ราชันเวทเทพองเมียว

ยามค่ำ ริมแม่น้ำโยโดะ

แสงจันทร์กระจ่าง ลมแม่น้ำพัดเฉื่อยฉิว

แม้ว่าการเดินทางยามกลางคืนมีอันตรายทั้งจากโจรผู้ร้ายและเหล่าภูตผีปีศาจ ทว่าไม่ส่งผลต่อเรือลำนี้เพราะนี่คือเรือรบของตระกูลมินะโมะโตะ

ในฐานะที่มินะโมะโตะ โนะ อิเอะคะสึดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารภาคทักษิณ การโยกย้ายกำลังทหารจำนวนหนึ่งไม่ใช่ปัญหา ยิ่งหลังเหตุการณ์นองเลือดในเมืองหลวง กองทหารในค่ายทางเหนือของเมืองที่วางไว้ป้องกันการจู่โจมจากเรือนมารล้วนถูกสังหารสิ้น การสับเปลี่ยนโยกย้ายจึงเป็นเหตุจำเป็น

มินะโมะโตะ โนะ ซาซาเอะโดยสารมากับเรือลำนี้ โดยปลอมเป็นนางกำนัลที่บาดเจ็บและรอดชีวิตจากค่ำคืนนั้น ด้วยความตระหนกจึงขอลากลับบ้านเกิด พอดีเรือลำนี้เดินทางไปนานิวะ นางจึงขอเดินทางร่วมด้วย

นี่เป็นเรื่องไม่ปกติแต่ปกติในยามนี้ 

หลังค่ำคืนนองเลือด นางข้าหลวงและนางกำนัลรอดชีวิตเพียงหนึ่งในห้า ครึ่งหนึ่งในจำนวนนี้เป็นนางกำนัลธรรมดาไม่ได้มีตำแหน่งใดเป็นพิเศษ สองในห้าของจำนวนนี้บาดเจ็บพิการ อาจเพราะความสะเทือนใจ ความหวาดกลัวฝังลึกหรืออะไรก็แล้วแต่ สตรีเหล่านี้ไม่ประสงค์จะรับใช้ใกล้ชิดเหล่าเจ้านายอีกต่อไป ด้วยพระกรุณาจึงถูกปลดออกจากการถวายงานรับใช้

ซาซาเอะสามารถใช้หน้าฉากนี้ในการออกจากเมืองหลวง คนคุ้มกันของเธอไม่จำเป็นต้องปลอมตัวอะไรเพราะล้วนเป็นทหารอยู่แล้ว สามารถโดยสารเรือได้โดยไม่ผิดสังเกต เพียงแต่จำนวนเมื่อเข้ากรมกองย่อมต่างออกไปก็เท่านั้น

ไม่

จำนวนคนรายงานตัวกับเอกสารย่อมตรงกัน คนที่เกินล้วนเดินทางออกไปกับนางกำนัลต่างหาก เพราะนี่คือนางข้าหลวงต้นห้องของเจ้านายชั้นสูง เป็นธรรมดาที่ยามเดินทางย่อมมีคนคุ้มกัน

ซาซาเอะนั่งมองสายน้ำดำมืดที่ไหลเลื่อนข้างกาย เธอคิดทบทวนคำสนทนากับบิดาอีกครั้ง

“อืม ความคิดของเจ้าน่าสนใจ แต่พ่ออยากให้จำกัดวงเหลือแค่การพบปะกับศิษย์คนสุดท้ายของท่านปรมาจารย์องเมียวเท่านั้น หากสามารถเข้าใจแผนการของท่านก็ดี หากไม่สามารถก็ไม่เป็นไร แต่ข้อสำคัญคือการผูกมิตร การมีเพื่อนเพิ่มย่อมดีกว่าศัตรูเพิ่มมากนัก”

“เจ้าค่ะ ลูกจะจำคำของท่านพ่อไว้”

เธอตอบท่านพ่อไปอย่างนั้น ทว่าความคิดของเธอไม่ได้เรียบง่ายอย่างนั้น คงต้องรอให้พบเจอเด็กผู้นั้นก่อน บางทีทุกอย่างอาจกระจ่างมากกว่านี้

