หนึ่งฝ่ามือพิชิตสวรรค์

ลั่วอู่หลินนั่งรอเวลาอยู่สักพัก ในที่สุดม่านพลังที่ผนึกดินแดนรกร้างเอาไว้ก็ถูกปลดออกพร้อมกับชัยชนะของตระกูลปีศาจจันทรา นั่นเป็นเพราะว่าแปดตระกูลที่เหลือนั้นล้วนแต่ถูกลั่วอู่หลินจัดการไปจนหมดสิ้น ส่วนตระกูลเทพมารโลหิต จางลี่ที่เป็นผู้นำก็มีพลังปราณไม่พอที่จะสู้ต่อทำให้พ่ายแพ้และได้ที่สองไปโดยปริยาย ซึ่งก็ถือว่าเป็นผลลัพท์ที่ดีมากสำหรับตระกูลเทพมารโลหิตเลยทีเดียว

"ภรรยาที่รัก ข้ากำลังออกจากพิภพปีศาจแล้วนะ แต่เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะกลับมาและชิงตัวเจ้าจากตระกูลปีศาจจันทราอย่างแน่นอน"เมื่อได้โอกาสลั่วอู่หลินก็ส่งข้อความนี้ผ่านจิตสำนึกแห่งพระเจ้าไปให้กับตงฟางเซี่ยเอ่อร์ในทันที ทำให้หญิงงามที่นั่งอยู่บนบัลลังก์น้ำแข็งถึงกับทำหน้าเศร้าหมองไปวูบหนึ่งก่อนจะส่งข้อความกลับมาอารมณ์ในน้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความประชดประชันแกมไม่พอใจ

"เจ้าจะไปไหนก็ไปเลยนะ ไม่ต้องกลับมาได้ยิ่งดี!"

ลั่วอู่หลินยิ้มเยาะให้กับภรรยาในนามคนนี้เล็กน้อย แต่เมื่อคิดดูแล้วก็สมกับเป็นนางดีที่ใช้คำที่อ่อนหวานไม่ค่อยเป็นเท่าไรนัก ความจริงในใจของชายหนุ่มนั้นอยากจะพานางกลับไปด้วยใจจะขาด แต่ด้วยพลังของเขาตอนนี้ยังมีไม่พอที่จะทำให้นางยอมรับแถมนางยังมีตำแหน่งเป็นถึงประมุขของตระกูลปีศาจจันทรา

ต่อให้ลั่วอู่หลินจะมีพลังที่จะสยบตงฟางเซี่ยเอ่อร์ได้ แต่ชายหนุ่มก็ไม่อยากเห็นแก่ตัวบีบบังคับนางให้ลงจากตำแหน่งและไปกับเขาแต่อย่างใด เอาไว้เมื่อเขาเตรียมพร้อมทุกอย่างแล้วค่อยกลับมาหานาง

"เอาล่ะ อันนี้ข้าก็เตรียมการเสร็จสิ้นแล้วได้เวลาบังคับใช้"ลั่วอู่หลินกล่าวออกมา ตรงหน้ามีโลหิตสีทองลอยอยู่กลางอากาศเป็นลวดลายคล้ายกับตัวอักขระ แน่นอนว่าสิ่งนี้คือกฏโลหิตบรรพบุรุษที่ลั่วอู่หลินเขียนไว้และกำลังจะเริ่มบังคับใช้มัน

โดยข้อความในกฏเกณฑ์นี้ มันคือการแต่งตั้งจางลี่ให้เป็น ธิดาโลหิตสวรรค์ หรือว่าตัวแทนของผู้ถือครองโลหิตบรรพบุรุษมีอำนาจเท่าเทียมกับผู้นำตระกูลในปัจจุบัน หากผู้ใดในตระกูลกล้าคิดร้ายหรือทำร้ายนางจะต้องโทษอัสนีบาตโลหิตเจ็บปวดทรมานไปจนกว่าจะตาย นี่คือกฏเกณฑ์ที่เขาเขียนไว้ให้นางโดยเฉพาะ

"บังคับใช้!"ลั่วอู่หลินเอ่ยปาก โลหิตสีทองที่ลอยอยู่กลางอากาศก็เปล่งแสงออกมาในทันที ในเวลาเดียวกันตัวของปีศาจโลหิตทุกตนไม่ว่าจะชนชั้นไหนก็พลันเปล่งแสงสีแดงออกมาวาบหนึ่ง จากนั้นข้อความในแบบเดียวกันก็ปรากฏขึ้นในหัวของปีศาจโลหิตทุกๆตน ทำให้พวกเขาพากันแตกตื่นในเวลาต่อมา

"นะ นี่มันกฏเกณฑ์โลหิตบรรพบุรุษ!"ผู้นำตระกูลที่ตอนนี้นั่งอยู่บัลลังก์สีเลือดในเขตรกร้างร่วมกับประมุขตระกูลอื่นๆก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาด้วยความตกตะลึง จางลี่บุตรสาวของตนได้กลายเป็นธิดาโลหิตสวรรค์แล้ว แถมนางยังถือสิทธิ์ในการตัดสินใจเรื่องความเป็นไปของตระกูลเทียบเท่าเขาผู้เป็นประมุข นี่มันเป็นเรื่องที่น่าตกใจเอามากๆ น่าตกใจเกินไปจริงๆ!

