Born to be Barbarian เกิดใหม่เป็นบาบาเรี่ยน

ตอนที่หนึ่งร้อยเก้า Oath of Redemption

“อย่างที่ท่านนายช่างกล่าวการสาบานเป็น สเลเยอร์ The Slayer คือเรื่องส่วนตัว ไม่ได้ทำให้บาปหายไป แต่แบบเดียวกับการทำชั่วเราไม่ได้พึ่งเริ่มกระทำก็เป็นคนชั่วเลยการเริ่มเป็นคนดีอีกครั้งก็เช่นกัน”

คัลชักดาบขึ้นมา

“หากมีใครที่ไม่ต้องการรับผิดชอบกับสิ่งที่ทำสาบานด้วยOath of Redemption สัตย์สาบานแห่งการสำนึก ข้าจะตัดศีรษะพวกเขาด้วยมือข้าเอง ข้าเชื่อเสมอว่าเราควรจะตัดศีรษะและสบตาทุกคนที่เราฆ่าหากเราฆ่าพวกเขาไม่ลงแสดงว่าพวกเขานั้นไม่สมควรตายแต่หากใครยอมสาบานข้าจะพาพวกเขาไปจัดการกับกองทัพบีสต์แมนให้ชีวิตของพวกเขาทำทุกอย่างเพื่อชดใช้ความผิดบาปที่ได้ทำไป”

ทั้งหมดในห้องอึ้งไปเล็กน้อยกับคำกล่าวของคัล

ว่าคนเถื่อนเช่นนี้มีแนวคิดด้านศักดิ์ศรีและแนวคิดแปลกๆไปจากคนที่มีอารยธรรม

แต่คำกล่าวของเขาก็ฟังดูสมเหตุสมผลอยู่พอสมควร

นายช่างคนแคระถ่มน้ำลายกับพื้นเลียนแบบคัล

จนทำให้คนในท้องพระโรงคิดว่าตกลงพวกเจ้าจะทำตัวป่าเถื่อนตามกันใช่ไหมนี่?

พวกขุนนางชักรู้สึกว่าพออยู่ใกล้คัลแล้วทุกคนเริ่มทำตามเขาโดยไม่รู้ตัว

ลักษณะของเขาเหมือนกับคนป่าเถื่อน Barbarian ตามอุดมคติตามเรื่องราวที่เล่ากันว่าไม่สนศีลธรรมของสังคมใช้กำลังและความมุ่งมั่นForce of will ของตนเองทำให้คนอื่นทำตามที่ต้องการ

ไม่ใช่คนที่ใช้วาทศิลป์ rhetoric หรือทักษะทางการทูต Diplomacy

แต่คือการฝ่าไปด้วยพลังของลักษณะนิสัยล้วนๆแบบบคนเถื่อน

ราชินีออโรร่าที่โกรธอยู่ก็ถึงกับตัวสั่นเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจ

“เฮ้อหากท่านคัลคิดว่าสามารถทำได้ก็ทำเถอะ”

องค์ราชินีโบกมือรู้สึกเหนื่อยมากเวลาคุยกับคัล

ท่านนายพลชวาร์ซเข้ามาช่วยในการไกล่เกลี่ย

“ถ้าอย่างนั้นข้าจะไปดำเนินการตามที่ท่านคัลเสนอแนะหากใครพร้อมจะสำนึกผิดให้สาบานแห่งการสำนึกผิด ใครไม่สำนึก ข้าจะให้ท่านคัลตัดศีรษะด้วยตนเอง”

ขุนนางในห้องหันไปมองหน้ากันรู้สึกว่าอย่างนี้ก็ดีไปอย่างเหมือนกัน

พวกเขาไม่ใช่คนโง่ที่รู้ว่าตอนที่มีสงครามบางทีก็ต้องเกณฑ์ทหารไปช่วยสู้รบ

การมีคนเพิ่มแม้สักคนก็ดีกว่าไม่มี

หากจะมีคนอย่างคัลกับพวกนักโทษไปปะทะกับศัตรูก่อนเพื่อลดความสูญเสียทางด้านกำลังพลให้กับพวกเขา

พวกเขาเองก็ไม่ได้คัดค้านอะไร

หลายคงถึงกับจะคิดว่าจะลองติดสินบนให้คัลไปช่วยพื้นที่ส่วนที่เป็นผลประโยชน์ของพวกเขาก่อนด้วยซ้ำเพราะมีขุนนางหลายคนที่หนีกองทัพของบีสต์แมนมาอาศัยอยู่ในที่ปลอดภัยในเมืองแห่งนี้

มองในแง่หนึ่งพวกขุนนางนั้นเปิดใจกว้างมากหากเกี่ยวพันกับความอยู่รอดและผลประโยชน์ของตนเอง

คนที่ยึดถือคุณธรรมต่างหากที่สามารถเจรจาได้ยากกว่า

อย่างคลอฟอร์ดตอนนี้ที่ไม่พอใจย่างมากที่จะต้องร่วมกองทัพกับพวกทรยศอย่างนี้

มองว่าเป็นการทำให้เสียศักดิ์ศรีของกองทัพ

ทหารเป็นอาชีพที่มีเกียรติ

ไม่ควรจะให้พวกที่ทรยศมาร่วมทำให้เสื่อมเกียรติเช่นนี้