาได้มหาศาลทีเดียว  ข้าจำได้ว่าวิญญาณสัตว์อสูรตอนที่เขาอยู่ในขอบเขตชีพจรมังกรไม่น่าจะใช่กิ้งก่าโลหิตใต้ดิน  แต่เป็นราชากิ้งก่าโลหิตใต้ดินที่เป็นสัตว์อสูรระดับอำพันขั้นเจ็ด...”

หลิวเยวี๋ยนพึมพำจากนั้นก็มีท่าทีเสียใจ

“หากหลงเฉินผ่านเหตุการณ์นี้ไปได้และได้ครอบครองวิญญาณสัตว์อสูรมังกรมนตราสีม่วงละก็  พลังของเขาคงเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดดทีเดียว  ช่างน่าเสียดายจริง ๆ ...”

หลิวหลานตั้งใจจะบอกหลิวเยวี๋ยนว่าหลงเฉินใช้คะแนนผลงานสามร้อยคะแนนเพื่อแลกกับต้นหญ้าวิญญาณไปแล้ว  แต่อย่างไรก็ตาม  หลงเฉินและเฟิงอู่เทียนเริ่มสู้กันในที่สุด  ดังนั้นนางจึงปิดปากเงียบและเฝ้ามองพวกเขาอย่างใกล้ชิด

“[หมัดอสูรสุริยันผลาญฟ้า] --- [เพลิงสวรรค์มอดไหม้]!”

“[บัญญัติวิหคแดง] … [ผนึกวิญญาณอัคคี]!”

เฟิงอู่เทียนใช้ [ผนึกวิญญาณอัคคี] ซึ่งแข็งแกร่งกว่าครั้งก่อนนับสิบเท่า  วิหคเพลิงขนาดมหึมาปะทะเข้ากับหมัดเพลิงของหลงเฉิน  การโจมตีที่มีพื้นฐานจากธาตุไฟพุ่งเข้าใส่กันจนเกิดเสียงระเบิดดังกึกก้อง  พลังวิญญาณฟ้าดินกระจายไปทั่วทุกทิศทางอย่างรุนแรง  ทั่วทั้งลานประลองเป็นตายเริ่มสั่นสะเทือน!

“การโจมตีของทั้งสองทรงพลังยิ่งนัก!”

เมื่อเห็นว่าหลงเฉินรับการโจมตีของเฟิงอู่เทียนได้  ทุกคนต่างก็ตกตะลึงไปตาม ๆ กัน เป็นที่รู้กันว่า [ผนึกวิญญาณอัคคี] ของเฟิงอู่เทียนนั้นเป็นสิ่งที่แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ที่เพิ่งบรรลุถึงระดับแก่นปฐพีก็ยังรับมือได้ยากยิ่ง 

“ดูท่าหลงเฉินจะไม่ใช่พวกคุยโวเสียแล้ว  เขาอาจจะสังหารจ้าวลัทธิเซียนโลหิตได้จริง ๆ”

ผู้คุมกฎจางพยักหน้า  สีหน้ายอมรับที่ยากจะได้เห็นปรากฏขึ้น

“แต่ผลลัพธ์ก็ยังเหมือนเดิมนั่นแหละ  หลงเฉินไม่มีทางรับมือ [เทพวิหคเดียวดาย] ซึ่งเป็นกระบวนท่าที่ทรงพลังที่สุดของเฟิงอู่เทียนได้หรอก”

ผู้อาวุโสเฉินส่ายศีรษะ

บนลานประลอง  หลงเฉินใช้เคล็ดวิชา [มังกรสวรรค์ย่างก้าว] และประมือกับเฟิงอู่เทียนด้วยความเร็ว

“ฝีมือเจ้าไม่เลวเลยทีเดียว เจ้าเพิ่งจะบรรลุระดับแก่นมนุษย์แต่กลับรับมือ [ผนึกวิญญาณอัคคี] ของข้าได้  ข้าคงประมาทฝีมือเจ้ามากไปเสียแล้ว”