ตามคำของลูกสาวช่างปั้น เธอบอกว่าเด็กชายเป็นคนปลุกสิ่งของพวกนี้ให้เกิดมีชีวิต อาจเป็นไปได้ว่าพลังแห่งเทพอินาริสถิตอยู่กับเด็กชายคนนี้เพียงผู้เดียว นี่คือความพิเศษของเขา ดังนั้นท่านปรมาจารย์จึงรับเขาเป็นศิษย์

ช่างต่างกับคำของท่านยาสึโนริที่ว่า ท่านทาดายูกิเป็นผู้มอบพลังเทพให้สิ่งของสามสิ่งนี้ และฝากไว้ในบ้านหลังหนึ่งในย่านคนยากไร้ เพื่อเป็นอาวุธลับสุดท้าย

ไม่ว่าเรื่องใดเป็นความจริง ศิษย์ผู้นี้ย่อมเป็นกุญแจสำคัญต่อความอยู่รอดของตระกูลมินะโมะโตะ เพราะหากตระกูลไทระได้ครองอำนาจไม่ว่าจากการเข้าข้างปีศาจ หรือจากการหนุนส่งของพระจักรพรรดิองค์ใหม่ ทางตระกูลต้องการพลังที่สามารถหนุนหลังให้ตระกูลได้ ถ้าไม่นับสำนักพุทธก็คงมีแต่คนผู้นี้เท่านั้น

‘กระต่ายยังมีสามโพรง’

ต้องเตรียมการเผื่อไว้

แน่นอนถ้าไม่ได้เข็มเย็บผ้าเล่มนั้นมาทำตัวเข็มทิศ*ล่ะก็ เธอคงไม่รู้วิธีติดตามเด็กคนนี้เป็นแน่ หลังจากใคร่ครวญหลายครั้ง ดูท่านี่ก็เป็นหมากที่ท่านปรมาจารย์องเมียววางไว้เช่นกัน ไม่อย่างนั้นท่านทำไมต้องฝากฝังเรื่องง่าย ๆ อย่างการดูแลสามพ่อแม่ลูกนั้นด้วย

ต้องเพื่อให้เธอพบกับเข็มเล่มนี้เป็นแน่

อาวุธเทพสองในสามถูกทำลาย กลับหลงเหลือเพียงเข็มเล่มเดียว นี่เท่ากับเป็นการบอกใบ้ให้เธอใช้เข็มเล่มนี้ตามหาตัวลูกศิษย์ของท่านไม่ใช่หรือ

นี่คือภารกิจที่ท่านปรมาจารย์ฝากฝังเอาไว้

และมีเพียงเธอเท่านั้นถึงสามารถทำสำเร็จ

ไม่ว่าสิ่งที่ซาซาเอะคิด จะเป็นการวางแผนของคาโมะ โนะ ทาดายูกิหรือไม่ก็ตาม หรือเป็นการคิดเข้าข้างตัวเองของหญิงสาว เรื่องนี้คงต้องให้กาลเวลาเป็นผู้ตัดสิน

หมู่บ้านชาวประมง นานิวะ 

มีผู้เฒ่าผู้แก่เคยกล่าวไว้ทานูกิเป็นปีศาจนำโชค

ชินโนสุเกะเคยได้ยินเรื่องเล่านี้สมัยเด็ก ในเรื่องมักมีองค์ประกอบสำคัญอยู่อย่างคือ ‘สุรา’ ไม่ว่าตัวเอกจะเป็นใคร ลองเมื่อทานูกิได้สุราไปมากพอ ด้วยความเกรงใจหรือสำนึกคุณก็แล้วแต่ ทานูกิมักตอบแทนด้วยใบไม้ทองคำอยู่เสมอ

