ทะลุมิติไปเป็นพระชายาแพทย์ผู้มากพรสวรรค์ [แปลจบแล้ว]

        ดวงตาขององค์หญิงอันหย่าเต็มไปด้วยน้ำตานางมองดูมู่จื่อหลิงอย่างเสียใจ “เสด็จย่าทรงห่วงใยอันหย่าแล้วอันหย่าจะไม่คำนึงถึงสุขภาพของเสด็จย่าได้อย่างไร”

        ยามนี้มู่จื่อหลิงเป็นภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนางดังนั้นนางจึงค่อนข้างจะประเมินค่าไว้สูง เพราะดีกว่าที่จะประเมินผิดยิ่งการประมาทยิ่งไม่ต้องกล่าวถึง

        แม้ว่าที่นี่จะมีกันอยู่เพียงแค่สองคนแต่มู่จื่อหลิงกลับไม่คิดเช่นนั้น ต้นกล้าอ่อนแอผู้นี้จงใจแสร้งทำเป็นว่าทำผิดให้นางเห็น

        มู่จื่อหลิงเลิกคิ้วขึ้นแล้วยิ้มให้มันเป็นรอยยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้ม “เนื่องจากท่านเป็นดวงใจของไทเฮาดังนั้นความหมายของคำที่ท่านพูดมาจึงหมายความว่าท่านกำลังประเมินทักษะทางการแพทย์ของเปิ่นหวางเฟยผู้นี้สูงไปหรือเปล่า?”

        หลังจากพูดไปแล้วมู่จื่อหลิงก็เหลือบมองไปยังรถม้าที่อยู่ถัดไปโดยไม่ได้ตั้งใจ

        หลังจากที่หลงเซี่ยวอวี่เข้าไปในรถม้าแล้วยังสามารถมองเห็นได้รางๆ จากช่องว่างของม่านรถม้าซึ่งดูเหมือนจะมีเส้นแสงแปลกๆสอดแทรกอยู่โดยรอบ

        ลำแสงอันเรืองรองนั้นช่างวิจิตรตระการตาเปล่งประกายระยิบระยับอยู่เสมอ...

        ดวงตาของมู่จื่อหลิงเพียงแค่ชำเลืองมองที่รถม้าแวบหนึ่งและนางไม่ได้มองค้างนานนัก

        มีรอยยิ้มชัดเจนที่มุมปากของนางทุกคำที่พวกนางพูดกันในยามนี้ ที่ตรงนั้นควรจะสามารถได้ยินได้อย่างชัดเจน

        เหตุใดองค์หญิงอันหย่าจึงแสร้งรับผิดเช่นนี้? ไม่เข้าใจเลยจริงๆ!

        ดวงตาของมู่จื่อหลิงเคลื่อนไหวราวกับหยดน้ำจ้องมองไปทางองค์หญิงอันหย่าอย่างใจเย็น ส่ายหัวเบาๆ จนแทบมองไม่ออก

        องค์หญิงอันหย่ายิ้มบางๆแต่น้ำเสียงของนางนั้นค่อนข้างเศร้าใจ “เหตุใดหวางเฟยถึงถ่อมตนนักเรื่องที่องค์ชายห้าล้มป่วยถึงสองครั้งล้วนเป็นที่ประจักษ์แก่ทุกคน”

        มู่จื่อหลิงหัวเราะในทันทีรอยยิ้มนั้นช่างสดใสงดงามราวกับดอกไม้ในฤดูร้อน ก่อนที่จะเอ่ยอย่างเฉยเมย“เช่นนั้นแล้วอย่างไร?”

        ต้นกล้าอ่อนแอผู้นี้รู้จักนางดีทีเดียว

        มู่อี๋เสวี่ยผู้อยู่ข้างกายองค์หญิงอันหย่าดูเหมือนเป็นแจกันกลวงแต่กลับไม่อาจปักสิ่งตกแต่งลงไปได้โดยง่าย [1]

        จะว่าไปองค์หญิงอันหย่าก็ไม่รู้จักนางเพียงแค่ผิวเผินเท่านั้นจะต้องเข้าถึงก้นบึ้งของนางด้วย

        องค์หญิงอันหย่ากล่าวต่อไปว่า“อันหย่ามีความกังวลต่อพระวรกายของเสด็จย่า จึงอยากแสดงความกตัญญู”

        มู่จื่อหลิงเต็มไปด้วยความรู้สึกดูถูกเหยียดหยามในใจยังคงวิจารณ์อย่างต่อเนื่อง

        ไทเฮาเฒ่าเป็นเสด็จย่าของเจ้าไม่ใช่ย่าของข้าผู้นี้!ข้าผู้นี้ไม่มีจิตใจที่หน้าซื่อใจคดจนต้องแสร้งเข้าไปแสดงความกตัญญูต่อนาง

        คิดอยากจะให้ข้าผู้นี้เข้าไปช่วยเจ้าแสดงความกตัญญู...มันเป็นได้เพียงความฝันของคนโง่!