น้ำเสียงราบเรียบของเฟิงอู่เทียนดังขึ้น

“อย่าเพิ่งรีบร้อนนักเลย  เรื่องน่าประหลาดใจยังมาไม่ถึง”

หลงเฉินรับรู้ถึงพลังของ [ผนึกวิญญาณอัคคี] ที่รุนแรงเสียจนทำให้หลงเฉินได้รับบาดเจ็บ  แต่ถึงกระนั้น  ด้วยเคล็ดวิชาบัญญัติชีวา – [กายาย้อนกลับ] จึงทำให้เขารักษาบาดแผลเหล่านั้นได้

“ข้าได้ยินว่า [เทพวิหคเดียวดาย] ของข้าเคยพ่ายแพ้ให้กับเจ้า  ทว่าครั้งนี้...”

ขณะที่เฟิงอู่เทียนกำลังพูดอยู่นั้น  คลื่นพลังของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว  สิ่งที่ประจักษ์แก่สายตาคือสัญลักษณ์ของวิหคแดงที่ปรากฏขึ้นบนหน้าผากของเขา  คลื่นพลังและปราณแท้จริงของเขาเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

“หลงเฉิน เลิกยื้อเวลาเสียที รับมือการโจมตีที่ทรงพลังที่สุดของข้าไปเสีย --- [เทพวิหคเดียวดาย]!”

เวลานั้น  เสียงแหลมหวีดหวิวพัดกระหน่ำมาที่หลงเฉินจนเขากระเด็นออกไป

สิ่งที่เขาเห็นคือเปลวเพลิงรุนแรงเบื้องหน้ารวมทั้งภาพของวิหคศักดิ์สิทธิ์ที่พุ่งเข้าใส่หลงเฉินอย่างดุเดือด  ทุกคนที่เฝ้ามองต่างรู้สึกถึงคลื่นพลังที่ยิ่งใหญ่นี้  แข้งขาของพวกเขาถึงกับอ่อนแรงด้วยความหวาดกลัว

“เฟิงอู่เทียนช่างทรงพลังเหลือเกิน...”

“ต่อให้ไม่ตาย  หลงเฉินก็ต้องบาดเจ็บสาหัสมากแน่ ๆ”

“เป็นไปไม่ได้  หลงเฉินยังมีทักษะโจมตีอื่นอีกหรือไม่นะ?”

ทันทีที่คนผู้นี้พูดขึ้น  หลงเฉินตระหนักว่าเขากำลังเข้าตาจนและจำต้องใช้ [อสูรสุริยันทะลวงปฐพี] เสียแล้ว! 

หลังจากบรรลุสู่ระดับแก่นมนุษย์ขั้นต้น  ความรุนแรงของ [อสูรสุริยันทะลวงปฐพี] ก็เพิ่มมากขึ้นนับสิบเท่า  หมัดอสูรสุริยันสีดำปรากฏขึ้นพร้อมเสียงดังสนั่นหวั่นไหวและพุ่งเข้าบดขยี้ [เทพวิหคเดียวดาย] ของเฟิงอู่เทียนทันที

“พวกเขามีฝีมือทัดเทียมกันงั้นหรือ?”

สีหน้าของทุกคนต่างตกตะลึงโดยเฉพาะผู้อาวุโสทั้งสี่และเหล่าผู้คุมกฎที่มองหน้ากันไปมาด้วยความละอายใจอย่างที่สุด

“คำพูดก่อนหน้านี้ของข้าช่างน่าอัปยศนัก...”

หลิวเยวี๋ยนรู้สึกปลื้มปีติที่หลงเฉินแข็งแกร่งถึงเพียงนี้  ขณะที่ดวงตางดงามของหลิวหลานยังคงจับจ้องอยู่ที่หลงเฉิน

ทันใดนั้นเอง  น้ำเสียงเย็นชาของเฟิงอู่เทียนก็ดังขึ้น

“ฝีมือไม่เลว  แต่หากเจ้ากดดันให้ข้าต้องใช้กระบวนท่านี้ละก็  เจ้าไม่รอดแน่!”

********************