เสียงแตกร้าวของค่ายกลยันต์เทพคุ้มครองยังคงก้องอยู่ในอากาศ ไม่ทันที่เสียงนั้นจะจางหาย คลื่นพลังมืดมิดอันหนาวเหน็บและกลิ่นอายชั่วร้ายก็หลั่งไหลทะลักเข้าสู่เขตแดนชั้นในของสถาบันเทียนซวนราวเขื่อนที่พังทลาย ตามมาด้วยเงาร่างสีเทาทมิฬนับร้อยที่พุ่งทะยานเข้ามา ดุจฝูงแมลงมรณะ. พวกมันมี ดวงตาสองชั้นสีเทา ที่ทอประกายอำมหิตในความมืด ถือ อาวุธที่ดูดกลืนแสง คมกริบอยู่ในมือ.
ความโกลาหลปะทุขึ้นทันที!
เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจและหวาดกลัวดังระงมไปทั่วบริเวณใกล้เคียงกับจุดที่แนวป้องกันแตก. ศิษย์จำนวนมากที่ประจำการอยู่ตามจุดต่างๆ หรือแม้แต่ในเรือนพักที่อยู่ไม่ไกล ต่างถูกโจมตีอย่างไม่ทันตั้งตัว. อาคารบางส่วนถูกพลังมืดเข้ากัดกร่อนเสียหาย. แสงไฟจากศิลาเรืองแสงดับวูบลงหลายจุด.
ภายในสถาบันที่เคยเป็นป้อมปราการอันมั่นคง บัดนี้กลายเป็นสมรภูมิย่อยๆ อย่างฉับพลัน.
ฟาง เจี๋ย และกลุ่มศิษย์สนับสนุนที่กำลังขนย้ายโอสถใกล้กับแนวกลางของสถาบัน ต่างชะงักงันด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นภาพตรงหน้า. เงาร่างสีทมิฬจำนวนมากพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว บางส่วนแยกออกไปโจมตีศิษย์ที่ตื่นตระหนก บางส่วนมุ่งหน้าลึกเข้าไปในสถาบันอย่างไม่ลังเล.
"ระวัง!" ศิษย์พี่คนหนึ่งตะโกนเตือนขณะที่เงาร่างสามตัวพุ่งเข้ามาหาพวกเขา. ฟาง เจี๋ย ดึงเพลงหมัดวายุคลั่งขึ้นตั้งรับ พลังปราณธาตุดินแผ่ออกมาห่อหุ้มร่างกาย แต่เขารู้ดีว่าพลังระดับสร้างรากฐานของเขา จะต้านทานพวกมันได้ไม่นาน.
...บนหอคอยเยือกแข็ง หลิง ชิงเยว่ มองภาพจำลองของสถาบันที่แสดงให้เห็นจุดสีแดงจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาด้วยสีหน้าเย็นชา แต่แววตาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดถึงขีดสุด. แนวป้องกันชั้นนอกถูกทำลายแล้ว! ตอนนี้คือการต่อสู้ภายใน!
นางออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว ควบคุมค่ายกลรองบางส่วนเพื่อสกัดกั้นการรุกคืบของศัตรู และพยายามติดต่อกับผู้อาวุโสที่อยู่ในตำแหน่งต่างๆ.
'พวกมันมุ่งเป้าไปที่ไหนกันแน่? แค่สร้างความโกลาหล หรือมีเป้าหมายที่เฉพาะเจาะจง... ผนึกงั้นรึ?!' ความคิดในใจของนางเร่งรีบประเมินสถานการณ์. หากพวกมันมุ่งหน้าไปยังบริเวณที่ซ่อนของผนึก สถาบันจะต้องระดมกำลังทั้งหมดไปป้องกันจุดนั้น!
พลังมืดมิดจำนวนหนึ่ง แผ่กลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวกว่าปกติ กำลังพุ่งตรงไปยังทิศทางของ หอคัมภีร์โบราณ! นั่นคือหนึ่งในจุดที่สำคัญที่สุดของสถาบัน และอาจเกี่ยวข้องกับผนึกโบราณ!
ณ ห้องโถงลับใต้หอคัมภีร์โบราณ ผู้อาวุโสระดับสูงต่างลุกขึ้นยืนเต็มตัว สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความโกรธและความกังวล.