        มู่จื่อหลิงยกยิ้มอย่างสบายๆแล้วพูดช้าๆ ว่า “โอ้? ข้าไม่นึกเลยว่าองค์หญิงอันหย่าจะมีความกตัญญูถึงเพียงนี้ว่ากันว่าไทเฮาทรงรักใคร่ในองค์หญิงเป็นอย่างมาก ยามนี้ดูเหมือนว่ามันจะเป็นจริงแล้ว”

        ดวงตาขององค์หญิงอันหย่าเป็นประกายนัยน์ตาเต็มไปด้วยการอ้อนวอนและคาดหวัง “วันนี้อย่างไรหวางเฟยก็มาพอดีเหตุใดไม่ไปพบเสด็จย่าพร้อมกับอันหย่าในยามนี้เลยเล่า”

        นางเคยได้ยินมาว่า ไทเฮาก็ทรงปฏิบัติต่อมู่จื่อหลิงราวกับเป็นเสี้ยนหนามตำใจ[2] มักจะทำให้เจ็บๆ คันๆ เพียงเล็กน้อย แค่พูดถึงก็ทำให้คับแค้นใจจนเหลือทน

        อีกทั้งไทเฮายังคิดอยู่เสมอว่าจะกำจัดมู่จื่อหลิงออกไปโดยเร็วเหตุใดนางจึงไม่ผลักเรือตามน้ำ [3] เล่า?

        มู่จื่อหลิงดูเหมือนจะมีความสามารถมากทีเดียวแต่นางยังต้องการเห็นว่ามู่จื่อหลิงจะต่อกรกับไทเฮาอย่างไร

        องค์หญิงอันหย่าแสดงออกว่าตนยอมกล้ำกลืนใจเพื่อประโยชน์ของทุกฝ่าย[4] กำปั้นใต้แขนเสื้อของนางกำแน่น นางกำลังคิดคำนวณทุกย่างก้าวในใจอย่างเงียบๆ

        ปรากฏว่ามันคือการอ้อมไปอ้อมมาไม่มีอะไรมากไปกว่าการขอให้นางเข้าไปในวังในยามนี้การเยาะเย้ยฉายแววในดวงตาของมู่จื่อหลิง

        ต้นกล้าอ่อนแอผู้นี้คงจะรู้ด้วยว่านางไม่ลงรอยกับไทเฮาเฒ่าและยามนี้ยังขอให้นางเข้าวัง มีหัวใจที่สงบสุขคือสิ่งใดกัน?

        บางทีองค์หญิงอันหย่าผู้นี้อาจจะอยากเป็นคนกตัญญูจริงๆก็ได้ด้วยท้ายที่สุดไทเฮาเฒ่าก็เป็นผู้สนับสนุนเพียงหนึ่งเดียวขององค์หญิงอันหย่า!

        อาศัยอยู่ในบริเวณวังหลวงที่น่าสนใจแห่งนี้หากไม่มีผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่งอยู่เบื้องหลังนางคงจะถูกกำจัดไปในระยะเวลาอันสั้นไม่ต้องพูดถึงว่านี่คือองค์หญิงผู้อ่อนแอที่เป็นเพียงบุตรบุญธรรม

        มู่จื่อหลิงมองไปที่องค์หญิงอันหย่าด้วยดวงตาครึ่งยิ้มแต่ในแววตากลับมีรอยครุ่นคิด

        เมื่อเห็นว่ามู่จื่อหลิงไม่ได้พูดสิ่งใดเป็นเวลานานองค์หญิงอันหย่าจึงเงยหน้าขึ้นมองนาง พูดต่ออย่างจริงจังว่า “ไม่แน่ว่าการเข้าเฝ้าในครั้งนี้หวางเฟยอาจจะสามารถแก้ปัญหาอาการนอนไม่หลับและการเสวยไม่ได้ของเสด็จย่าได้สำเร็จ”