"ในเมื่อได้ผู้ชนะและแบ่งกันพื้นที่กันครบถ้วนแล้วก็ควรจะแยกย้ายกันได้แล้วกระมัง"ตงฟางเซียร์เอ่อร์กล่าวอย่างเย็นชา แน่นอนว่าประมุขคนอื่นๆต่างพากันเห็นด้วย

จะมีเพียงประมุขของตระกูลมังกรปีศาจเท่านั้นที่ใบหน้ามืดครึ้ม เนื่องจากในครั้งนี้ตระกูลมังกรปีศาจได้อันดับสุดท้าย แถมศิษย์ที่ส่งไปก็พากันตายไปจนหมดโดยที่เขาไม่สามารถรับรู้เลยว่าพวกมันตายได้อย่างไรด้วยซ้ำ

ในเวลาต่อมาเหล่าผู้นำตระกูลก็สั่งให้ศิษย์ของตนขึ้นเรือเหาะและพากันแยกย้ายออกไป ในเรือเหาะของตระกูลปีศาจจันทราตงฟางเซี่ยเอ่อร์หันหน้ามองทางดินแดนรกร้างด้วยแววตาที่หลากลาย ก่อนจะเค้นเสียง 'หึ' เบาๆและเดินเข้าห้องรับรองโดยที่ไม่หันมองไปมองอีกต่อไป

ทางด้านลั่วอู่หลินเมื่อเห็นว่าตระกูลทั้งสิบแห่งแดนนรกพากันจากไปแล้วเขาก็ออกมาจากที่ซ้อนและเรียกตงฟางหลงในร่างมังกรออกมา ชายหนุ่มไม่รอช้าขึ้นไปบนหัวของจักรพรรดิมังกรน้ำแข็งและสั่งให้กระชากมิติออกเดินทาง

เมื่อได้ยินคำสั่งของผู้เป็นนายจักรพรรดิมังกรน้ำแข็งผู้ยิ่งใหญ่ก็ทำตามโดยไม่ลังเล ร่างขนาดยักษ์สีฟ้าครามกระพือปีกหนึ่งครั้งก็พุ่งหายไปในมิติก่อนที่มันจะปิดตัวลงไป

ต้องบอกก่อนว่าหลังจากที่ลั่วอู่หลินได้สืบทอดมรดกปีศาจสวรรค์ เขาก็รับรู้ได้ถึงจุดเชื่อมต่อระหว่างพิภพปีศาจและพิภพอื่นๆจากความทรงจำ ดังนั้นจึงไม่ต้องกลัวว่าจะหลงในมิติแต่อย่างใด

"นายท่าย ข้าว่าพวกเราท่าจะแย่แล้วขอรับ ตรงปากทางออกดูเหมือนจะมีแขกไม่ได้รับเชิญอยู่ด้วย"ในขณะที่ใกล้ถึงทางออกของมิติ ตงฟางหลงก็กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทาอย่างช่วยไม่ได้

ลั่วอู่หลินเองก็ถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงไม่แพ้กัน เนื่องจากเบื้องหน้าของพวกเขานั้นคือวาฬที่มีขนาดใหญ่กว่าจักรพรรดิมังกรน้ำแข็งตงฟางหลงเกือบสองเท่ากำลังนอนอ้าปากดูดกลืนพลังมิติเข้าไปอย่างไม่หยุดยั้ง

"เหอะๆ นี่คงเป็นปีศาจวาฬมิติโกลาหลที่เหล่าปีศาจพากันร่ำลือกันว่าเป็นตัวหายนะของดินแดนปีศาจกระมัง แต่ทว่าตอนนี้ดูเหมือนมันกำลังหลับและฟื้นฟูพลังอยู่ ดังนั้นเราอย่าไปกวนมันเลยดีกว่า ตงฟางหลงหันหัวกลับเถอะเดี๋ยวข้าจะหาเส้นทางใหม่ให้"ลั่วอู่หลินตัดสินใจและออกคำสั่งในทันที

แต่ทว่าราวกับโชคชะตาเล่นตลก ในขณะที่ตงฟางหลงกำลังหันหัวกลับนั้น ปีศาจวาฬมิติโกลาหลก็ลืมตาสีดำแดงตื่นขึ้นมาโดยฉับพลันจากนั้นแรงดึงดูดที่ราวกับหลุมดำก็ถูกปลดปล่อยออกมาจากปากอันกว้างใหญ่และพยายามดึงดูดพวกลั่วอู่หลินเข้าไป