"พวกมันบุกเข้ามาแล้ว! มุ่งหน้ามาทางนี้!"
"สั่งการ! ระดมพลทั้งหมดไปยังบริเวณหอคัมภีร์! ต้องหยุดพวกมันให้ได้!"
ผู้นำฝ่ายพิทักษ์ออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด พร้อมกับที่ออร่าพลังระดับสูงของเหล่าผู้อาวุโสปะทุขึ้น เตรียมพร้อมเข้าสู่การต่อสู้ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้.
นอกหอคัมภีร์ กลุ่มเงาอสูรจำนวนมาก พร้อมด้วย ทูตมืด จวินเหยียน กำลังเคลื่อนที่เข้ามาอย่างรวดเร็ว. กลิ่นอายมืดมิดที่ ทูตมืด จวินเหยียน แผ่ออกมา กดดันจนศิษย์และผู้อาวุโสระดับต่ำกว่าในบริเวณนั้นแทบจะยืนอยู่ไม่ได้. พวกมันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับเงามรณะ ดวงตาคู่รองสีเทาที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกตานอกทอประกายเย็นเยียบ.
...ลึกลงไปใต้ชั้นหินเบื้องล่างของสถาบัน... เสียงที่ไม่อาจได้ยินด้วยหูของมนุษย์ทั่วไป... เสียง ครางต่ำๆ... ราวกับสิ่งมีชีวิตโบราณที่กำลังถูกรบกวน... ดังแว่วมา... พร้อมกับ แรงสั่นสะเทือน ที่ละเอียดอ่อน... จากส่วนลึก... เสียงครางของผนึก... ที่รับรู้ถึงการรุกราน....
...ในเงามืด ณ โพรงถ้ำเล็กๆ...
เฉิน ฮ่าวหราน ยืนอยู่ที่ปากถ้ำ มองออกไปยังภาพความโกลาหลที่กำลังเกิดขึ้น. เสียงกรีดร้อง เสียงระเบิดพลังงาน กลิ่นอายมืดมิดที่รุนแรง และความรู้สึกของหายนะที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งสถาบัน ทั้งหมดนี้กระทบโสตประสาทของเขาอย่างรุนแรง.
ทะเลแห่งจิตใจ (神识之海 - Shén Shí Zhī Hǎi) ของเขายังคงสั่นสะเทือน ลางสังหรณ์ถึงการเชื่อมโยงระหว่างพลังอัสนีบรรพกาลในตัวเขา กับคลื่นพลังมืดที่หลั่งไหลเข้ามานั้น ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ. เขาตระหนักว่า นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของสถาบันอีกต่อไป มันเกี่ยวข้องกับเขา โดยตรง!
เขาเห็นกลุ่มศิษย์กำลังต่อสู้อย่างสิ้นหวัง. เห็นแสงพลังที่คุ้นเคยของเพื่อนพ้อง (แม้จะมองไม่เห็นชัดเจน). เห็นสถาบันที่เคยเป็นที่พึ่ง กำลังจะแตกสลาย.
ความลังเลสุดท้ายสลายหายไป... ทว่าร่องรอยของมันยังคงอยู่... เขาไม่ได้พร้อม... แต่ก็ไม่อาจนิ่งเฉยได้อีกต่อไป! ใบหน้าของ เฉิน ฮ่าวหราน เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอันเด็ดเดี่ยว. ดวงตาอัสนีสีครามเข้มทอประกายเจิดจ้า.
"พอแล้ว ถึงเวลาแล้ว..." เขาพึมพำ.
พลังอัสนีบรรพกาลในร่างพลันปะทุขึ้น! ไม่ใช่การควบคุมอีกต่อไป แต่เป็นการปลดปล่อย!
แสงสีครามเข้มสว่างวาบขึ้นในความมืดมิด ยามเช้าตรู่ แสงที่เต็มไปด้วยพลังแห่งการพิพากษา พุ่งทะยานออกจากโพรงถ้ำเล็กๆ มุ่งตรงไปยัง ใจกลางความโกลาหลที่กำลังเกิดขึ้นในสถาบันเ
ทียนซวน!
(จบตอนที่ 175)