        ใบหน้าขององค์หญิงอันหย่าเต็มไปด้วยความจริงใจมู่จื่อหลิงไม่สนใจข้อเสนอขององค์หญิงอันหย่า ทั้งยังลอบคิดในใจว่า

        ไม่ว่าองค์หญิงขี้โรคผู้นี้จะใช้หญิงชราในวังสร้างปัญหาให้กับตนเองอย่างไรนางก็ไม่อาจเสริมความทะเยอทะยานของผู้อื่นและทำลายศักดิ์ศรีของตนเองได้

        ไม่ว่าอย่างไรก็ตามปัญหาบางอย่างกำลังเข้ามา จะซ่อนตัวอย่างไรก็หนีไม่พ้น

        แต่ยามนี้นางยังไม่ทันเดินหมากก็รู้ตัวแล้วว่าตนเองเป็นดั่งคนแคระ [5]?

        ดังนั้นจึงต้องอาศัยช่วงที่ปัญหายังมาไม่ถึงเริ่มการจู่โจมก่อน

        “องค์หญิงอันหย่าเจ้าเข้าใจสิ่งใดผิดไปหรือไม่? เปิ่นหวางเฟยกล่าวว่าทักษะทางการแพทย์ไม่ดีมากนักนี่ไม่ได้เป็นการเจียมเนื้อเจียมตัวแต่อย่างใด เช่นเดียวกับอาการป่วยของเจ้าเปิ่นหวางเฟยยังมองไม่ออกเลยว่าเกิดจากสิ่งใด”มู่จื่อหลิงพูดด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายและหยอกล้อหันมององค์หญิงอันหย่าด้วยรอยยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้ม

        พูดตามตรงเมื่อพูดถึงโรคหัวใจ นางไม่อาจช่วยอะไรได้อย่างแท้จริง แน่นอนว่านั่นคือในกรณีที่ไม่มีน้ำยาหลิงอวิ้นอยู่ในระบบซิงเฉิน

        อย่างไรก็ตามนางไม่ได้พูดเช่นนี้เพื่อพิสูจน์ว่านางไม่อ่อนน้อมถ่อมตน

        องค์หญิงอันหย่าผู้นี้คงรู้ดีอยู่แก่ใจตนว่าโรคนี้มีมาจากครรภ์มารดา และจะเป็นเช่นนี้ไปตลอดชีวิต

        แม้ว่าต้นกล้าอ่อนแอขี้โรคนี้จะชมชอบเสแสร้งแกล้งป่วยจากอาการของโรคที่ตนเป็นแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าต้นกล้าอ่อนแอจะชอบให้ผู้อื่นพูดถึงโรคของนางซ้ำแล้วซ้ำอีก

        แน่นอนว่า...ทันทีที่คำเหล่านี้ออกมาองค์หญิงอันหย่าชะงักไป นางพูดไม่ออกไปหนึ่งช่วงลมหายใจ และในชั่วพริบตานางก็เริ่มไออย่างรุนแรงอีกครั้ง

        เมื่อเห็นเช่นนี้มู่จื่อหลิงยังรู้สึกว่ามันไม่เพียงพอ นางจึงยิ้มเยาะแล้วกล่าวว่า“เหตุใดเจ้าจึงต้องยื้อยุดให้เปิ่นหวางเฟยเข้าวังด้วยเล่า? ในยามนี้เจ้าเป็นถึงเพียงนี้เปิ่นหวางเฟยเริ่มคิดไปไกลแล้วว่าในใจของเจ้ามีแผนการร้ายใดซ่อนอยู่”

        องค์หญิงอันหย่าไอหนักจนน้ำตาแทบไหล

        เห็นเพียงแต่นางใช้มือข้างหนึ่งกุมหน้าอกที่เคลื่อนไหวรุนแรงจนเป็นเกลียวคลื่นและยังคงใช้อีกมือหนึ่งโบกมือให้มู่จื่อหลิง “แค่กแค่ก...อันหย่าไม่ได้หมายความว่าเช่นนั้น ท่านพูดเช่นนั้นกับอันหย่าได้อย่างไร?”