"บัดซบ! เจ้านั่นคิดจะดูดกลืนพวกเรา"ลั่วอู่หลินอุทาน ด้วยแรงดึงดูดมหาศาลนี้ทำเอาเขาในตอนนี้อดหวาดผวาไม่ได้

ลั่วอู่หลินเก็บตงฟางหลงเข้าไปในหอคอย จากนั้นตัวของเขาเองก็พลันกลายร่างเป็นเทพมังกรสีทองขนาดมหึมา ปีศาจวาฬมิติโกลาหลที่เห็นสิ่งมีชีวิตที่ใหญ่กว่าตนก็พลันหยุดการดูดกลืนลงและเริ่มกล่าวถามด้วยความสงสัย

"เจ้าคือมังกรเผ่าพันธุ์ใดกันเหตุใดตัวเจ้าถึงได้ยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ ทั้งๆที่เป็นระดับเซียน?"

"เผ่าพันธุ์ของข้าคือเทพมังกร ไม่ใช่เผ่าพันธุ์ที่คงอยู่บนโลกใบนี้ ปีศาจวาฬมิติโกลาหล ข้ามิได้คิดร้ายกับเจ้าเพียงแค่อยากจะขอผ่านทางเท่านั้น ช่วยหลีกทางไปหน่อยได้หรือเปล่า"เสียงที่ทรงอำนาจดังขึ้นจากปากของเทพมังกร ทำให้ปีศาจวาฬถึงกับหรี่ตามองในทันที

"เผ่าที่ไม่ได้อยู่บนโลกนี้อย่างนั้นหรือ น่าสนใจๆ เอาเช่นนี้ หากเจ้าชนะข้าได้ ข้าจะยอมหลีกทางให้เจ้าแต่โดยดี"ปีศาจวาฬมิติโกลาหลกล่าวออกมา ลั่วอู่หลินที่ได้ยินก็ใจเต้นโครมคาม

ต้องบอกก่อนว่าแม้การกลายร่างเป็นเทพมังกรของเขานั้นจะทำให้พลังเพิ่มขึ้นเป็นร้อยเท่าพันทวีก็ตาม แต่ก็ทำให้มีกำลังเพิ่มขึ้นจนเทียบเท่าเทพจักรพรรดิขั้นต้นเท่านั้น การที่จะต้องมาสู้กับสัตว์ปีศาจระดับมหาเทพขั้นปลายเช่นนี้นับว่าเกินกำลังเป็นอย่างมากและเรียกได้ว่าแทบไม่มีทางชนะได้เลยก็ว่าได้

"ปีศาจวาฬโกลาหลเจ้าก็เห็นๆอยู่ว่าข้ามีระดับเพียงแค่เซียนปฐพีเท่านั้นจะไปสู้กับเจ้าที่เป็นมหาเทพได้อย่างไร อีกทั้งอายุของข้ายังไม่ถึงร้อยปีด้วยซ้ำเจ้าทำเช่นนี้ไม่ต่างอะไรจากผู้ใหญ่รังแกเด็ก"ลั่วอู่หลินกล่าว เขางัดทุกคำพูดมาเจรจา

ปีศาจวาฬมิติโกลาหลหัวเราะร่า "อย่าได้ใช้คำกล่าวอ้างเหล่านั้นกับข้า เพราะมันไม่ได้ผลแต่อย่างใด รับมือ!"

กล่าวจบหางขนาดใหญ่ของปีศาจวาฬก็พลันสะบัดจนเกิดคลื่นการโจมตีออกมาหลายพันสาย ลั่วอู่หลินที่ได้เห็นก็พลันสัมผัสได้ถึงพลังมิติอันเข้มข้นจากคลื่นการโจมตีเหล่านั้น เขาจึงพ้นลมหายใจแห่งมังกรเพื่อต่อต้านมันในทันที

"ตูม!!"

แรงระบิดขนาดใหญ่เกิดขึ้นบนเส้นทางมิติจากนั้นคลื่นการโจมตีอีกหลายร้อยสายที่หลุดรอดก็พลันพุ่งหาร่างของเทพมังกรจนลั่วอู่หลินต้องคืนร่างมนุษย์โดยฉับพลัน เพราะการโจมตีนี้แฝงไปด้วยพลังมิติที่เขาในตอนนี้ไม่สามารถรับได้ต่อให้ใช้ร่างของเทพมังกรก็ยังคงต้องบาดเจ็บอยู่ดี

"ให้ตายสิ เจ้านี่มันโจมตีกะฆ่าเราจริงๆ"ลั่วอู่หลินถึงกับสบถออกมา