ตอนจบในเรื่องเล่ามักลงท้ายด้วยภาพความร่ำรวยที่ทานูกินำมา

ยามนี้เขาก็เป็นเช่นเดียวกัน นับตั้งแต่ท่านผู้เฒ่าทานูกิได้ดื่มเหล้าอย่างเพียงพอ ปริมาณที่ท่านดื่มจนถึงยามนี้น่าจะเท่ากับงานเลี้ยงขอพรเทพมังกรในปีก่อนได้กระมัง ปริมาณมหาศาลอย่างที่ตัวเขาคนก่อนไม่มีทางตอบสนองได้ เคราะห์ดีที่แผ่นทองจากหลวงพี่ช่วยคลายความลำบากในข้อนี้

นับแต่ได้รับการปรนเปรออย่างเพียงพอ ลำเรือที่เคยว่างเปล่าในบางวัน กลายเป็นเต็มเปี่ยมทุกวัน ยังดีที่เขาเป็นคนไม่โลภ หลังจากส่งขายให้หัวหน้าหมู่บ้านเพื่อให้ไปจำหน่ายต่อแก่พ่อค้าแล้ว เงินและสิ่งของที่แลกมาได้เพียงพอให้ครอบครัวอยู่โดยไม่ลำบากไปหลายเดือน

ทว่าเขาไม่กล้าคาดหวังในโชคมากนัก แม้ท่านเซียนบอกว่าอาจกลับมาในหกเดือนไม่เกินหนึ่งปี แต่อะไร ๆ ก็เกิดขึ้นได้ ยามนี้ต้องสะสมเงินทองข้าวของให้มากที่สุด

มีข้อเสียอย่างเดียว

วิธีตกปลาของท่านผู้เฒ่าทานูกิค่อนข้างเป็นเอกลักษณ์ ไม่อาจให้คนอื่นพบเห็น จำต้องออกเรือแต่ดึกกลับมาแต่เช้า 

ก็ท่านเล่นใช้ไข่ยืดออกเป็นแห ลงไปกว้านปลามาจากใต้ท้องทะเล หวังว่าท่านเทพสมุทรคงไม่โกรธเคืองในวิธีตกปลาแบบนี้

ชินโนสุเกะกลายเป็นคนเคร่งศาสนาขึ้นมาทันใด หมั่นสวดมนต์ไหว้พระ สร้างความแปลกใจให้คนในครอบครัวยิ่ง

ภายในข่ายเวทอาณาเขต ยามเที่ยง

“ข้านึกว่าเจ้าหายไปไหน ที่แท้ออกไปขนขยะพวกนี้เข้ามานี่เอง”

โนะฮิเมะเอ่ยแซวเมื่อเห็นกองของเก่าวางสุมเต็มโต๊ะอาหาร จนเธอไม่มีที่วางชามข้าว ไม่ต้องพูดถึงเลยว่ามีพื้นที่พอวางจานใส่ปลาแห้งด้วยหรือไม่

“ใครว่าขยะ” ต้าหมินส่งเสียงไม่พอใจออกมาหลังกองข้าวของ ซึ่งวางสุมท่วมศีรษะของเขา

“ใครว่าไม่ใช่ขยะ” อีกคนเถียงทันควัน พร้อมกับเอ่ยเหตุผลออกมาทันที

“มา มา ข้าจะบอกให้เอาบุญ 

บาตรพระทำด้วยโลหะอะไรก็ไม่รู้ แต่มันมีรูรั่วแล้วเนี่ย นี่ไม่ใช่ขยะแล้วจะให้เรียกว่าอะไร

เข็มมีสนิมทั้งยังหัก งอ จำนวนไม่น้อย ปักอยู่บนก้อนผ้าหรืออะไรก็ไม่รู้ แต่กลิ่นไม่ดีอย่างยิ่ง

ไม้บักฮื้อหัก ๆ นี่เจ้าจะเอาไปทำอะไร 

แล้วกองจีวรเก่าขาดนี่อีก นี่มันผ้าขี้ริ้วชัด ๆ 

รองเท้าฟางและเสื้อฟางกันฝน อืม เหมือนมีประโยชน์ แต่นี่มันเก่าจนฟางกรอบ ผุ ยุ่ยหมดแล้ว 