        แม้ว่ามู่จื่อหลิงจะได้เห็นทักษะการแสดงขององค์หญิงอันหย่ามาก่อนแล้วแต่ในขณะนี้เมื่อเห็นว่าองค์หญิงอันหย่าเริ่มแสร้งทำเป็นน่าสงสารต่อหน้านางอีกครั้งนางก็ยังคงลอบทอดถอนใจอยู่ภายในอย่างอดไม่ได้

        คนผู้นี้ เล่นละครเก่งมากแสดงได้ดีจริงๆ

        ในยามนี้ใบหน้าที่ซีดเซียวขององค์หญิงอันหย่าเปลี่ยนเป็นสีแดงเป็นครั้งแรกไม่รู้ว่าเกิดจากการไอหรือโกรธกันแน่

        มู่จื่อหลิงมองดูองค์หญิงอันหย่าที่มีท่าทางหายใจยากลำบากจากการไออย่างเฉยเมยและปลอบนางอย่างสงบว่า “ความหมายเป็นอย่างไรองค์หญิงอันหย่าย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจเปิ่นหวางเฟยเพียงแค่พูดมันออกมาเท่านั้น เจ้าอย่าตื่นเต้นจนเกินไป”

        มีผู้ใดปลอบใจเช่นนี้บ้าง? การหายใจขององค์หญิงอันหย่าอึดอัดจนแทบจะหมดสติ

        มู่จื่อหลิงมององค์หญิงอันหย่าอย่างสำรวจก่อนจะพึมพำเบาๆ “เห็นได้ชัดว่ามันเป็นโรคที่ไม่อาจรักษาไม่หายขาดได้อย่าทำให้ดูเหมือนว่าเจ้ากำลังป่วยร้ายแรงจนอยู่ในระยะสุดท้ายแสร้งทำให้ผู้ใดดูกัน”

        แม้ว่ามันจะเป็นเพียงเสียงกระซิบแต่ก็ดังพอที่องค์หญิงอันหย่าจะได้ยิน

        ใจขององค์หญิงอันหย่าอยู่ในสภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก[6] ทันทีนางไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้แม้แต่คำเดียว นางจึงล้มลงนอนราบไปกับพื้นโดยตรง

        ในระหว่างการพูดคุยมู่จื่อหลิงไม่ลืมที่จะหันไปมองมู่อี๋เสวี่ยเป็นครั้งคราว...

        ในขณะนี้นางกำนัลทั้งสองกำลังแต่งตัวให้มู่อี๋เสวี่ยที่ยังคงพร่ำเพ้ออยู่ ปิดร่างกายในส่วนที่น่าอับอายของนางในขณะเดียวกันก็พูดบางอย่างเพื่อกรอกหูมู่อี๋เสวี่ย

        เมื่อฟังไปฟังมา ความกลัวของมู่อี๋เสวี่ยที่เดิมทีทำอะไรไม่ถูกก็ค่อยๆจางหายไป แทนที่ด้วยใบหน้าอันน่าสะพรึงกลัว

        เมื่อมองจากระยะไกลดูเหมือนว่าจะได้เห็นดวงตาคู่นั้นลุกโชติช่วงไปด้วยไฟที่ลุกโชน มันมีความดุร้ายและจับจ้องมาที่มู่จื่อหลิงราวกับกำลังจะพุ่งเข้าใส่อีกชั่วครู่ที่จะถึงนี้

        ในเวลาไม่นานมู่อี๋เสวี่ยก็แต่งตัวเรียบร้อย

        นางได้รับการช่วยเหลือจากสองนางกำนัลทั้งทางด้านซ้ายและขวาเท้าของนางทั้งไม่มั่นคงและอ่อนแรง นางแทบรอไม่ไหวที่จะรีบเดินมาตรงนี้...

        สภาพจิตใจขององค์หญิงอันหย่าแย่ลงนางลุกยืนขึ้นอย่างโงนเงน เหลือบมองไปทางมู่อี๋เสวี่ยและคนอื่นๆที่กำลังใกล้เข้ามา แววตาที่ดุร้ายของนางส่องประกายชั่วร้ายอยู่ภายใน

        นางรู้ว่าหากมู่อี๋เสวี่ยรู้ว่าสิ่งที่นางเป็นอยู่ในยามนี้เกิดจากมู่จื่อหลิงในยามนี้นางคงอยากจะกลืนมู่จื่อหลิงลงในท้องไป

        อย่างไรก็ตามจุดประสงค์ของนางไม่ใช่การยืมมีดฆ่าคน [7] แต่เป็น...

