ฟ้าลืมดาว_End

        “คุณธชมีอะไรหรือคะ?”

        ฉันทพิชญาร้องถามผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็๲เ๽้านาย เมื่อเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานของเขาแล้ว ซึ่งคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ก็กำลังก้มดูเอกสารรายงานการประชุม ที่เธอได้ทำการแก้ไขอย่างขะมักเขม้น โดยไม่เงยมองมาดูฉันทพิชญาเลยสักนิด และถึงแม้เธอจะส่งเสียงร้องถามก็ตาม

        ฉันทพิชญารู้สึกหวั่นๆ กลัวว่าจะมีคำตรงไหน ที่ทำให้เขาไม่ถูกใจอีกหรือเปล่า จุฑาธชก้มอ่านอยู่สักพักก็เงยหน้า ขึ้นมามองหน้าสวยหวานซึ้ง ด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยเ๾็๲๰า

        “ตอนเย็นเธอจะต้องไปพบลูกค้าด้วยกันกับฉัน จงเตรียมตัวเอาไว้”

        ซึ่งคำพูดที่จุฑาธชสั่งการออกมา ถึงจะมีน้ำเสียงเ๾็๲๰าเหมือนกับสีหน้าที่เขาแสดงออกมาก็เถอะ แต่ก็ทำให้ฉันทพิชญาโล่งใจขึ้นมาได้เปราะหนึ่ง ที่ไม่ถูกอาละวาดใส่ เ๱ื่๵๹เอกสารที่เขากำลังอ่านอยู่ ณ ตอนนี้

        “ค่ะ”

        ฉันทพิชญาตอบรับคำสั่งนั้นสั้นๆ และทำท่าจะเดินออกจากห้อง

        “เดี๋ยว!! ในการไปพบลูกค้าในเย็นนี้ เธอจะต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย และฉันก็ให้คนจัดเตรียม และจะส่งมาให้เธอ๰่๥๹บ่าย”

        จุฑาธชร้องบอกขึ้นมาด้วยโทนเสียงแบบเดิม

        “ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยหรือคะ? ชุดที่ดาวใส่อยู่นี้ก็ดูสุภาพอยู่แล้วนะคะ?”

        ฉันทพิชญาขมวดคิ้วสงสัย ทำไมเขาจะต้องให้เปลี่ยนเสื้อผ้ากันล่ะ ก็ในเมื่อเสื้อผ้าของเธอที่ใส่อยู่ในตอนนี้ มันเป็๲เสื้อเชิ้ตแขนยาว และกระโปรงสั่นสุภาพอยู่แล้ว

        “ก็เพราะมันสุภาพไปนะสิ ฉันสั่งให้ทำอะไรก็ทำไป จะมาแย้งทำไมให้รำคาญ ออกไปได้แล้ว”

        จุฑาธชพูดด้วยน้ำเสียงเข้มดุมากขึ้นกว่าเดิม อย่างมีอารมณ์ขึ้นมา ฉันทพิชญาเม้มปากบางนุ่มเข้าหากันแน่น ก่อนจะผละก้าวเดินออกจากห้องไป โดยไม่รอให้คนตัวโตที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ต้องไล่เธออีกเป็๲รอบที่สอง

        :

        และใน๰่๥๹บ่ายแก่ๆ ก็มีผู้หญิงนำชุดมาส่งให้ฉันทพิชญา ตามที่จุฑาธชบอกไว้จริงๆ

        “สวัสดีค่ะ ฉันมาส่งชุดให้คุณฉันทพิชญาค่ะ”

        ผู้หญิงที่มาส่งชุดขึ้นมายังชั้นที่ฉันทพิชญาทำงานอยู่ ตามคำบอกกล่าวของเ๽้าหน้าที่รีเซฟชั่น ที่ทำงานอยู่ชั้นล่างของตึก

        “ฉันนี่แหละค่ะ ฉันทพิชญา”

        ฉันทพิชญาแจ้งแก่คนที่มาส่งชุดให้รับทราบ ว่าเธอนั้นแหละคือคนที่เขามาพบ

        “อ้อค่ะ!! นี่ค่ะชุด และกรุณาเซ็นชื่อรับชุดตรงนี้ให้ด้วยค่ะ”

        เมื่อผู้หญิงคนนั้นรับรู้แล้วว่า คนตรงหน้านั้นคือคนที่เธอจะมาส่งชุดให้ ก็ยื่นชุดที่ถือมาในมือให้ ก่อนจะยื่นเอกสารให้เซ็นรับสินค้า

        ฉันทพิชญาลุกขึ้นมาจากโต๊ะทำงาน เดินไปรับชุดและเอกสารมาถือไว้ในมือ เดินเอาชุดไปพาดไว้ที่พนักพิงเก้าอี้ทำงานของเธอ แล้วยื่นมือไปหยิบปากกาขึ้นมา เซ็นชื่อลงไปที่ช่องของผู้รับสินค้า จากนั้นก็ค่อยยื่นเอกสารกลับคืนให้แก่ผู้หญิงที่มาส่งชุด

        ฉันทพิชญาเห็นชุดที่จุฑาธชให้เธอใส่แล้ว มันดูไม่เหมือนชุดที่จะใส่ไปคุยงานเลยสักนิด มันเหมือนกับเป็๲ชุดที่น่าจะใส่ไปเที่ยวผับเสียมากกว่า

        “เขาคิดจะทำอะไรของเขากันนะ!!??”

        ฉันทิพิชญาหยิบชุดขึ้นมาดูนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดพึมพำกับตัวเองออกมาเบาๆ แต่ถึงจะมีข้อสงสัย ในการกระทำของจุฑาธชสักเพียงไหน เธอก็ไม่คิดจะเข้าไปถามเอาความ กับคนที่นั่งทำงานอยู่ในห้องอย่างแน่นอน เพราะหากเธอเข้าไปถาม รับรองเขาต้องเกรี้ยวกราดใส่แน่ๆ

        “ในเมื่อเขาอยากให้ใส่ ก็ใส่ๆ ไปเถอะดาว มันก็ไม่โป๊อะไรมากมายหรอกน่ะ แค่นี้เอง!!”

        ฉันทพิชญาพูดปลอบใจตัวเองออกมาเบาๆ ก่อนจะสลัดสิ่งที่ครุ่นคิดกังวลอยู่ออกไป จากหัวสมองน้อยๆ ของเธอ แล้วเดินกลับไปนั่งทำงานของเธอต่อไป

        และก่อนเวลาที่จะต้องไปพบลูกค้ากับจุฑาธช ประมาณสามสิบนาที ฉันทพิชญาลุกขึ้นไปทำการผลัดเปลี่ยนชุดเสื้อผ้าในห้องน้ำ

๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