อันนี้อีก หมุดทองเหลืองยึดระฆัง อืม พอใช้ได้ ข้าไม่ว่าแล้วกัน 

แต่นี่ นี่ เจ้านี่นะ ขนาดก้อนอิฐเจ้ายังจะเอามาอีกหรือ”

โนะฮิเมะแจกแจงสิ่งของมาทีละอย่าง จนทำต้าหมินเถียงไม่ออก 

คอยดูเถอะ หัวเราะทีหลังดังกว่า

เด็กชายครุ่นคิดอยู่ในใจ แต่เพื่อไม่ให้เสียหน้า เขาต้องรีบเบี่ยงเบนประเด็นด้วยข่าวดี  บางทีเด็กหญิงเจ้าปัญหาผู้นี้อาจชมเชยบ้าง

“รู้ไหม ข้าได้ข่าวดีมาด้วยล่ะ”

เด็กชายส่งสายตาเป็นประกาย พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ในหน้า

“ข่าวดีอะไร รีบบอกมาสิ อย่ามาเล่น อย่ามาเล่น”

“อ๊ะ บอกก็ได้” เด็กชายยอมเฉลย แต่ไม่วายหยอดให้เธออยากรู้อยากเห็น

“จำหลวงพ่อคนที่รอเราอยู่ที่ลานวัดได้ไหม องค์ที่กวาดลานไปมาอยู่นั่นน่ะ องค์นั่นแหละ”

“จำได้ ทำไมรึ?”

“ข้ากำลังหาโครงกระดูกสัตว์อยู่น่ะ เผื่อจะนำมาสร้างชิกิงามิแบบสุนัขคู่ใจของข้า แบบเป็นกองทัพเลย”

เด็กหญิงไม่รู้ว่าควรทำหน้าอย่างไรดี ดูเหมือนคนคนนี้จะไม่เข็ดกับเรื่องเศษวิญญาณตกค้างสักเท่าไร

“เจ้าไม่กลัวเรื่องนั้นรึ?”

“หึ เรื่องนั้นเรื่องไหน อ้อ เรื่องนั้น ไม่ ไม่ ข้าหาวิธีได้แล้วล่ะ ก็ข้ามันผู้ที่ได้รับพรจากเทพแห่งโลกหลังความตายเชียวนะ”

เมื่อได้จังหวะต้องรีบเกทับ เสียดายไม่เหมาะใช้คำว่าอัจฉริยะ

“เข้าเรื่องเลยแล้วกัน เจ้าจำลำธารที่พวกเราแวะล้างหน้าล้างตาก่อนเข้าวัดได้ไหม”

“ได้สิ เรื่องมันเพิ่งผ่านมาไม่กี่วันเองนะ ข้าไม่ได้แก่ขนาดนั้นเสียหน่อย”

เด็กหญิงทำตาดุ คล้ายกับเขาว่ากระทบกระเทียบอายุของเธอ ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยคิดถึงเรื่องพวกนี้ด้วยซ้ำ แค่เกริ่นก่อนเข้าเรื่องก็เท่านั้น

“รู้ไหมลำธารสายนี้มีชื่อเรียกว่าอะไร”

เด็กหญิงส่ายหน้า

“เกล็ดมังกร”

“หือ?”

“สงสัยล่ะสิ ทำไมถึงชื่อนี้” โนะฮิเมะไม่ได้สงสัยแม้แต่น้อย เธอแค่เออออไปเท่านั้น

“เพราะต้นสายคือสุสานมังกร” เด็กชายทำน้ำเสียงตื่นเต้น

ทว่าเธอหาได้ตื่นเต้นไม่ ในใจมีประโยคหนึ่งผุดขึ้นมา พร้อมกับเสียงกรีดร้อง

หาเรื่องให้กูอีกแล้ว

 *เข็มทิศ ในที่นี้หมายถึง ‘หล่อแก’ เข็มทิศฮวงจุ้ยของจีน ใช้วัดพลังปราณของโลกที่ส่งผลต่อสิ่งมีชีวิต