        องค์หญิงอันหย่าละสายตาไปที่รถม้ารอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปากของนาง

        เมื่อเข้ามาใกล้มู่อี๋เสวี่ยก็พยายามดิ้นรนเพื่อสลัดการช่วยเหลือจากนางกำนัลออกพยายามอย่างเต็มที่ที่จะรีบวิ่งเข้ามาราวกับถูกฉีดเลือดไก่

        “มู่จื่อหลิงข้าจะฆ่าเจ้า นางหญิงสารเลว...ข้าจะฆ่าเจ้า...”การแสดงออกของมู่อี๋เสวี่ยนั้นบ้าคลั่งและน่ากลัวใบหน้าของนางบิดเบี้ยวจนดูน่าเกลียด

        มู่จื่อหลิงมองไปที่มู่อี๋เสวี่ยซึ่งกำลังพุ่งเข้ามาหานางอย่างแยกเขี้ยวยิงฟัน[8] ในดวงตาของนางมีแววเย้ยหยัน

        ด้วยรู้อยู่ก่อนแล้วว่ามู่อี๋เสวี่ยกำลังจะเป็นบ้าแต่คาดไม่ถึงว่านางจะคลั่งได้มากถึงเพียงนี้ ทั้งที่ทั้งร่างอ่อนแรงมากถึงเพียงนี้กลับยังมีแรงที่จะด่าคนอยู่อีก

        เดิมทีมู่จื่อหลิงคิดว่ามู่อี๋เสวี่ยจะเร่งรีบเข้ามาในรถม้าอย่างบ้าคลั่งและนางได้รวบรวมกำลังทั้งหมดไว้ที่ขาของตนไว้ก่อนแล้วเมื่อมู่อี๋เสวี่ยรีบร้อนขึ้นมา ก็จะเตะนางออกไปอีกครั้ง

        แต่ผู้ใดจะรู้ว่ามู่อี๋เสวี่ยจะทำเพียงหยุดยืนห่างจากรถม้าคันใหญ่เพียงไม่กี่ก้าวก่อนจะร้องตะโกนดุด่า โดยไม่กล้าเข้าใกล้แม้แต่ครึ่งก้าว

        มู่จื่อหลิงรู้สึกผิดหวังอย่างมากในทันที

        นางสับสนมู่อี๋เสวี่ยผู้นี้โกรธมาก เหตุใดนางจึงไม่รีบเข้ามาเล่า?

        “มู่จื่อหลิงนางหญิงสารเลว เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงปล่อยให้ผู้อื่นเข้ามาทำร้ายข้าข้าจะฆ่าเจ้า...” มู่อี๋เสวี่ยตะโกนด่าทอสาปแช่งมาจากด้านล่างนางไม่กล้าที่จะก้าวเข้ามาด้านหน้า

        เมื่อเห็นเช่นนี้ จู่ๆมู่จื่อหลิงก็กลับมามีพลังอีกครั้ง

        เป็นเพราะ...จู่ๆนางก็นึกขึ้นมาได้ว่าเพราะเหตุใด มู่อี๋เสวี่ยจึงไม่กล้าขึ้นมา

        คาดไม่ถึงเลยว่าแม้ยามนี้มู่อี๋เสวี่ยจะโกรธจัด และกำลังบ้าคลั่งแต่นางก็ยังจำได้ว่าไม่สามารถเข้าใกล้รถม้าของฉีอ๋องได้

        แต่ดูเหมือนว่ามู่อี๋เสวี่ยจะไม่ทราบว่าฉีอ๋องยังไม่จากไปดังนั้นความสนุกจึงกลับมาอีกครั้ง

        มู่จื่อหลิงยกแขนขึ้นกอดอกของตนมองไปที่มู่อี๋เสวี่ยอย่างขบขัน “เจ้าด่าอยู่หรือ?”

        ถูกผู้อื่นชี้หน้าด่าอย่างรุนแรงเหตุใดนางถึงยังใจเย็นได้ขนาดนี้? ยังสามารถหัวเราะได้อีกหรือ?

        องค์หญิงอันหย่าซึ่งกำลังชมการแสดงอยู่ด้านข้างรู้สึกตกตะลึงแต่นางปฏิเสธไม่ได้ว่าแท้จริงแล้วสภาวะทางจิตใจของมู่จื่อหลิงนั้นสูงกว่าที่นางคิดไว้มาก

        “อี๋เสวี่ย อย่าหยาบคายหวางเฟยจะเป็นคนเช่นนั้นได้อย่างไร”องค์หญิงอันหย่าก้าวไปข้างหน้าและดึงแขนเสื้อของมู่อี๋เสวี่ย แสร้งตำหนิทั้งที่เนื้อตัวสั่นเทา

        มู่จื่อหลิงอดไม่ได้ที่จะกลอกตาใส่องค์หญิงอันหย่าเห็นได้ชัดว่านางโกรธตนแทบตาย ยังจะแสร้งทำเป็นคนดีอยู่อีก

        นางอยากจะบอกว่านางก็เป็นคนเช่นนั้นแหละ แล้วจะทำไม?

        “อันหย่า อย่ากังวลไปเลยนางหญิงเลวผู้นี้รังแกเรามาจนถึงยามนี้ เหตุใดต้องทนนางด้วย?” มู่อี๋เสวี่ยไม่สนใจและสะบัดมือขององค์หญิงอันหย่าทิ้งไป

        นางหน้าแดงด้วยความโกรธเส้นเลือดที่นูนออกมา [9] ของนางแตกออก ชี้ไปที่มู่จื่อหลิงอย่างโกรธเคือง “นางเป็นคนสารเลว หากมีความสามารถก็จงลงมาจากรถม้าเสียวันนี้ข้าจะฉีกร่างเจ้าออกเป็นชิ้นๆ ให้ได้”

        ในยามนี้ชิวเซียงกับชิวเยวี่ยได้อธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้นางฟังแล้ว

        นางหญิงเลวมู่จื่อหลิงกล้าที่จะปฏิบัติต่อเธอเช่นนี้มันทำให้นางโกรธมากอย่างแท้จริง

        ---------------------------------------

        เชิงอรรถ

        [1] แจกันกลวง แต่กลับไม่อาจปักสิ่งตกแต่งลงไปได้โดยง่าย (空心花瓶，但是可不是摆设那么简单)เป็นวลี มีความหมายว่า มีเพียงรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูดีเพียงเท่านั้นแต่กลับไม่อาจใช้ประโยชน์ได้จริง เปรียบเป็นแจกันที่มีรูกลวงตรงกลางทำให้ปักดอกไม้ลงไปได้อย่างยากลำบาก ทั้งยังจัดให้สวยงามยาก

        [2] เสี้ยนหนามตำใจ (心尖上的刺) เป็นคำเปรียบเปรย มีความหมายว่าสิ่งที่ทำให้เจ็บปวดใจอยู่ตลอดเวลา จนทำให้ไม่มีความสุขแม้จะเจ็บไม่มากแต่ก็ทำให้รู้สึกไม่ชอบ ไม่พอใจและทุกข์ใจอยู่เสมอ

        [3] ผลักเรือตามน้ำ (顺水推舟) เป็นสำนวนมีความหมายว่า ดำเนินการตามสถานการณ์ที่เป็นไป

        [4] กล้ำกลืนใจเพื่อประโยชน์ของทุกฝ่าย (委曲求全) เป็นสำนวน มีความหมายว่า ตัวเองยอมลำบากหรือเสียใจเพื่อให้ทุกอย่างดำเนินไปได้หรือเพื่อให้สถานการณ์ผ่านไปได้ด้วยดี

        [5] เป็นดั่งคนแคระ (矮人一截) เป็นคำเปรียบเปรย มีความหมายว่าไม่มั่นใจด้วยรู้ว่าตนเองด้อยกว่า

        [6] กลืนไม่เข้าคายไม่ออก (不上不下) เป็นสำนวน มีความหมายว่าการตกอยู่ในสถานการณ์ที่ทำให้ลำบากใจ ตัดสินใจลำบาก ไม่รู้จะทำอย่างไรเพราะไม่ว่าจะตัดสินใจอย่างไรก็มีผลเสีย

        [7] การยืมมีดฆ่าคน(借刀杀人) เป็นคำที่มาจากหนึ่งในกลศึกสามก๊ก มีความหมายว่า ใช้ความขัดแย้งยืมกำลังของคนอื่นไปทำลายศัตรู ด้วยการกำจัดศัตรูที่มีความเข้มแข็งไม่จำเป็นที่จะต้องลงมือเอง พึงยืมกำลังและไพร่พลทหารของผู้อื่นเป็นฝ่ายกำจัดศัตรูเพื่อเป็นการรักษากำลังและไพร่พลทหารของตนเอง

        [8] แยกเขี้ยวยิงฟัน (张牙舞爪) เป็นสำนวนมีความหมายว่า ทำท่าทางดุร้ายหรือทำท่าทำทางข่มขู่

        [9] เส้นเลือดที่นูนออกมา (青筋暴突) คือเส้นเลือดที่จะปรากฏออกมาในยามที่คนมีปฏิกิริยารุนแรงที่เกิดจากสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันไม่ว่าจะเป็นความตกใจ หรือความโกรธ